"เร็วเข้า! เร็วเข้า!" ประจักษ์ตะโกนเร่ง พลางช่วยดันเด็กหญิงคนหนึ่งที่กำลังสะดุดล้ม "พวกมันตามมาไม่ทันแล้ว!" กลุ่มของประจักษ์วิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิตผ่านอุโมงค์ธรรมชาติที่คดเคี้ยวไปมา เสียงฝีเท้าของพวกเขาดังสะท้อนไปทั่ว ความเหนื่อยล้า ความกลัว และความหวัง ปะปนกันอยู่ในอารมณ์ของทุกคน "ถึงแล้วครับ!" ทหารนายหนึ่งตะโกนบอก "นั่นไงครับ ช่องทางออก!" เบื้องหน้าของพวกเขาคือช่องหินเล็กๆ ที่พอจะมองเห็นแสงสว่างจากภายนอกลอดผ่านเข้ามาได้ เป็นแสงที่ส่องประกายแห่งความหวัง ท่ามกลางความมืดมิดที่เพิ่งผ่านมา "ข้าจะเข้าไปดูก่อน" ประจักษ์บอกพลางยื่นปืนให้ทหารอีกนายหนึ่ง "เจ้าคอยคุ้มกันเด็กๆ และผู้หญิงไว้" ประจักษ์ค่อยๆ คลานเข้าไปในช่องหิน เขาต้องมุดเข้าไปอย่างยากลำบาก เนื่องจากช่องนั้นแคบมาก แสงสว่างที่สาดส่องเข้ามาทำให้เขาต้องหยีตา "เป็นยังไงบ้าง ประจักษ์?" เสียงทหารนายหนึ่งถามจากข้างหลัง "ยัง... ยังไม่เห็นอะไรชัดเจน" ประจักษ์ตอบ "แต่เหมือนจะออกสู่ป่าด้านนอกได้" เขาพยายามขยับตัวออกไปอีกเล็กน้อย จนกระทั่งศีรษะของเขามุดพ้นปากอุโมงค์ออกมาได้ "สำเร็จแล้ว!" ประจักษ์อุทานออกมาเบาๆ "เราออกมาได้แล้ว!" เบื้องหน้าของเขาคือทุ่งหญ้าโล่งกว้าง สลับกับป่าทึบ มีแสงแดดยามบ่ายสาดส่องลงมา อากาศบริสุทธิ์ที่เขาไม่ได้สัมผัสมานาน ทำให้เขารู้สึกสดชื่นขึ้นมาทันที "เร็วเข้า! ทุกคน! ออกมาเร็ว!" ประจักษ์ตะโกนบอกเพื่อนร่วมทาง ทหารนายหนึ่งที่ได้รับคำสั่งให้คุ้มกัน ก็รีบพาเด็กๆ และผู้หญิงที่เหลืออยู่คลานตามประจักษ์ออกมาอย่างรวดเร็ว "โอ้โห! ออกมาได้จริงๆ ด้วย!" เด็กชายคนหนึ่งร้องขึ้นด้วยความดีใจ "ขอบคุณมากนะลุง" เด็กหญิงที่ประจักษ์ช่วยเมื่อครู่ พูดด้วยเสียงใส ประจักษ์ยิ้มให้เด็กๆ เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างระมัดระวัง รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่ขาจากการต่อสู้เมื่อครู่ "เราต้องรีบหาที่ปลอดภัย" ประจักษ์บอก "และต้องหาทางกลับไปช่วยผู้พันกับทหารที่เหลือ" "แต่พวกมันยังปิดอุโมงค์อยู่นะครับ" ทหารนายหนึ่งท้วง "ข้ารู้" ประจักษ์ถอนหายใจ "แต่เราต้องพยายาม" เขาหันกลับไปมองปากอุโมงค์ที่พวกเขากเพิ่งออกมาอย่างมีความหวัง แต่ในใจก็ยังคงเป็นห่วงกวินทร์และทหารที่เหลืออยู่ "ผู้พันครับ พวกเราจะกลับไปหาท่านนะครับ" ประจักษ์กล่าวในใจ "ขอให้ท่านอดทนรอหน่อย" ทันใดนั้นเอง เสียงปืนก็ดังขึ้นมาจากบริเวณป่าทึบที่อยู่ไม่ไกลจากจุดที่พวกเขาออกมา "ระวัง!" ทหารนายหนึ่งตะโกนพลางผลักประจักษ์ให้หลบเข้าที่กำบัง "พวกมันตามมาแล้ว!" เงาร่างของทหารศัตรูหลายนาย ปรากฏขึ้นท่ามกลางแมกไม้ พวกเขากำลังไล่ล่าเข้ามา "แย่แล้ว! พวกมันเจอเราแล้ว!" ประจักษ์อุทานด้วยความตกใจ "ทุกคน! วิ่งไปทางป่า! รีบไป!" ประจักษ์ออกคำสั่ง พลางยิงปืนตอบโต้ศัตรู กลุ่มของประจักษ์วิ่งหนีเข้าไปในป่าทึบอย่างไม่คิดชีวิต เสียงปืนดังไล่หลังมาไม่หยุดหย่อน "พวกมันไม่ยอมปล่อยเราง่ายๆ แน่" ประจักษ์พึมพำ เขาหันกลับไปมองปากอุโมงค์อีกครั้ง ภาพของกวินทร์และทหารที่เสียสละเพื่อเปิดทางให้เขา ยังคงติดตา "ผู้พันครับ..." ประจักษ์พึมพำเสียงแผ่วเบา "ผมสัญญา... ผมจะกลับไปช่วยท่านให้ได้..." การเดินทางเพื่อเอาชีวิตรอด และเพื่อกลับไปช่วยเหลือสหายร่วมรบ เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง.