"การผนึก... การปลดปล่อย... สมดุล..." ชายชราพึมพำ ร่างกายที่อ่อนแอของเขาสั่นสะท้านราวกับกำลังแบกรับน้ำหนักของประวัติศาสตร์นับพันปี ธาวินยังคงนิ่งงัน ปลายนิ้วสัมผัสกับแท่งหินโบราณที่ส่องแสงเรืองรองเป็นจังหวะ เขาพยายามทำความเข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น พลังที่ไหลเวียนอยู่ในตัวเขา บัดนี้มันไม่ใช่แค่ความรู้สึกแปลกประหลาดอีกต่อไป แต่มันคือพลังที่สามารถสัมผัสได้ เป็นพลังที่เชื่อมโยงเขากับสิ่งที่อยู่เบื้องหน้า "ท่านหมายความว่าอย่างไรครับ" ธาวินเอ่ยถาม เสียงของเขาแหบพร่าด้วยความตื่นเต้นและความไม่เข้าใจ "พลังสมดุล... มันคืออะไร" ชายชราค่อยๆ ลืมตาขึ้น ดวงตาที่เคยพร่ามัว บัดนี้กลับฉายแววบางอย่างที่เฉียบคม ราวกับมีประกายไฟแห่งความรู้โบราณลุกโชนอยู่ภายใน "สมดุล... คือทุกสิ่ง ธนู" เขาเน้นคำสุดท้าย "คือการดำรงอยู่ของสรรพสิ่ง มันคือจุดที่ความมืดและแสงมาบรรจบกัน คือการเกิดและดับ คือการให้และรับ" "แล้ว... สัญลักษณ์ที่เราเห็นล่ะครับ" ธาวินชี้ไปยังสัญลักษณ์ที่สลักอย่างประณีตบนแท่งหิน "มันคือสิ่งที่แสดงถึงสมดุลนั้นใช่ไหม" "ถูกแล้ว" ชายชราพยักหน้า "แต่สัญลักษณ์นั้น... ไม่ใช่เพียงภาพวาด มันคือกลไก คือกุญแจ คือพลังงาน" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง หายใจเข้าลึกๆ ราวกับกำลังรวบรวมกำลังวังชาที่เหลืออยู่ "เมื่อครั้งโบราณกาล ผู้ที่สืบทอดอำนาจแห่ง 'ผู้พิทักษ์' และ 'ผู้กลืนกิน' จำเป็นต้องเข้าใจถึงสมดุลนี้ พวกเขาต้องผนึกพลังอันยิ่งใหญ่เอาไว้ เพื่อไม่ให้โลกต้องเผชิญกับความหายนะ" "ผนึก?" ธาวินทวนคำ "แล้วพวกเขาก็... ปลดปล่อยมันออกมา?" "ใช่" ชายชรากล่าว "แต่การปลดปล่อยนั้น ต้องทำด้วยความเข้าใจและด้วยเจตนาที่บริสุทธิ์ หากทำผิดพลาด... โลกจะถูกกลืนกินด้วยความมืดมิด" เขาหันมามองธาวินอย่างพิจารณา "เจ้า... เจ้ามีสายเลือดของ 'ผู้พิทักษ์' อยู่ในตัว เจ้าสัมผัสได้ถึงพลังแห่งการปกป้อง ความกล้าหาญ และความเสียสละ" ธาวินรู้สึกได้ถึงความหนักอึ้งที่กดทับลงบนบ่า ความรับผิดชอบที่ยิ่งใหญ่กว่าที่เขาเคยจินตนาการไว้ "แต่ผม... ผมเป็นแค่นักสืบธรรมดา ผมไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมีพลังอะไรแบบนี้" "พลังที่แท้จริง... ไม่ได้มาจากภายนอก ธนู" ชายชราเอ่ยเสียงนุ่ม "มันอยู่ในตัวเจ้าเสมอ เพียงแต่เจ้ายังไม่เคยได้ปลดปล่อยมันออกมา สัญลักษณ์ที่เจ้าเห็น... คือส่วนหนึ่งของพิธีกรรมโบราณ เพื่อทดสอบ และเพื่อมอบอำนาจนั้นให้กับผู้ที่สมควร" ทันใดนั้น แท่งหินโบราณก็สั่นสะเทือนอีกครั้ง แสงสว่างที่เคยอ่อนโยน บัดนี้กลับทวีความรุนแรงขึ้น จนธาวินต้องยกมือขึ้นป้องตา "เกิดอะไรขึ้นครับ" "ถึงเวลาแล้ว" ชายชรากล่าว "พลังกำลังถูกปลดปล่อย... แต่ข้าไม่แน่ใจว่ามันจะไปในทิศทางใด" ธาวินรู้สึกได้ถึงกระแสพลังที่รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ มันไหลเวียนเข้ามาในร่างของเขาอย่างบ้าคลั่ง เขาแทบจะยืนไม่อยู่ ภาพต่างๆ ฉายเข้ามาในหัวของเขาอย่างรวดเร็ว เป็นภาพของอดีตที่เขาไม่เคยรู้จัก เป็นภาพของบรรพบุรุษที่กำลังต่อสู้กับความมืด เป็นภาพของสัญลักษณ์โบราณที่สลักอยู่บนแท่งหิน "ข้า... ข้าเห็น..." ธาวินพูดตะกุกตะกัก "ผมเห็น... อดีต... ผมเห็น... การต่อสู้..." "สมาธิ ธนู" ชายชราเร่ง "เจ้าต้องควบคุมมัน เจ้าต้องเข้าใจถึงสมดุล" ธาวินพยายามรวบรวมสติ เขาหลับตาลงอีกครั้ง หายใจเข้าลึกๆ พยายามดึงพลังที่กำลังพลุ่งพล่านอยู่ในตัวให้อยู่นิ่ง เขาจินตนาการถึงสัญลักษณ์แห่งสมดุลที่เคยเห็น สัญลักษณ์ที่ผสมผสานระหว่างแสงและเงา ความรู้สึกบางอย่างที่เคยสัมผัสได้เมื่อครั้งพบกับ 'ดวงตา' ที่กำลังจะฆ่าเขา มันคือความรู้สึกที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง "นี่คือ 'ผู้กลืนกิน'..." ธาวินพึมพำขณะที่สัมผัสได้ถึงพลังอีกรูปแบบหนึ่งที่กำลังปะทะเข้ามา พลังที่เย็นเยียบ พลังที่เต็มไปด้วยความมืด พลังที่ปรารถนาจะทำลายล้าง "มันกำลังพยายามกลืนกินพลังแห่ง 'ผู้พิทักษ์'..." "ถูกต้อง" ชายชรากล่าว "และเจ้า... คือผู้ที่จะต้องเป็นผู้รักษาสมดุลนั้น" แสงสว่างจากแท่งหินโบราณทวีความรุนแรงขึ้นจนแทบจะมองไม่เห็นอะไร ธาวินรู้สึกเหมือนร่างกายของเขากำลังจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกถึงความแข็งแกร่งที่ไม่เคยมีมาก่อน พลังทั้งสองกำลังปะทะกันอย่างรุนแรงภายในตัวเขา "ข้า... ข้าต้องเลือก..." ธาวินกัดฟัน "จะให้สมดุล... หรือจะให้ความมืด..." "เลือกทางที่ถูกต้อง ธนู" ชายชรากล่าวเสียงเครือ "เลือกทางแห่งแสงสว่าง" ธาวินหลับตาลงอีกครั้ง เขาเพ่งสมาธิไปที่สัญลักษณ์แห่งสมดุลในจินตนาการของเขา เขาพยายามร้อยเรียงความรู้สึกแห่งการปกป้อง ความกล้าหาญ และความเสียสละ เข้ากับพลังอันเย็นเยียบที่กำลังพยายามครอบงำเขา เขาไม่ได้ต้องการจะทำลายความมืด แต่เขาต้องการจะควบคุมมัน ต้องการจะนำมันมาสู่สมดุล "พลัง... สมดุล..." ธาวินตะโกน เขายกมือขึ้น ประสานมือทั้งสองข้างเข้าหากัน ราวกับกำลังจะร่ายรำพิธีกรรมโบราณ แสงสว่างรอบตัวเขากลายเป็นสีทองสว่างเจิดจ้า พลังอันเย็นเยียบที่เคยรู้สึกได้ บัดนี้กลับอ่อนแรงลงอย่างเห็นได้ชัด "มันทำได้จริงๆ..." ชายชรามองดูภาพตรงหน้าด้วยความประหลาดใจระคนยินดี เมื่อแสงสว่างค่อยๆ จางลง ธาวินก็ทรุดตัวลงคุกเข่า เขาเหนื่อยหอบ แต่ในดวงตาของเขามีแววแห่งชัยชนะฉายอยู่ แท่งหินโบราณหยุดสั่นสะเทือน แสงเรืองรองที่เคยสว่างจ้า บัดนี้กลับกลายเป็นเพียงแสงสว่างอบอุ่นที่แผ่ออกมา "เจ้าทำได้แล้ว ธนู" ชายชรากล่าว เขาค่อยๆ เดินเข้าไปหาธาวิน "เจ้าได้ปลดปล่อยพลังแห่งสมดุลออกมาแล้ว" ธาวินเงยหน้ามองชายชรา รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา "ผม... ผมเข้าใจแล้วครับ"