เส้นทางที่ทอดตัวลงสู่หุบเขาเบื้องล่างเต็มไปด้วยโขดหินแหลมคมและพืชพรรณรกทึบ การเดินทางของเอกกับผู้กองธามเป็นไปอย่างยากลำบากยิ่งขึ้นกว่าเดิม สายฝนที่ยังคงตกปรอยๆ ทำให้ทุกอย่างยิ่งลื่นและอันตราย ทั้งสองต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการประคองเปลของชลไปตามทางชัน สายตาของพวกเขากวาดมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง พวกเขาไม่แน่ใจว่าศัตรูจะยังคงตามมาอยู่หรือไม่ "เราลงมาลึกพอสมควรแล้วครับผู้กอง" เอกกล่าว ขณะที่เขากำลังช่วยผู้กองธามพยุงเปลของชลผ่านก้อนหินขนาดใหญ่ "ใช่... หวังว่าหน่วยสนับสนุนจะมารอเราอยู่ที่นี่" ผู้กองธามตอบ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยอ่อน แต่ก็ยังคงฉายแววแห่งความหวัง "ถ้าพวกเขาไม่มาล่ะครับ?" เอกถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงความกังวล "เราก็ต้องหาทางต่อไป" ผู้กองธามตอบอย่างหนักแน่น "เราไม่เคยยอมแพ้ เอก จำไว้" เอกพยักหน้า เขาเชื่อมั่นในตัวผู้กองธามเสมอมา ยิ่งเดินลึกลงไปในหุบเขา อากาศก็ยิ่งเย็นลงอย่างรู้สึกได้ เสียงน้ำไหลจากลำธารเล็กๆ ดังแว่วมาแต่ไกล เอกพยายามมองไปรอบๆ เพื่อหาเครื่องหมายที่หน่วยสนับสนุนจะทิ้งไว้ตามที่ได้รับคำสั่ง แต่ก็ยังไม่พบอะไรเป็นพิเศษ "เราจะไปทางไหนต่อครับผู้กอง?" เอกถาม "เราจะตามลำธารไป... จนกว่าจะถึงบริเวณที่กำหนด" ผู้กองธามชี้ไปยังทิศทางที่เขาได้ยินเสียงน้ำ "มันเป็นจุดที่ค่อนข้างลับตาคน... และน่าจะปลอดภัยที่สุด" ทั้งสองค่อยๆ เคลื่อนที่ไปตามริมลำธาร สายน้ำที่ไหลเอื่อยๆ ช่วยกลบเสียงฝีเท้าของพวกเขาได้บ้าง ทำให้พวกเขารู้สึกปลอดภัยขึ้นเล็กน้อย แต่ในขณะเดียวกัน ความมืดมิดของหุบเขาก็ทำให้ความกังวลก่อตัวขึ้นในใจ "ผมยังไม่เห็นอะไรเลยครับผู้กอง... ไม่มีสัญญาณ ไม่มีเครื่องหมายใดๆ" เอกกล่าว "อาจจะยังเร็วไป" ผู้กองธามตอบ "หรืออาจจะ... เกิดอะไรขึ้นกับหน่วยสนับสนุนของเรา" ความคิดนั้นทำให้เอกใจหายวาบ "ไม่จริงน่า..." "อย่าเพิ่งคิดมาก" ผู้กองธามกล่าว "เราต้องไปถึงจุดหมายก่อน... แล้วค่อยว่ากัน" หลังจากเดินลัดเลาะไปตามลำธารมาอีกพักใหญ่ เอกก็สังเกตเห็นบางอย่างผิดปกติอยู่ไกลๆ "ผู้กองครับ... ตรงนั้น... เหมือนจะเป็นกองไฟ" ผู้กองธามหรี่ตาลงมอง "จริงด้วย... แต่ทำไมพวกเขาถึงก่อกองไฟ... ในภารกิจลับแบบนี้?" ความสงสัยเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของทั้งสอง พวกเขาค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้กองไฟนั้นอย่างระมัดระวัง เสียงฝนที่ตกปรอยๆ ยังคงช่วยพรางเสียงของพวกเขาได้เป็นอย่างดี เมื่อเข้าใกล้ขึ้นเรื่อยๆ พวกเขาก็ได้ยินเสียงคนกำลังพูดคุยกันอยู่ "ไม่เห็นมีวี่แววเลย... หรือว่าเรามาผิดที่?" เสียงหนึ่งดังขึ้น "ใจเย็นๆ... คำสั่งบอกว่าให้รอที่นี่... รอจนกว่าจะได้สัญญาณ" เสียงที่สองตอบ เอกกับผู้กองธามมองหน้ากัน พวกเขาแน่ใจแล้วว่านี่คือหน่วยสนับสนุนตามที่นัดหมายไว้! "เรามาถึงแล้ว!" เอกกระซิบด้วยความดีใจ "รอเดี๋ยวนะเอก" ผู้กองธามกล่าว "ยังมีอะไรบางอย่างที่ฉันรู้สึกไม่ชอบมาพากล" "ไม่ชอบยังไงครับผู้กอง?" "การกระทำของพวกเขา... มันดูไม่เหมือนทหารของเรา... ในสถานการณ์แบบนี้" ผู้กองธามตอบ "ทำไมพวกเขาถึงก่อกองไฟ? ทำไมพวกเขาถึงไม่ซ่อนตัวให้มิดชิดกว่านี้?" "อาจจะเป็นเพราะความเหนื่อยล้า... และพวกเขาคิดว่าที่นี่ปลอดภัยแล้ว?" เอกพยายามหาเหตุผลเข้าข้าง "เป็นไปได้... แต่ฉันก็ยังรู้สึกแปลกๆ อยู่ดี" ผู้กองธามกล่าว "เราจะลองเข้าไปทักทาย... แต่ให้ระวังตัวไว้เสมอนะ" ทั้งสองค่อยๆ ก้าวออกจากที่ซ่อน และเดินตรงไปยังกองไฟ "สวัสดีครับ!" ผู้กองธามตะโกนทักทาย เสียงพูดคุยหยุดลงทันที! ทหารทั้งสามนายที่กำลังนั่งอยู่รอบกองไฟ สะดุ้งเฮือก! พวกเขารีบหันมามองด้วยสีหน้าตกใจ! "ใครน่ะ!?" หนึ่งในนั้นตะโกนถาม "เราคือหน่วยรบพิเศษ! พวกคุณคือหน่วยสนับสนุนใช่ไหม?" ผู้กองธามถามกลับ เสียงแข็งกร้าว ทหารทั้งสามนายมองหน้ากันอย่างมีพิรุธ พวกเขาไม่ตอบคำถาม แต่กลับค่อยๆ ลุกขึ้นยืน มือของพวกเขาเลื่อนไปกุมอาวุธที่เหน็บอยู่ข้างเอว "ดูเหมือน... พวกคุณจะเข้าใจผิดอะไรบางอย่างนะครับ" หนึ่งในนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป "เข้าใจผิด?" ผู้กองธามทวนคำ "คุณหมายความว่ายังไง?" "หมายความว่า... พวกเราไม่ใช่หน่วยสนับสนุนที่คุณรอคอย" ทหารคนนั้นตอบ "แต่เป็นคนที่กำลังจะพาคุณไปส่ง... ยังที่ที่คุณควรจะอยู่" พลัน! ทหารทั้งสามนายก็ชักปืนออกมา! พวกเขามีเจตนาชัดเจนที่จะจับกุมเอกกับผู้กองธาม! "บัดซบ!" ผู้กองธามสบถ "พวกแกเป็นใคร!?" "คนของรัฐบาล... ที่มีคำสั่งให้จับกุมพวกคุณ" ทหารคนหนึ่งตอบ "เรื่องของพวกคุณมันอันตรายเกินไป... ต้องถูกจัดการ" "พวกแกคิดว่าทำแบบนี้แล้วจะรอดรึไง!?" เอกตะโกน ขณะที่เขากำลังพยายามดันเปลของชลไปด้านหลัง "เราไม่ต้องรอด... แค่ทำตามคำสั่ง" ทหารคนนั้นตอบ สถานการณ์กลับตาลปัตร! หน่วยสนับสนุนที่พวกเขาไว้ใจ กลับกลายเป็นศัตรู! "ผู้กองครับ! เราต้องสู้!" เอกกล่าว "รู้แล้ว!" ผู้กองธามตอบรับ "เอก! เอาชลหลบไป! ฉันจะจัดการเอง!" ก่อนที่เอกจะทันได้ตอบรับ ผู้กองธามก็พุ่งเข้าใส่ทหารคนแรก! การต่อสู้ระยะประชิดเริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือด! เอกรีบพาเปลของชลไปซ่อนไว้หลังต้นไม้ใหญ่ เขาหยิบปืนพกออกมา เตรียมพร้อมที่จะป้องกันเพื่อน! เสียงปืนดังขึ้น! เอกยิงตอบโต้ไปอย่างรวดเร็ว! เขายิงไปที่ทหารที่กำลังพยายามจะเข้ามาทางเขา! การต่อสู้เต็มไปด้วยความโกลาหลท่ามกลางสายฝน! ทหารทั้งสามนายมีอาวุธครบมือ และดูเหมือนจะได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี! แต่เอกกับผู้กองธามก็ต่อสู้กลับอย่างไม่ยอมแพ้! ผู้กองธามใช้ความคล่องแคล่วเข้าต่อสู้กับทหารสองนายได้อย่างสูสี ขณะที่เอกพยายามยิงสนับสนุน และป้องกันชล! "ผู้กองครับ! ผมจะพาชลไปทางอื่น!" เอกตะโกน "ไปเลย! ฉันจะถ่วงเวลาให้!" ผู้กองธามตอบรับ เอกรีบตัดสินใจ เขารู้ดีว่าไม่สามารถสู้รบกับทหารทั้งสามนายได้นาน เขาจึงตัดสินใจที่จะพาชลหนีไปเพียงลำพัง "อดทนนะชล... เราต้องรอดไปด้วยกัน" เอกพึมพำกับตัวเอง ขณะที่เขากำลังลากเปลของชลออกไปจากบริเวณนั้นอย่างรวดเร็ว เขาหันกลับไปมองผู้กองธามที่กำลังต่อสู้อย่างดุเดือดกับทหารฝ่ายตรงข้าม เอกรู้สึกเจ็บปวดที่ต้องทิ้งเพื่อนไว้เช่นนี้ แต่เขาก็รู้ว่านี่คือทางเลือกเดียวที่จะทำให้ชลมีโอกาสรอด "ผมต้องไปแล้วครับผู้กอง!" เอกตะโกนสุดเสียง ผู้กองธามเหลือบมามองเอกเพียงแวบเดียว ก่อนจะหันกลับไปสู้ต่อ "ไปให้เร็วที่สุด! แล้วหาทางกลับฐานให้ได้!" เอกไม่รอช้า เขาเร่งฝีเท้า พาเปลของชลวิ่งหายเข้าไปในความมืดของหุบเขา เขาไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร จะมีใครมารับเขาหรือไม่ หรือผู้กองธามจะเป็นเช่นไร แต่สิ่งเดียวที่เขารู้แน่ๆ คือเขาจะต้องพยายามพาชลไปให้ถึงที่หมายให้ได้... ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม