"เข้าที่!" คมตะโกนเสียงดังพลางหลบหลังกำแพงอิฐที่ผุพัง กระสุนปืนเล็กยาวดังอื้ออึงรอบตัวเขา แสงไฟฉายจากฝั่งศัตรูสาดส่องเข้ามาเป็นระยะๆ ตอกย้ำถึงสถานการณ์ที่คับขัน "เอก รายงานสถานการณ์!" "สัญญาณถูกรบกวนได้ไม่นานครับหัวหน้า พวกมันมีระบบสำรองที่ไวมาก" เอกตอบพลางกดปุ่มบนอุปกรณ์ขนาดเล็กที่เขากำลังใช้ "ตอนนี้พวกมันกำลังพยายามส่งสัญญาณขอความช่วยเหลืออยู่" "แล้วเราจะไปถึงตัวประกันได้ยังไง" ต้นถามเสียงเครียด เขากำลังยิงคุ้มกันเพื่อนร่วมทีมอย่างไม่ลดละ "เราเข้ามาในฐานแล้ว แต่เหมือนจะหลงเข้าไปในดงของพวกมันมากกว่า" "ชล เก่ง พวกแกอยู่ตรงไหน" คมถามผ่านวิทยุ "ผมอยู่ตรงป้อมยามด้านตะวันออกครับหัวหน้า" เสียงชลดังขึ้น "จัดการพวกที่อยู่ข้างในได้แล้ว แต่มีศัตรูมาจากทางป่าอีกชุดใหญ่" "ผมอยู่บนเนินครับหัวหน้า กำลังยิงสนับสนุน" เสียงเก่งดังตามมา "แต่พวกมันเยอะเกินไปครับ" "สถานการณ์ไม่ค่อยดี" คมพึมพำกับตัวเอง "เราเข้ามาลึกเกินไปแล้ว" "หัวหน้าครับ!" เสียงหนึ่งดังขึ้นจากทางซ้ายมือของคม เป็น "หนึ่ง" ทหารอีกคนในทีมที่กำลังซุ่มยิงอยู่ "มีทหารพวกมันกำลังวิ่งออกมาจากอาคารตรงกลาง ผมเห็นป้ายชื่อหน่วยพวกเราติดอยู่บนเสื้อของคนหนึ่ง!" "เยี่ยม!" คมอุทาน "เอก ไปที่อาคารตรงกลางให้เร็วที่สุด หาทางเปิดทางเข้าไป" "ครับหัวหน้า!" เอกตอบรับ เขาหายตัวไปกับความมืดอย่างรวดเร็ว "ชล เก่ง พยายามตรึงกำลังศัตรูไว้" คมสั่งการ "ต้น กับหนึ่ง คุ้มกันผม เราจะบุกเข้าไปในอาคารกลาง" การปะทะยังคงดำเนินไปอย่างดุเดือด หน่วยพยัคฆ์ดำทั้งห้าคนต้องเผชิญหน้ากับทหารของประเทศเพื่อนบ้านจำนวนมากที่เข้ามาเสริมกำลังอย่างต่อเนื่อง แต่ละคนแสดงทักษะการต่อสู้ที่ยอดเยี่ยมออกมาอย่างเต็มที่ การยิงต่อสู้ การหลบหลีก และการใช้ระเบิดมืออย่างมีประสิทธิภาพ ทำให้พวกเขาสามารถต้านทานการโจมตีของศัตรูได้อย่างเหนียวแน่น "หัวหน้าครับ!" เสียงหนึ่งดังขึ้น "ผมเห็นทางเข้าอาคารกลางแล้ว!" "เยี่ยม" คมตอบ "ไปกันเลย!" พวกเขาบุกเข้าไปในอาคารกลางอย่างรวดเร็ว ทหารที่เฝ้าอยู่ภายในถูกกำจัดไปอย่างรวดเร็วเช่นกัน แต่เมื่อพวกเขาเข้าไปถึงห้องโถงใหญ่ กลับพบว่ามีทหารติดอาวุธหนักยืนคุมเชิงอยู่จำนวนหนึ่ง "พวกแกเข้ามาได้ไง!" ชายชุดดำคนหนึ่งตะโกนขึ้น เขาดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าของทหารกลุ่มนี้ "เรามาเอาตัวเพื่อนของเรากลับ" คมตอบอย่างเด็ดเดี่ยว "ฝันไปเถอะ! พวกแกไม่มีทางได้ตัวใครออกไปจากที่นี่ทั้งนั้น!" ชายชุดดำสวนกลับ "อย่าเสียเวลาพูดมาก" คมกล่าวกับเพื่อนร่วมทีม "จัดการซะ!" การต่อสู้ที่ดุเดือดเริ่มต้นขึ้นอีกครั้งภายในอาคารกลาง เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหว เศษกระจกและเฟอร์นิเจอร์กระจัดกระจายไปทั่วห้อง แต่หน่วยพยัคฆ์ดำก็สามารถเอาชนะทหารชุดดำเหล่านั้นได้ในที่สุด "หัวหน้าครับ! ผมเจอพวกเขาแล้ว!" เสียงเอกดังขึ้นมาจากห้องด้านใน "พวกเขาอยู่ที่นี่!" คมรีบวิ่งเข้าไปในห้องนั้น และสิ่งที่เขาเห็นก็คือเพื่อนทหารไทยที่ถูกจับตัวไป สภาพของพวกเขาอิดโรยและมีบาดแผล แต่ก็ยังคงมีสติ "พวกเรามาช่วยแล้ว!" คมกล่าว "ลุกขึ้นเร็ว!" "ขอบคุณมากครับ... ขอบคุณจริงๆ" หนึ่งในทหารที่ถูกจับกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "ไม่ต้องขอบคุณ รีบไปกันเถอะ!" คมกล่าว ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งฐาน ทหารจำนวนมากวิ่งกรูกันเข้ามาจากทุกทิศทาง "แย่แล้ว! พวกมันปิดล้อมเราแล้ว!" ต้นตะโกน "เอก ทำไงดี!" คมถาม "ผม... ผมกำลังหาทางเจาะระบบประตูหนีไฟ แต่ดูเหมือนพวกมันจะล็อกไว้หนาแน่นมาก" เอกตอบอย่างร้อนรน "ไม่ต้องห่วง" เก่งกล่าว "ถ้ามันไม่เปิดทาง เราก็สร้างทางเอง!" "นายจะทำอะไร?" ต้นถาม "ก็ระเบิดมันออกไปน่ะสิ!" เก่งตอบพลางหยิบระเบิดมือออกมา "ใจเย็นๆ เก่ง" คมกล่าว "เราต้องหาทางออกที่ดีกว่านี้" "แต่เราไม่มีเวลาแล้วหัวหน้า!" หนึ่งตะโกน "พวกมันกำลังจะบุกเข้ามาแล้ว!" คมมองไปรอบๆ เห็นทหารศัตรูจำนวนมากกำลังบุกเข้ามาจากประตูทุกบาน "เอาไงดีครับหัวหน้า?" ชลถาม คมหลับตาลงครู่หนึ่ง พยายามรวบรวมสติ "เอาแบบนี้" คมกล่าว "เอก แกกับต้น คอยเปิดทางให้พวกตัวประกันหนีออกไปก่อน ส่วนผมกับชล เก่ง หนึ่ง จะเป็นหน่วยคุ้มกัน" "แต่..." ต้นคัดค้าน "ไม่มีแต่!" คมตวาด "นี่คือคำสั่ง!" เอกและต้นรีบพาตัวประกันที่บาดเจ็บและอ่อนแรงออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ส่วนคม ชล เก่ง และหนึ่ง ก็ตั้งป้อมรับมือกับทหารศัตรูที่กำลังบุกเข้ามา "พวกเราต้องถ่วงเวลาให้ได้นานที่สุด!" คมตะโกน การต่อสู้อันดุเดือดดำเนินต่อไป ทหารของหน่วยพยัคฆ์ดำทั้งสี่นายต่อสู้ราวกับพยัคฆ์ร้าย พวกเขายิงต่อสู้ สาดกระสุน และใช้ระเบิดมือเพื่อหยุดยั้งการบุกของศัตรู แต่จำนวนของศัตรูก็มีมากกว่าอย่างมหาศาล "หัวหน้าครับ! ผมจัดการเปิดประตูหนีไฟได้แล้ว!" เสียงเอกดังขึ้นผ่านวิทยุ "ดีมาก! หนีไปเลย!" คมตอบ "พวกเรากำลังจะตามไป!" แต่แล้ว เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เสียงปืนกลหนักดังขึ้นจากด้านนอกอาคาร พร้อมกับเสียงระเบิดที่ทำให้พื้นดินสั่นสะเทือน "นั่นมันเสียงอะไร!" ชลถาม "ไม่รู้สิ!" คมตอบ "แต่เราต้องไปแล้ว!" พวกเขาพยายามบุกออกจากอาคารกลางเพื่อตามหาเอกและต้น แต่ก็ต้องเผชิญหน้ากับทหารศัตรูที่ปิดล้อมอยู่ภายนอกอย่างหนาแน่น "พวกเราติดกับแล้ว!" หนึ่งตะโกน "ไม่! เรายังไม่ติดกับ" คมกล่าว "เราจะสู้จนนาทีสุดท้าย!" การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือดท่ามกลางเสียงปืนที่ดังสนั่นหวั่นไหว หน่วยพยัคฆ์ดำทั้งสี่นายต่อสู้อย่างกล้าหาญเพื่อเอาชีวิตรอดและเพื่อเพื่อนร่วมทีมที่กำลังรออยู่ข้างนอก