ณ กองบัญชาการใต้ดิน บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียดหลังจากขาดการติดต่อไปของเฮลิคอปเตอร์ "วายุพิโรธ" ของร้อยเอก กวินทร์ "รายงานสถานการณ์ล่าสุด" พลเอก ชาติชัยถามเสียงเฉียบขาด "ข้าศึกกำลังรุกคืบอย่างหนักในแนวรบที่สองครับท่าน" นายทหารฝ่ายเสนาธิการรายงาน "การสูญเสียกำลังพลของเราเพิ่มสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง" "แล้วหน่วยของร้อยเอก กวินทร์ล่ะ" พลเอก ชาติชัยถามด้วยน้ำเสียงกังวล "เรายังไม่ได้รับสัญญาณใดๆ จากหน่วยของร้อยเอก กวินทร์ครับท่าน" พลเอก ชาติชัยหลับตาลงช้าๆ เขาเครียดแค้นใจที่ต้องส่งทหารกล้าเข้าไปในภารกิจที่อันตรายถึงเพียงนี้ แต่เขาก็รู้ดีว่านี่คือหนทางเดียวที่จะหยุดยั้งการรุกคืบของศัตรู "เราต้องส่งหน่วยเข้าค้นหาและช่วยเหลือร้อยเอก กวินทร์" เขากล่าว "แต่เราไม่สามารถดึงกำลังจากแนวรบหลักได้" "ท่านครับ..." ผู้พันพนาสิทธิ์เสนอ "ผมสามารถจัดทีมเล็กๆ ออกไปค้นหาได้ โดยใช้เส้นทางลับที่หน่วยข่าวกรองของเราได้วางแผนไว้" พลเอก ชาติชัยหันไปมองผู้พันพนาสิทธิ์ "ดีมาก พนาสิทธิ์ ฉันจะมอบหมายภารกิจนี้ให้แก" "ขอบคุณครับท่าน" ผู้พันพนาสิทธิ์โค้งคำนับ "ระวังตัวด้วย พวกมันอาจจะซุ่มรออยู่" พลเอก ชาติชัยย้ำ "ผมเข้าใจครับท่าน" เมื่อผู้พันพนาสิทธิ์และทีมของเขาออกเดินทางไปแล้ว พลเอก ชาติชัยก็หันกลับมามองแผนที่อีกครั้ง เขาต้องหาทางยับยั้งการรุกของข้าศึกให้ได้ "เราจะตั้งรับในเมืองหลวง" เขาประกาศเสียงดัง "ใช้ทุกสิ่งที่เรามี ต่อสู้ให้ถึงที่สุด" "แต่ท่านครับ..." นายทหารคนหนึ่งทักท้วง "เมืองหลวงเป็นพื้นที่เปิด การป้องกันจะทำได้ยากมาก" "เรารู้" พลเอก ชาติชัยตอบ "แต่นี่คือบ้านของเรา เราจะปกป้องมันด้วยชีวิต" เขาเดินไปที่หน้าต่างบานเล็ก มองออกไปเห็นเพียงควันไฟที่ลอยอวลอยู่ในอากาศ "นี่ไม่ใช่แค่การรบ แต่มันคือการกอบกู้แผ่นดิน" ในขณะเดียวกัน ณ ชายป่าทึบห่างจากจุดตกของเฮลิคอปเตอร์ไม่ไกลนัก ร่างของร้อยเอก กวินทร์กำลังถูกลากไปตามพื้นหญ้าอย่างทุลักทุเล เขาได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่สติยังไม่หลับใหล "ปล่อยนะ! ไอ้พวกสารเลว!" เขาตะโกนพยายามดิ้นรน แต่แรงก็มีน้อยเต็มที "เงียบซะเถอะไอ้ทหาร" ชายร่างสูงใหญ่พูดด้วยภาษาที่ไม่คุ้นหู "แกน่ะ หมดสภาพแล้ว" แต่ทันใดนั้น เสียงปืนก็ดังขึ้นจากระยะไกล กระสุนเฉี่ยวหัวของชายที่จับร้อยเอก กวินทร์อยู่ ทำให้มันผงะ "อะไรวะ!" "หนุ่มน้อย แกโชคดีที่เจอเรา" เสียงทุ้มคุ้นเคยดังขึ้นมาจากเงามืดของต้นไม้ ร้อยเอก กวินทร์พยายามเพ่งมอง เขาเห็นเงาร่างคุ้นตา... ผู้พันพนาสิทธิ์! "ผู้พัน!" "เร็วเข้า! ปลดปล่อยเขา!" ผู้พันพนาสิทธิ์สั่งทีมของเขา ทีมค้นหาและช่วยเหลือเข้าจัดการกับทหารศัตรูที่กำลังล้อมร้อยเอก กวินทร์อยู่ การต่อสู้เป็นไปอย่างดุเดือด แต่ด้วยความรวดเร็วและแม่นยำของทีมค้นหา ศัตรูก็ถูกจัดการไปอย่างรวดเร็ว "กวินทร์! แกเป็นไงบ้าง!" ผู้พันพนาสิทธิ์รีบเข้ามาดูอาการ "สาหัสครับท่าน แต่ยังพอไหว" ร้อยเอก กวินทร์ตอบเสียงอ่อนแรง "ดีแล้ว เราต้องรีบพาแกกลับไป" ผู้พันพนาสิทธิ์มองไปรอบๆ "พวกมันคงรู้แล้วว่าเราอยู่ที่นี่" "ท่านครับ..." นายทหารหน่วยค้นหาคนหนึ่งรายงาน "มีข้าศึกจำนวนมากกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้ครับ" "แย่แล้ว!" ผู้พันพนาสิทธิ์มองไปยังร้อยเอก กวินทร์ "เราต้องรีบไปแล้ว" เขาและทีมช่วยกันพยุงร้อยเอก กวินทร์ที่บาดเจ็บสาหัสให้เคลื่อนที่ไปตามเส้นทางลับที่เตรียมไว้ การหลบหนีของพวกเขาเริ่มต้นขึ้น ท่ามกลางเสียงปืนที่ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ การต่อสู้เพื่อกู้แผ่นดินยังคงดำเนินต่อไปอย่างดุเดือด และบทต่อไปของสงครามนี้จะเป็นอย่างไร ไม่มีใครล่วงรู้ได้