เช้าวันต่อมา ณ ห้องทำงานอันหรูหราของรองอธิบดีสมศักดิ์ บรรยากาศภายในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟชั้นดีและกลิ่นน้ำหอมราคาแพง สมศักดิ์นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ ทำจากไม้มะค่าขัดเงาอย่างดี เขากำลังก้มหน้าก้มตาเซ็นเอกสารสำคัญบางอย่างด้วยลายเซ็นที่มั่นคงและเฉียบขาด เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ “ท่านรองครับ” “เข้ามา” สมศักดิ์เอ่ยโดยไม่เงยหน้า ผู้ช่วยส่วนตัวของเขา ก้าวเข้ามาพร้อมกับแฟ้มเอกสารสีดำในมือ “ท่านรองครับ มีรายงานเรื่องพยานคนสำคัญที่ทีมของคุณปลายได้ทำการติดต่อไว้ครับ” สมศักดิ์เงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาสะท้อนแสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะ เผยให้เห็นความเฉลียวฉลาดและแววตาที่ซ่อนเร้นไปด้วยแผนการบางอย่าง “ว่ามา” “พยานคนนั้น… ชื่อชาญวิทย์ครับ เขาให้ข้อมูลบางอย่างกับทีมคุณปลายไปแล้ว เป็นข้อมูลที่เกี่ยวกับเส้นทางการเงินของอารยัน กรุ๊ป และการเชื่อมโยงกับนักการเมืองบางคน รวมถึงคุณสมเกียรติด้วยครับ” สมศักดิ์ยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น “เจ้าคนขี้ขลาด… นึกว่าจะเงียบไปตลอดเสียอีก” “รายงานระบุว่าทีมคุณปลายได้ทำการนัดพบกับชาญวิทย์เมื่อคืนนี้ครับ ที่ตึกสำนักงานเก่าแห่งหนึ่ง” ผู้ช่วยกล่าวต่อ “แล้วผลเป็นอย่างไร” สมศักดิ์ถาม “ดูเหมือนว่าพวกเขาจะได้รับข้อมูลบางอย่างที่สำคัญ… เกี่ยวกับสัญลักษณ์ของอารยัน กรุ๊ป ครับ… เป็นรูปนกอินทรีพร้อมสวัสดิกะ” สมศักดิ์หัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะนั้นแฝงไปด้วยความเย้ยหยัน “สวัสดิกะ… พวกมันช่างเลือกใช้สัญลักษณ์ได้น่าสนใจจริง… แต่ก็สมแล้วกับอุดมการณ์อันต่ำทรามของพวกมัน” “ท่านรองครับ… ข้อมูลนี้อาจจะเป็นอันตรายต่อเราได้นะครับ” ผู้ช่วยกล่าวด้วยความกังวล “อันตราย?” สมศักดิ์เลิกคิ้ว “อันตรายกับใครกันแน่… กับเรา… หรือกับคุณปลาย” “ผมหมายถึง… อาจจะกระทบต่อตำแหน่งของเราได้ครับ” “ตำแหน่งของฉัน… จะไม่ถูกสั่นคลอนด้วยเรื่องไร้สาระแบบนี้หรอก” สมศักดิ์กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ที่สำคัญกว่านั้นคือ… เราจะใช้สถานการณ์นี้ให้เป็นประโยชน์” “ท่านรองหมายความว่าอย่างไรครับ” “คุณปลาย… เธอฉลาดและช่างสังเกต… เธออาจจะกำลังปะติดปะต่อเรื่องราวได้มากกว่าที่เราคิด” สมศักดิ์พูดพลางยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ “แต่เธอยังขาดหลักฐานชิ้นสำคัญ… หลักฐานที่จะมัดตัวฉัน และเชื่อมโยงฉันเข้ากับอารยัน กรุ๊ป ได้อย่างสมบูรณ์” “แล้วเราจะทำอย่างไรดีครับ” “เราจะให้ข้อมูลบางอย่างกับคุณปลาย… ข้อมูลที่ดูเหมือนจะเป็นประโยชน์… แต่จริงๆ แล้วมันจะพาเธอไปผิดทาง” สมศักดิ์กล่าว “เราจะปล่อยให้เธอเชื่อว่าเป้าหมายของเราคือการกำจัดคุณสมเกียรติ… แต่ความจริงแล้ว… คุณสมเกียรติเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งบนกระดานเท่านั้น” “แต่… สัญลักษณ์นั้น… ถ้าคุณปลายได้เบาะแสที่ชัดเจนกว่านี้…” “นั่นคือเหตุผลที่เราต้องลงมือ” สมศักดิ์กล่าว “เราจะสร้างสถานการณ์… ให้คุณปลายเข้าใจผิด… ให้เธอเชื่อว่าใครบางคนกำลังพยายามปกปิดความลับบางอย่าง… และเมื่อเธอออกตามล่า… เราก็จะรอเธออยู่” “ท่านรองจะให้ข้อมูลอะไรกับเธอครับ” “เราจะ ‘รั่ว’ ข้อมูลบางส่วนเกี่ยวกับ ‘การเคลื่อนไหว’ ของอารยัน กรุ๊ป… ให้เธอรู้ว่าพวกเขากำลังจะทำอะไรบางอย่าง… แล้วก็… จงปล่อยให้เธอ ‘ค้นพบ’ ตัวการที่แท้จริงด้วยตัวเอง” สมศักดิ์ยิ้มอย่างมีเลศนัย “แต่แน่นอน… ตัวการที่เราปล่อยให้เธอพบ… จะเป็นใครอื่นไปไม่ได้… นอกจากคนที่สมเหตุสมผลที่สุด… แต่ไม่ใช่คนที่อันตรายที่สุด” “หมายถึง… เราจะป้ายความผิดให้กับใครบางคนใช่ไหมครับ” “ไม่ใช่ป้ายความผิด… แต่เป็น ‘การนำทาง’ ให้เธอไปผิดที่” สมศักดิ์แก้ไข “เราจะทำให้เธอเชื่อว่า… รอยเท้าของอารยัน กรุ๊ป… มันไปสิ้นสุดที่… เอ่อ… พรรคคู่แข่งทางการเมืองของฉัน… พวกเขาจะได้เป็นแพะรับบาปไป” “แต่นั่นอาจจะทำให้เกิดปัญหาได้นะครับ ท่านรอง” “ปัญหามันจะเกิดกับคุณปลาย… ถ้าเธอไม่ฉลาดพอที่จะมองทะลุแผนของเรา” สมศักดิ์กล่าว “เธอจะเสียเวลาตามหาคนที่ไม่มีอยู่จริง… ในขณะที่เรา… จะมีเวลาจัดการกับปัญหาที่แท้จริง… ปัญหาที่เกี่ยวข้องกับ ‘นายใหญ่’ ของเรา” “แล้ว… แล้วชาญวิทย์ล่ะครับ” ผู้ช่วยถาม “เขาอาจจะพูดอะไรที่เราไม่ต้องการให้หลุดออกไป” “นั่นก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งที่เราต้องจัดการ” สมศักดิ์กล่าว “คุณรู้ใช่ไหมว่าต้องทำอย่างไร” ผู้ช่วยพยักหน้า “ครับท่านรอง” “ดี” สมศักดิ์กล่าว “จัดการให้เรียบร้อย… แล้วก็… ส่งข่าวสารที่ ‘เป็นประโยชน์’ ไปถึงคุณปลาย… ทำให้เธอเชื่อว่า… เรากำลังพยายามช่วยเธอ… แต่จริงๆ แล้ว… เรากำลังเล่นเกมของพวกเรา… เกมที่ชื่อว่า ‘หมากกลแห่งวังวน’… ซึ่งสุดท้ายแล้ว… เธอจะเป็นเพียงเบี้ยตัวหนึ่ง… ที่ถูกเดินไปตามกระดาน… จนกว่าจะถึงจุดจบ” สมศักดิ์เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาจับจ้องไปยังภาพวาดทิวทัศน์อันงดงามบนผนังห้อง ราวกับกำลังมองเห็นภาพอนาคตที่เขาได้วางแผนไว้ทุกกระเบียดนิ้ว เขาได้สร้างกับดักที่ซับซ้อนและแยบยล… กับดักที่ชื่อว่า ‘แผนซ้อนแผน’ ในขณะเดียวกัน ปลายกำลังนั่งอยู่ในห้องทำงานของเธอ กำลังพิจารณาข้อมูลที่ได้รับจากชาญวิทย์ เธอรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ… มีบางอย่างที่ยังขาดหายไป “ก้อง” ปลายเรียก “นายคิดว่าไงกับสัญลักษณ์นั้น” “มันน่าสงสัยมากเลยครับปลาย” ก้องตอบ “สวัสดิกะ… มันเหมือนกับว่าพวกเขามีอุดมการณ์ที่รุนแรงกว่าที่เราคิด” “ใช่… แต่ฉันรู้สึกว่ามัน… มันดูเหมือนจะง่ายเกินไป” ปลายกล่าว “การที่ชาญวิทย์จะจำสัญลักษณ์นี้ได้แม่นยำขนาดนั้น… โดยที่เขาเคยอ้างว่าทำลายเอกสารทั้งหมดทิ้งไปแล้ว… มันแปลกๆ” “คุณหมายถึง… เขาอาจจะกำลังโกหกเราหรือเปล่าครับ” “ไม่ใช่โกหก… แต่เขาอาจจะถูก ‘ชี้นำ’ ให้จำสิ่งนี้ได้” ปลายครุ่นคิด “เหมือนกับว่ามีใครบางคน… ต้องการให้เรารู้เรื่องสัญลักษณ์นี้… ต้องการให้เราเชื่อว่าอารยัน กรุ๊ป มีอุดมการณ์แบบนาซี… เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของเรา” “เบี่ยงเบนไปหาใครครับ” “นั่นสิ… นั่นคือคำถาม” ปลายถอนหายใจ “ฉันรู้สึกเหมือนเรากำลังเดินอยู่ในเขาวงกต… ทุกครั้งที่เราคิดว่าจะเจอทางออก… เรากลับยิ่งหลงทางเข้าไปลึกกว่าเดิม” “แล้วเราจะทำอย่างไรต่อไปครับ” “เราต้องสืบหาความจริงเกี่ยวกับสัญลักษณ์นี้… แล้วก็… เราต้องพยายามหาหลักฐานเพิ่มเติม… หลักฐานที่จะยืนยันว่าใครคือผู้อยู่เบื้องหลัง… ใครคือคนที่บงการอยู่เบื้องหลังฉากทั้งหมดนี้” ปลายกล่าวด้วยแววตาที่แน่วแน่ “ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาหลอกใช้ฉัน… ฉันจะไขปริศนานี้ให้ได้… ไม่ว่าจะต้องแลกมาด้วยอะไรก็ตาม”