ข่าวการติดต่อกับกองบัญชาการใหญ่ที่ประจักษ์นำมาสร้างความฮึกเหิมให้กับทุกคนอย่างมหาศาล แม้จะยังคงตกอยู่ในอันตราย แต่การรู้ว่าความช่วยเหลือใกล้เข้ามา ทำให้ความเหนื่อยล้าและความสิ้นหวังที่เคยปกคลุมอยู่เริ่มจางหายไป "หน่วยสนับสนุนจะมาถึงเมื่อไหร่ครับท่าน?" ปรานปรามถามประจักษ์อย่างกระตือรือร้น "กองบัญชาการแจ้งว่าประมาณยามเย็นนี้ครับ" ประจักษ์ตอบ "แต่เราต้องเตรียมพร้อมรับมือการโจมตีที่อาจเกิดขึ้นก่อนหน้านั้น" "เข้าใจแล้ว" ปรานปรามกล่าว "เราต้องใช้โอกาสนี้ในการเตรียมการรบ โจมตีศัตรูที่เรากำลังเผชิญหน้าอยู่ก่อนที่หน่วยสนับสนุนของเราจะมาถึง" เขามองไปยังกลุ่มผู้รอดชีวิตที่กำลังพักผ่อนอยู่ "ประจักษ์ นนท์ พวกนายสองคนช่วยรวบรวมผู้รอดชีวิตที่พอจะต่อสู้ได้ มาเตรียมอาวุธ และวางแผนการโจมตีในระยะประชิด" "รับทราบครับท่าน" ประจักษ์และนนท์ตอบรับอย่างแข็งขัน ในขณะเดียวกัน ปรานปรามก็เดินไปหาผู้ใต้บังคับบัญชาที่เหลืออยู่ "เราจะใช้โอกาสนี้ในการสร้างความได้เปรียบ" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "เราจะล่อให้ศัตรูเข้ามาในพื้นที่ที่เราเตรียมไว้ แล้วใช้การโจมตีแบบสายฟ้าแลบ" "แต่เราจะรู้ได้อย่างไรว่าศัตรูอยู่ที่ไหนครับท่าน?" ทหารนายหนึ่งถาม "ประจักษ์ได้ยินเสียงฝีเท้าและเสียงยานพาหนะของศัตรูเมื่อไม่นานมานี้" ปรานปรามตอบ "พวกมันน่าจะอยู่ไม่ไกลจากที่นี่นัก เราจะใช้การลาดตระเวนเพื่อยืนยันตำแหน่งที่แน่นอน" กลุ่มทหารเริ่มกระจายกำลังออกไปเพื่อทำการลาดตระเวนอย่างระมัดระวัง พวกเขาเคลื่อนไหวไปตามแนวป่าอย่างเงียบเชียบ พยายามหลีกเลี่ยงการปะทะโดยตรง ทางด้านประจักษ์และนนท์ ก็กำลังรวบรวมผู้รอดชีวิตที่พอจะจับอาวุธได้ เขาพบว่ามีนักศึกษา นักท่องเที่ยว และประชาชนทั่วไปจำนวนหนึ่งที่ติดอยู่ในเหตุการณ์ หลายคนมีความกล้าหาญและพร้อมที่จะต่อสู้เพื่อปกป้องตนเอง "ทุกคนครับ!" ประจักษ์กล่าวอย่างหนักแน่น "เรากำลังจะได้รับการช่วยเหลือ แต่ก่อนที่ความช่วยเหลือจะมาถึง เราต้องแสดงให้ศัตรูเห็นว่าเราไม่ยอมแพ้!" "เรามีอาวุธเพียงไม่กี่กระบอก" นนท์เสริม "แต่เราจะใช้มันอย่างมีประสิทธิภาพที่สุด เราจะสู้ไปด้วยกัน!" เสียงตะโกนให้กำลังใจดังขึ้นจากกลุ่มผู้รอดชีวิต หลายคนแสดงความมุ่งมั่นที่จะต่อสู้ แม้ว่าพวกเขาจะไม่ใช่ทหารอาชีพก็ตาม หลังจากที่หน่วยลาดตระเวนกลับมาพร้อมข้อมูลตำแหน่งของศัตรู ปรานปรามก็เรียกประชุมนายทหารทั้งหมดเพื่อวางแผนขั้นสุดท้าย "ศัตรูมีจำนวนประมาณห้าสิบคน" หัวหน้าหน่วยลาดตระเวนรายงาน "พวกมันกำลังเคลื่อนที่เข้ามาทางทิศตะวันตกของที่นี่" "ดี" ปรานปรามพยักหน้า "ประจักษ์ นนท์ พวกนายพร้อมแล้วใช่ไหม?" "พร้อมครับท่าน" ทั้งสองตอบรับ "เราจะแบ่งกำลังเป็นสองส่วน" ปรานปรามกล่าว "ส่วนหนึ่งจะล่อให้ศัตรูเข้ามาในพื้นที่ที่เราเตรียมไว้ ส่วนอีกส่วนหนึ่งจะซุ่มโจมตีจากด้านข้าง" "ผมขออาสาเป็นส่วนล่อครับท่าน" ประจักษ์เสนอตัว "ผมคุ้นเคยกับพื้นที่แถวนี้ดี" "ฉันจะไปด้วยครับท่าน" นนท์เสริม "ผมจะช่วยประจักษ์" ปรานปรามพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง "ก็ได้" เขากล่าว "แต่ต้องระมัดระวังตัวให้มากที่สุด" แผนการเริ่มถูกนำไปปฏิบัติ ประจักษ์และนนท์พร้อมด้วยกลุ่มผู้รอดชีวิตที่จับอาวุธได้ เริ่มเคลื่อนที่ออกไปในทิศทางที่ศัตรูจะเข้ามา พวกเขาใช้เส้นทางลับที่ปรานปรามได้วางแผนไว้ เพื่อหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้าโดยตรง เมื่อใกล้ถึงจุดที่คาดว่าศัตรูจะเข้ามา ประจักษ์ให้สัญญาณกับนนท์ "เราจะแยกกันตรงนี้นะ" ประจักษ์กระซิบ "นายพากลุ่มที่เหลืออ้อมไปซุ่มอยู่ทางด้านซ้าย ฉันจะล่อให้พวกมันเข้ามาในบริเวณนี้" "เข้าใจแล้วครับท่าน" นนท์ตอบรับ "ขอให้ท่านปลอดภัย" ประจักษ์เดินลอบเข้าไปในป่าลึกขึ้นอีก เขาแอบซุ่มอยู่หลังพุ่มไม้หนา และเริ่มส่งเสียงดังเป็นระยะๆ เพื่อล่อความสนใจของศัตรู ไม่นานนัก เขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าและเสียงพูดคุยของศัตรูดังใกล้เข้ามา "ได้ยินอะไรไหม?" หนึ่งในทหารศัตรูถาม "เหมือนมีคนอยู่ตรงนั้น" อีกคนตอบ "ไปดูกัน" ประจักษ์เห็นเงาของทหารศัตรูหลายคนกำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้ เขาตัดสินใจรอให้มีจำนวนมากพอ ก่อนที่จะเริ่มการเคลื่อนไหว เมื่อมีทหารศัตรูเข้ามาในระยะที่เหมาะสม ประจักษ์ก็เริ่มยิงปืนออกไป สร้างความตกใจให้กับศัตรู "มีคนซุ่มยิง!" ทหารศัตรูตะโกนขึ้น "กระจายกำลัง!" ขณะที่ทหารศัตรูกำลังสับสน ประจักษ์ก็เริ่มถอยกลับไปยังจุดที่นัดหมายไว้ เพื่อล่อให้ศัตรูตามเข้ามา "พวกมันกำลังตามเรามา!" ประจักษ์ตะโกนบอกนนท์ผ่านวิทยุสื่อสาร "พร้อมหรือยัง?" "พร้อมแล้วครับท่าน!" เสียงของนนท์ดังตอบกลับมา เมื่อประจักษ์วิ่งผ่านจุดที่นนท์และกลุ่มผู้รอดชีวิตซุ่มอยู่ ทหารศัตรูก็ةพุ่งเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว "ยิง!" ประจักษ์ตะโกน เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวจากหลายทิศทาง ทหารศัตรูที่กำลังไล่ตามประจักษ์ถูกโจมตีอย่างไม่ทันตั้งตัว บางส่วนล้มลงทันที "นี่มันกับดัก!" ทหารศัตรูตะโกนด้วยความตกใจ ในขณะเดียวกัน ปรานปรามและกองกำลังหลักก็เปิดฉากโจมตีจากอีกด้านหนึ่ง สร้างความโกลาหลให้กับศัตรูอย่างหนัก การต่อสู้เป็นไปอย่างดุเดือด ทหารของเราและผู้รอดชีวิตที่พร้อมจะสู้ แสดงให้เห็นถึงความกล้าหาญอย่างหาที่เปรียบมิได้ แม้ว่าจำนวนจะน้อยกว่า แต่ด้วยการวางแผนที่ดีและการประสานงานที่ยอดเยี่ยม พวกเขาสามารถสร้างความเสียหายให้กับศัตรูได้อย่างมาก เสียงปืน เสียงระเบิด และเสียงตะโกนดังสนั่นไปทั่วบริเวณ ประจักษ์ต่อสู้ด้วยความมุ่งมั่น เขาเห็นนนท์กำลังต่อสู้อย่างกล้าหาญ เคียงข้างผู้รอดชีวิตคนอื่นๆ แม้ว่าการต่อสู้จะยังไม่จบลง แต่การโจมตีครั้งนี้ก็ประสบความสำเร็จอย่างงดงาม พวกเขาได้สร้างความเสียหายให้กับกองกำลังศัตรู และยืดเวลาออกไปได้มากพอที่จะรอหน่วยสนับสนุน เมื่อการปะทะเริ่มเบาลง ประจักษ์ก็มองไปยังท้องฟ้า เขารู้ดีว่าในไม่ช้า ความช่วยเหลือที่รอคอยมานานก็จะมาถึง และการต่อสู้เพื่อกู้แผ่นดินอันเป็นที่รักก็จะเข้าสู่บทใหม่ที่เข้มข้นยิ่งขึ้น