เอกวิ่งอย่างไม่คิดชีวิตไปตามเส้นทางในป่าลึก ท่ามกลางสายฝนที่ยังคงตกปรอยๆ เขาต้องใช้พละกำลังทั้งหมดที่มีในการประคองเปลของชลที่นอนหมดสติอยู่ เขากลัวเหลือเกิน กลัวว่าชลจะทนไม่ไหว หรือกลัวว่าเขาจะพา ‘อุปกรณ์’ นี้ไปไม่ถึงที่หมาย “อดทนหน่อยนะชล!” เอกพึมพำกับตัวเอง “เราใกล้จะถึงที่ปลอดภัยแล้ว!” เขาแวะพักใต้ต้นไม้ใหญ่เพื่อประเมินสถานการณ์ เขาเหลือบมองกล่องโลหะเล็กๆ ที่ซุกซ่อนไว้อย่างมิดชิดในกระเป๋า เขายังคงไม่เข้าใจว่ามันคืออะไรกันแน่ แต่เขารู้ว่ามันสำคัญยิ่งกว่าชีวิตของเขาเสียอีก ความคิดถึงผู้กองธามทำให้เขารู้สึกกังวล แต่เขาก็ต้องทำตามคำสั่ง เขาต้องพาชลและ ‘อุปกรณ์’ นี้ไปให้ถึงหน่วยแพทย์ที่นัดหมายไว้ หลังจากพักหายใจได้ไม่นาน เอกก็ลุกขึ้นยืน เขาตัดสินใจที่จะมุ่งหน้าต่อไป เขาต้องใช้ประโยชน์จากความมืดและสายฝนเพื่ออำพรางตัว “ขอให้ทุกคนปลอดภัย” เขาภาวนา ก่อนจะออกเดินทางต่อ เขามุ่งหน้าไปยังทิศทางที่เขาคิดว่าจะเป็นที่ตั้งของหน่วยแพทย์ แต่ยิ่งเดินลึกเข้าไปในป่าเท่าไหร่ ความรู้สึกไม่ปลอดภัยก็ยิ่งทวีคูณขึ้น เขาได้ยินเสียงฝีเท้าของคนกลุ่มใหญ่กำลังเคลื่อนไหวอยู่ไม่ไกลนัก เสียงฝีเท้าเหล่านั้นฟังดูหนักแน่นและมีระเบียบ ต่างจากเสียงฝีเท้าของกลุ่มที่เขาเพิ่งเผชิญหน้ามา “นี่มัน… พวกทหารของพวกมัน!” เอกคิดในใจ เขาพยายามย่องหลบซ่อนไปตามพุ่มไม้หนาทึบ หัวใจของเขาเต้นระรัวด้วยความตื่นตระหนก เขาไม่แน่ใจว่ากลุ่มทหารที่เขาได้ยินนั้นเป็นใครกันแน่ พวกเขาเป็นทหารของประเทศเจ้าบ้าน หรือเป็นหน่วยอื่นที่ซุ่มรออยู่? “หากเป็นทหารของพวกมันจริงๆ เราคงแย่แน่” เอกคิด “เราจะหนีรอดไปได้อย่างไร” เขาตัดสินใจที่จะเปลี่ยนเส้นทาง หวังว่าจะสามารถหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับกลุ่มทหารเหล่านั้นได้ แต่ยิ่งเขาพยายามหลบหนี การไล่ล่าก็ยิ่งใกล้เข้ามา เขาได้ยินเสียงตะโกนเป็นภาษาถิ่นดังขึ้นมาเป็นระยะๆ “พวกเขาตามเรามา!” เอกรู้ตัวทันทีว่าเขาถูกค้นพบแล้ว เขาตัดสินใจที่จะไม่หนีอีกต่อไป เขาต้องต่อสู้! เขาค่อยๆ วางเปลของชลลงอย่างระมัดระวัง เขาตรวจสอบอาวุธของตัวเอง และเตรียมพร้อมรับมือกับสถานการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้น “อดทนหน่อยนะชล” เอกกระซิบ “ฉันจะจัดการพวกมันเอง” ไม่นานนัก ทหารของศัตรูประมาณสิบกว่านายก็ปรากฏตัวขึ้น พวกเขาสวมเครื่องแบบลายพรางสีเข้ม และถืออาวุธครบมือ ใบหน้าของพวกเขาสะท้อนถึงความมุ่งมั่นในการจับกุม “หยุดเดี๋ยวนี้นะ!” หัวหน้าหน่วยตะโกนเป็นภาษาอังกฤษ “วางอาวุธลงแล้วมอบตัวซะ!” เอกไม่ตอบ เขาเพียงแต่เงื้อมือขึ้นกำปืนพกให้แน่น “ไม่มีทาง!” เขาตะโกนกลับ “ฉันไม่ยอมให้พวกแกแตะต้องเพื่อนของฉัน!” “อย่างนั้นก็อย่าหาว่าเราไม่เตือน!” หัวหน้าหน่วยกล่าว ก่อนจะส่งสัญญาณให้ลูกน้องของเขาเข้าจู่โจม การปะทะเริ่มต้นขึ้นทันที เอกใช้ความคล่องแคล่วและความชำนาญในการต่อสู้ เขายิงสกัดการเข้ามาของศัตรูอย่างแม่นยำ เขาหลบหลีกการโจมตี และใช้ทุกสิ่งรอบตัวเป็นที่กำบัง เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวท่ามกลางสายฝนที่ยังคงโปรยปราย แม้ว่าเอกจะสามารถเอาชนะทหารบางนายได้ แต่จำนวนของศัตรูก็มีมากกว่าเขาอย่างเห็นได้ชัด เขาเริ่มได้รับบาดเจ็บจากการปะทะ แต่เขาก็ยังคงต่อสู้ต่อไป เขาต้องปกป้องชลและ ‘อุปกรณ์’ นี้ให้ได้ ในขณะที่เอกกำลังต่อสู้อย่างดุเดือด เขาก็ได้ยินเสียงยานพาหนะกำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้ “พวกมันมากันอีกแล้ว!” เอกคิดด้วยความสิ้นหวัง “เราจะสู้กับพวกมันได้อย่างไร” แต่เมื่อยานพาหนะเหล่านั้นปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าเขา เอกก็ต้องประหลาดใจ มันไม่ใช่ยานพาหนะของศัตรู แต่เป็นรถจี๊ปที่คุ้นตา! “นั่นมัน…” เอกพึมพำ “รถของหน่วยเรา!” รถจี๊ปคันนั้นหยุดลงข้างๆ เขา และประตูรถก็เปิดออก ปรากฏร่างของนายทหารที่เอกจำได้ทันที “ผู้กองธาม!” เอกอุทานด้วยความดีใจ “เอก! รีบขึ้นรถเร็ว!” ผู้กองธามตะโกน “ฉันมาช่วยแล้ว!” เอกรีบประคองเปลของชลขึ้นไปบนรถอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกระโดดขึ้นไปนั่งข้างผู้กองธาม “พวกนั้นเป็นใครกันครับผู้กอง” เอกถามเสียงหอบ “เป็นหน่วยลาดตระเวนของพวกเราเอง” ผู้กองธามตอบ “เราได้รับสัญญาณจากหน่วยแพทย์ว่ามีกลุ่มทหารไม่ทราบฝ่ายกำลังคุกคามบริเวณนั้น เราจึงรีบนำกำลังเข้ามาช่วยเหลือ” “แล้วพวกที่บอกว่าเราจะขโมย ‘อุปกรณ์’ คือใครครับ” เอกถาม “เป็นแผนลวงของหน่วยข่าวกรองเราเอง” ผู้กองธามอธิบาย “เพื่อหลอกให้พวกนั้นคิดว่าเรามาเพื่อขโมย ‘ข้อมูล’ แทนที่จะมาช่วยเพื่อน” “แต่ทำไมต้องหลอกแบบนั้นด้วยครับ” เอกยังคงสงสัย “เพราะ ‘อุปกรณ์’ ที่นายทหารคนนั้นให้ท่านมา มันไม่ใช่แค่ ‘อุปกรณ์’ ธรรมดาเอก” ผู้กองธามกล่าว “มันคือ ‘กุญแจ’ สำคัญที่จะไขความลับบางอย่างของพวกมันได้” เอกเงยหน้ามองผู้กองธามด้วยความตกตะลึง “กุญแจ? ความลับอะไรครับ” “เอาไว้ถึงที่หมายแล้วฉันจะอธิบายให้ฟัง” ผู้กองธามตอบ “ตอนนี้เราต้องรีบพาทุกคนไปที่ปลอดภัยก่อน” รถจี๊ปพุ่งทะยานออกไป ทิ้งให้กลุ่มทหารของศัตรูยืนมองด้วยความงุนงง พวกเขาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น และทำไมหน่วยลาดตระเวนของไทยถึงเข้ามาช่วยเหลือเอกกับชลได้ในสถานการณ์เช่นนี้ เอกมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความรู้สึกหลากหลายปะปนกัน ทั้งโล่งใจ ทั้งสับสน และทั้งตื่นเต้นกับความจริงที่กำลังจะถูกเปิดเผย