ภายใต้แสงไฟสว่างจ้าของห้องปฏิบัติการนิติวิทยาศาสตร์ ภาพวาด ‘รัตติกาล’ ถูกวางอยู่บนแท่นขนาดใหญ่ ทีมงานผู้เชี่ยวชาญกำลังทำงานอย่างขะมักเขม้น ใช้เครื่องมือและเทคโนโลยีที่ทันสมัยที่สุดในการตรวจสอบทุกอณูของผืนผ้าใบ เมษายืนมองอย่างใจจดใจจ่อ มือสองข้างกำแน่น พลางพึมพำกับตัวเอง “สัญลักษณ์... สัญลักษณ์อะไรกันแน่” เจ้าหน้าที่นิติวิทยาศาสตร์คนหนึ่ง ซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการวิเคราะห์สีและวัสดุศาสตร์ เดินตรงเข้ามาหาเมษา “คุณเมษาครับ เราพบอะไรบางอย่างที่น่าสนใจมากครับ” “อะไรคะ” เมษาถามอย่างกระตือรือร้น “บริเวณมุมขวาล่างของภาพวาดครับ ในส่วนของเงาที่นฤเบศวาดไว้ มีสีบางส่วนที่ดูเหมือนจะถูกเติมเข้าไปทีหลัง สีที่ใช้เป็นสีน้ำมันชนิดพิเศษ ซึ่งมีความหนืดและแห้งช้ากว่าสีที่นฤเบศเคยใช้” เขาชี้ไปที่จอภาพที่แสดงภาพขยายของบริเวณนั้น “และภายใต้สีที่ถูกเติมเข้าไปนั้น เราพบร่องรอยของสัญลักษณ์บางอย่างครับ” เมษาโน้มตัวไปดูจอภาพ สัญลักษณ์ที่ปรากฏขึ้นนั้นเล็กมาก แทบจะมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า มันดูคล้ายกับอักษรโบราณ หรือเครื่องหมายทางคณิตศาสตร์บางอย่าง “คุณแน่ใจนะคะว่ามันคือสัญลักษณ์” “เราใช้กล้องจุลทรรศน์และเครื่องสแกนความร้อนช่วยครับ คุณเมษา สัญลักษณ์พวกนี้ถูกวาดอย่างจงใจ และมีการใช้สีที่แตกต่างจากสีพื้นหลังอย่างชัดเจน แม้จะถูกปกปิดไว้ก็ตาม” “แล้วมันมีความหมายว่าอย่างไรคะ” “นั่นเป็นส่วนที่เรากำลังพยายามหาคำตอบครับ” เจ้าหน้าที่อีกคนเสริมขึ้น “เรารู้สึกว่าสัญลักษณ์พวกนี้น่าจะมีความเกี่ยวพันกับระบบการเข้ารหัสบางอย่าง เรากำลังประสานงานกับผู้เชี่ยวชาญด้านรหัสวิทยาเพื่อช่วยวิเคราะห์” ขณะที่การวิเคราะห์กำลังดำเนินไป เมษาก็นึกถึงคำพูดของปรีชาเกี่ยวกับข้อตกลงที่ผิดกฎหมายระหว่างนฤเบศกับกลุ่มนักลงทุนชาวต่างชาติ “คุณปรีชาบอกว่าสัญลักษณ์พวกนี้เชื่อมโยงกับข้อตกลงบางอย่าง” เธอพูดขึ้น “อาจจะเป็นรหัสที่ใช้ในการสื่อสารภายในกลุ่มนั้น” “นั่นเป็นไปได้ครับ” เจ้าหน้าที่นิติวิทยาศาสตร์พยักหน้า “ถ้าเราสามารถถอดรหัสสัญลักษณ์พวกนี้ได้ เราอาจจะได้เบาะแสสำคัญเกี่ยวกับตัวตนของกลุ่มนักลงทุน และลักษณะของข้อตกลงที่พวกเขากำลังทำกับนฤเบศ” การวิเคราะห์ใช้เวลาหลายชั่วโมง จนกระทั่งแสงสุดท้ายของวันกำลังจะลับขอบฟ้า เจ้าหน้าที่นิติวิทยาศาสตร์คนเดิมเดินเข้ามาหาเมษาอีกครั้ง ใบหน้าของเขามีแววแห่งความเหนื่อยล้าแต่ก็มีความตื่นเต้น “คุณเมษาครับ เราถอดรหัสสัญลักษณ์ได้บางส่วนแล้วครับ” เขาพูด “มันเป็นรหัสที่ซับซ้อนมากครับ แต่เราพบว่าสัญลักษณ์บางตัวมีความหมายถึง ‘จุดนัดพบ’ และ ‘เวลา’ ครับ” “จุดนัดพบและเวลา?” เมษาทวนคำ “ใช่ครับ และที่น่าตกใจคือ ‘จุดนัดพบ’ ที่ระบุในรหัส คือ ‘โกดังร้างริมแม่น้ำ’ ครับ” เมษาจำโกดังร้างแห่งนั้นได้ทันที มันเป็นสถานที่ที่ปรีชาและวิภาถูกบังคับให้ไปพบศิวกรในวันเกิดเหตุ “โกดังร้างริมแม่น้ำ... นั่นมันที่เดียวกับที่...” “ใช่ครับ” เจ้าหน้าที่ยืนยัน “และ ‘เวลา’ ที่ระบุไว้ในรหัส ก็คือช่วงเวลาประมาณสามทุ่มของคืนที่นฤเบศเสียชีวิตครับ” ความเย็นเยียบแล่นไปทั่วร่างของเมษา “หมายความว่า... นฤเบศไม่ได้เสียชีวิตที่สตูดิโอของเขา แต่เขาถูกพาตัวไปยังโกดังร้างแห่งนั้น และถูกบังคับให้เข้าร่วมการประชุมบางอย่าง?” “มีความเป็นไปได้สูงครับคุณเมษา” เจ้าหน้าที่กล่าว “และดูเหมือนว่าสัญลักษณ์พวกนี้จะถูกซ่อนไว้ในภาพวาด เพื่อเป็นข้อความลับบอกให้ใครบางคนรู้ถึงแผนการที่กำลังจะเกิดขึ้น” “ใครบางคน...” เมษามองไปที่ภาพวาด ‘รัตติกาล’ อีกครั้ง “ใครกันแน่ที่นฤเบศต้องการจะสื่อสารด้วย” เธอหวนนึกถึงความสัมพันธ์ระหว่างนฤเบศกับเมษา เมษาเป็นเพียงนักสืบที่เพิ่งเข้ามาสืบสวนคดีนี้ได้ไม่นาน เธอไม่น่าจะเป็นคนที่นฤเบศต้องการจะสื่อสารด้วยโดยตรง “อาจจะเป็นใครสักคนที่ใกล้ชิดกับนฤเบศ... หรือคนที่ไว้ใจได้” เมษาครุ่นคิด “แต่ใครล่ะ” ในขณะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของเมษาก็ดังขึ้น ปลายสายเป็นเสียงหอบเหนื่อยของหน่วยสืบสวนพิเศษ “คุณเมษาครับ เรากำลังติดตามเบาะแสสำคัญเกี่ยวกับกลุ่มนักลงทุนชาวต่างชาติที่คุณกำลังตามหาอยู่ครับ เราได้ข้อมูลว่าพวกเขากำลังจะเดินทางออกจากประเทศในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้านี้ ที่สนามบินนานาชาติ” หัวใจของเมษาเต้นระรัว “พวกเขากำลังจะหนีไป?” “ใช่ครับ และเราเชื่อว่าพวกเขามีส่วนเกี่ยวข้องโดยตรงกับการตายของนฤเบศ” “ฉันจะไปเดี๋ยวนี้!” เมษาตัดบทสนทนาและรีบคว้าแจ็คเก็ตของเธอ “เดี๋ยวก่อนครับคุณเมษา! พวกนั้นอันตรายมาก เราต้องวางแผนให้ดี” “ไม่มีเวลาแล้ว!” เมษาตอบเสียงหนักแน่น “ฉันจะไปที่โกดังร้างก่อน ถ้าพวกมันอยู่ที่นั่นจริงๆ ฉันจะได้รู้ว่าใครคือคนที่นฤเบศพยายามจะบอกความจริง” เมษาพุ่งออกจากห้องปฏิบัติการ ทิ้งให้เจ้าหน้าที่นิติวิทยาศาสตร์ได้แต่ถอนหายใจด้วยความห่วงใย บนรถยนต์คู่ใจของเธอ เมษากำลังขับรถด้วยความเร็วสูง มุ่งหน้าไปยังโกดังร้างริมแม่น้ำ ความจริงทั้งหมดกำลังจะถูกเปิดเผยในคืนนี้