"พวกมันมีแผนสอง!" กวินทร์ตะโกนเสียงลั่น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นศัตรูจำนวนหนึ่งกำลังโรยตัวลงมาจากเพดานอุโมงค์ที่อยู่เหนือปากทางเข้า "ประจักษ์! รีบพาคนออกไป! บอกให้พวกเขาเร่งความเร็ว!" เสียงปืนดังขึ้นจากทั้งด้านหน้าและด้านบนของอุโมงค์ ทหารกล้าที่เหลืออยู่ถูกบีบให้เข้าต่อสู้ในพื้นที่จำกัด กวินทร์พยายามใช้ปืนกลที่เขาถอยมาได้ ยิงสกัดศัตรูที่กำลังโรยตัวลงมา แต่ความเจ็บปวดที่ขาทำให้การเคลื่อนไหวของเขาไม่คล่องแคล่วเท่าที่ควร "ผู้พัน! ขาของท่าน!" ดาบชัยเห็นกวินทร์พยายามจะลุกขึ้นยิง ก็รีบเข้ามาประคอง "ปล่อยผมเองครับ!" ดาบชัยรับช่วงยิงต่อจากกวินทร์อย่างรวดเร็ว ปืนกลของเขากระหน่ำยิงใส่ศัตรูที่พยายามปีนป่ายลงมา เสียงกระสุนดังสนั่นราวกับฟ้าร้อง "ประจักษ์! เจ้าต้องไปให้ได้!" กวินทร์ตะโกนเสียงดัง แม้จะรู้ว่าโอกาสรอดของเขากับทหารที่เหลืออยู่มีน้อยเต็มที "พวกเจ้าคือความหวังของพวกเรา!" "ผมจะทำให้ดีที่สุดครับผู้พัน!" เสียงของประจักษ์ตอบกลับมาแผ่วเบา พลางพาเด็กๆ และผู้หญิงที่บาดเจ็บเล็กน้อย มุ่งหน้าไปยังช่องหินเล็กๆ ที่อยู่ลึกเข้าไปในอุโมงค์ การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือดภายในอุโมงค์แคบๆ ทหารกล้าของไทยสู้ด้วยความห้าวหาญ แม้จะรู้ว่ากำลังจะพ่ายแพ้ พวกเขาพยายามยื้อเวลาให้ประจักษ์และกลุ่มผู้อพยพมีโอกาสหนีออกไปได้มากที่สุด "ผู้พันครับ พวกมันส่งหน่วยพิเศษเข้ามาทางด้านหลังแล้ว!" ทหารนายหนึ่งตะโกนเตือน "เราถูกล้อมจริงๆ แล้วครับ!" "ข้าเห็นแล้ว" กวินทร์ตอบเสียงเครียด "ดาบชัย เตรียมระเบิดมือ" "ผู้พันจะทำอะไรครับ!" ดาบชัยถามเสียงดัง "เราจะสร้างความปั่นป่วน" กวินทร์ตอบ "ข้าจะใช้จังหวะที่พวกมันชะงัก ไปเปิดทางให้ประจักษ์" "แต่ท่านบาดเจ็บอยู่!" "ข้าไม่เป็นไร" กวินทร์ยืนยัน "ข้าสั่งให้เจ้าเตรียมระเบิดมือ เจ้าก็ทำตามคำสั่ง" ดาบชัยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าอย่างจำใจ เขารีบหยิบระเบิดมือจำนวนหนึ่งออกมาส่งให้กวินทร์ "ข้าจะจุดชนวนระเบิดด้านหน้า" กวินทร์กล่าว "ส่วนเจ้ากับทหารที่เหลือ จงสู้ต่อไปจนกว่าข้าจะให้สัญญาณ" กวินทร์พยายามขยับตัวอย่างยากลำบากไปยังแนวหน้า เขาเห็นเงาของศัตรูที่กำลังคืบคลานเข้ามาเรื่อยๆ จากทั้งสองทิศทาง "สาม... สอง... หนึ่ง..." กวินทร์นับถอยหลังในใจ ก่อนจะกระชากสลักระเบิดมือ แล้วปาออกไปอย่างแรง ตูม! ตูม! เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วอุโมงค์ ฝุ่นควันและเศษหินปลิวว่อนไปทั่ว ทำให้ศัตรูที่กำลังจะเข้ามาต้องชะงักงัน กวินทร์ใช้จังหวะนี้ตะโกนบอกทหารที่เหลือ "รีบถอย! รีบถอยเข้าไป!" เขาพยายามลากตัวเองไปข้างหน้าด้วยมือทั้งสองข้าง เพื่อเปิดทางให้ทหารคนอื่นๆ ได้ถอยหนี "ผู้พัน! ไม่ได้นะครับ!" ดาบชัยพยายามจะเข้ามาช่วย แต่ก็ถูกทหารอีกนายหนึ่งดึงไว้ "ผู้พันต้องไป! ปล่อยให้พวกเรายันไว้เอง!" กวินทร์มองไปยังดาบชัยด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความขอบคุณ เขาพยายามลุกขึ้นยืนอีกครั้ง ก่อนจะใช้ปืนกลระดมยิงใส่ศัตรูที่กำลังกรูกันเข้ามา "พวกเจ้า... จงมีชีวิตรอด..." กวินทร์พูดเสียงแผ่วเบา พลางใช้ร่างของตนเองเป็นเกราะกำบังให้ทหารคนอื่นๆ ได้ถอยหนี ดาบชัยและทหารที่เหลือ เห็นดังนั้นก็ยิ่งสู้ด้วยความบ้าคลั่ง พวกเขารู้ว่านี่คือการเสียสละครั้งสุดท้าย เพื่อให้ความหวังของกองทัพยังคงอยู่ "ผู้พัน! เราจะกลับมารับท่าน!" ดาบชัยตะโกนก้อง ก่อนจะหันหลังวิ่งหนีเข้าไปในอุโมงค์ตามคำสั่ง เสียงปืนยังคงดังต่อเนื่อง แต่ค่อยๆ เบาลงเมื่อทหารฝ่ายไทยถอยร่นลึกเข้าไปในอุโมงค์ จนกระทั่งเหลือเพียงเสียงปืนของศัตรูที่ดังมาจากปากอุโมงค์ กวินทร์ล้มลงไปกองกับพื้น เขาเหนื่อยล้าเหลือเกิน เลือดไหลซึมออกจากบาดแผลที่ขา เขาเงยหน้ามองเพดานอุโมงค์ แสงสลัวๆ ที่ลอดผ่านช่องหินเล็กๆ ดูเหมือนจะห่างไกลเหลือเกิน "ประจักษ์... เจ้าต้องพาพวกเขาออกไปให้ได้นะ..." กวินทร์พึมพำกับตัวเอง ก่อนที่สติของเขาจะเลือนหายไปกับเสียงปืนที่ดังมาจากด้านนอก