เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหว บรรยากาศภายในตึกร้างริมแม่น้ำพลันเปลี่ยนจากความลับดำมืดกลายเป็นสมรภูมิย่อยๆ ทีมสืบสวนของปลายและสารวัตรธงชัยบุกเข้าไปด้วยความระมัดระวัง แต่ก็ต้องเผชิญกับการต่อต้านอย่างดุเดือด “ถอยไป!” เสียงตะโกนดังลั่น พร้อมกับเสียงกระสุนที่เฉียดผ่านอากาศไปอย่างหวุดหวิด สารวัตรธงชัยผลักปลายให้หมอบลงกับพื้น “พวกมันมีอาวุธหนัก!” “ภาคินอยู่ไหน!” ปลายถาม พลางกวาดตามองไปรอบๆ “ผมเห็นมันกำลังจะขึ้นรถไปกับพลเอกคนนั้น!” สารวัตรธงชัยชี้ไปทางประตูหลัง “แต่ตอนนี้มันถอยกลับเข้าไปแล้ว!” “เราต้องจับตัวภาคินให้ได้!” ปลายประกาศก้อง “และต้องได้ตัวพลเอกนั่นมาด้วย! เขาคือเบาะแสสำคัญ!” ปลายและสารวัตรธงชัยผลักดันลูกทีมบุกเข้าไปอย่างต่อเนื่อง พวกเขาต้องฝ่าดงกระสุนและสิ่งกีดขวางต่างๆ ที่กลุ่มของภาคินสร้างขึ้นเพื่อถ่วงเวลา “ทางนี้ผู้กอง!” เสียงลูกทีมคนหนึ่งดังขึ้นจากชั้นบน “ผมเห็นรอยเท้าเยอะแยะเลยครับ” ปลายและสารวัตรธงชัยรีบวิ่งขึ้นไปตามเสียง เมื่อไปถึงชั้นบน พวกเขาพบกับทางเดินที่ทอดไปสู่ห้องโถงขนาดใหญ่ที่ยังคงมีข้าวของกระจัดกระจายอยู่ราวกับเพิ่งถูกใช้งาน “ดูนี่สิ” สารวัตรธงชัยชี้ไปยังโต๊ะตัวหนึ่งบนพื้น มีเอกสารบางส่วนกระจัดกระจายอยู่ “เหมือนมีการประชุมกันจริงๆ” ปลายก้มลงไปหยิบเอกสารขึ้นมาดู เป็นแผนผังโครงการพัฒนาสาธารณูปโภคขนาดใหญ่ในภาคตะวันออก พร้อมกับรายชื่อบริษัทที่เกี่ยวข้องหลายแห่ง และมีลายเซ็นกำกับอยู่หลายจุด “นี่ไง… เป็นลายเซ็นของพวกนักการเมืองที่เราสงสัย” “แล้วนั่นล่ะครับ” สารวัตรธงชัยชี้ไปที่อีกมุมหนึ่งของห้อง มีกระเป๋าเอกสารใบหนึ่งตั้งอยู่ “น่าจะเป็นของใครสักคน” ปลายเดินเข้าไปสำรวจกระเป๋าเอกสารใบนั้น มันถูกล็อคอยู่ แต่ปลายก็สามารถใช้เครื่องมือพิเศษที่ติดตัวมาไขมันออกได้อย่างรวดเร็ว ภายในมีเอกสารอีกกองใหญ่ และที่สะดุดตาของปลายคือรูปถ่ายใบหนึ่ง “พลเอก…” ปลายพึมพำ “รูปของพลเอกคนนั้น กับ… คนที่คุณวิวัฒน์!” “อะไรนะครับ!” สารวัตรธงชัยรีบเข้ามาดู “นี่มันหมายความว่ายังไง” “แสดงว่าพวกเขารู้จักกัน” ปลายพูดขณะที่กำลังพลิกดูเอกสารอื่นๆ “และดูเหมือนว่าการตายของคุณวิวัฒน์ จะเกี่ยวพันกับโครงการนี้โดยตรง” ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าดังมาจากทางบันได ท่ามกลางเสียงปืนที่ยังคงดังประปรายอยู่ด้านนอก “มาแล้ว!” สารวัตรธงชัยเตรียมพร้อม “พวกเราเตรียมรับมือ!” ภาคินก้าวเข้ามาในห้องโถงอย่างเงียบเชียบ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเย็นชา ดวงตาจ้องมองมาที่ปลายและสารวัตรธงชัยด้วยแววตาอาฆาต “พวกแกมาทำอะไรที่นี่!” ภาคินคำราม “เรามาจับแกไง ภาคิน!” ปลายสวนกลับอย่างไม่เกรงกลัว “แกฆ่าคุณวิวัฒน์ใช่ไหม!” “แกพูดอะไรเหลวไหล!” ภาคินหัวเราะเยาะ “ฉันไม่มีวันทำอะไรแบบนั้น!” “แล้วรูปนี้มันคืออะไร!” ปลายชูรูปถ่ายของพลเอกกับคุณวิวัฒน์ขึ้น “พวกแกสนิทกันดีนี่!” สีหน้าของภาคินเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่เขาก็ยังคงเก็บอาการไว้ได้ “แกไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย” “ฉันรู้ว่าแกกำลังฟอกเงิน และเอาเงินไปให้ใครบางคน” ปลายพูดต่อ “และเงินก้อนนั้น ก็มาจากโครงการที่พวกนักการเมืองระดับสูงของแกกำลังปั่นหัวอยู่!” “หุบปาก!” ภาคินตวาด พลางชักปืนออกมา “แกไม่มีสิทธิ์มากล่าวหาฉัน!” “ฉันมีสิทธิ์! เพราะฉันคือผู้รักษากฎหมาย!” ปลายตะโกนกลับ “สารวัตรธงชัย! จับกุมภาคิน!” “รอเดี๋ยวก่อน!” เสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากทางประตู ท่ามกลางเสียงปืนที่เริ่มเบาบางลง “ฉันจะให้คำตอบกับพวกแกเอง” พลเอกปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตูห้องโถง เขาเดินเข้ามาอย่างช้าๆ ใบหน้าเคร่งขรึม แต่แววตาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า “ท่านพลเอก…” สารวัตรธงชัยอุทานด้วยความประหลาดใจ “ไม่ต้องตกใจ” พลเอกกล่าว “ฉันจะบอกความจริงทั้งหมด” “ความจริงที่ว่าท่านเป็นคนสั่งให้ฆ่าคุณวิวัฒน์ใช่ไหม!” ปลายถามทันที พลเอกส่ายหน้าช้าๆ “ไม่… ฉันไม่ได้สั่ง” “แล้วรูปนั่นมันคืออะไร” ปลายยังคงยืนกราน “ฉันกับคุณวิวัฒน์เคยสนิทกันมาก” พลเอกกล่าวด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา “เราเคยร่วมงานกันมาก่อน แต่หลังจากโครงการนี้เริ่มขึ้น… คุณวิวัฒน์เริ่มเปลี่ยนไป เขาไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป” “เขาพยายามจะเปิดโปงพวกเราใช่ไหม” ภาคินถาม “ใช่” พลเอกตอบ “เขาพยายามจะเปิดโปงเรื่องการทุจริตในโครงการนี้ แต่ฉัน… ฉันไม่รู้จะทำอย่างไร ฉันกลัว… กลัวว่าจะต้องเสียทุกอย่างไป” “แล้วท่านก็เลยปล่อยให้ภาคินทำแบบนั้น?” ปลายถามเสียงแข็ง “ฉัน… ฉันไม่ได้ปล่อยให้เขาทำ” พลเอกเสียงสั่นเครือ “ฉันแค่… ฉันแค่ไม่เข้าไปขวาง” “นั่นก็เหมือนกับการปล่อยให้เขาทำ!” ปลายสวนกลับอย่างเจ็บปวด “ท่านเป็นถึงนายพล! ท่านควรจะมีความละอายมากกว่านี้!” “ฉันรู้… ฉันผิดไปแล้ว” พลเอกก้มหน้าลง “ทุกอย่างที่เกิดขึ้น ฉันเป็นคนผิดเอง” “ตอนนี้ท่านจะรับผิดชอบอย่างไร” ปลายถาม “ฉันจะให้ความร่วมมือกับพวกแกทุกอย่าง” พลเอกตอบ “ฉันจะเปิดเผยทุกอย่างที่ฉันรู้” “ดี” ปลายพยักหน้า “แต่ก่อนอื่น เราต้องจับกุมภาคินก่อน” ภาคินที่ยืนเงียบอยู่นาน ในที่สุดก็ตัดสินใจที่จะต่อสู้ เขาเงื้อปืนขึ้นเล็งมาที่ปลาย “แกไม่มีทางจับฉันได้!” ภาคินตะโกน แต่ก่อนที่ภาคินจะได้เหนี่ยวไก สารวัตรธงชัยก็เข้าประชิดตัวและใช้ท่อนแขนล็อคคอของภาคินไว้ได้ทันที เกิดการต่อสู้ยื้อยึงกันเล็กน้อย ก่อนที่ลูกทีมของปลายจะเข้ามาระงับเหตุการณ์ “พอได้แล้วภาคิน!” สารวัตรธงชัยกล่าว “แกจบแล้ว” ภาคินถูกควบคุมตัว สภาพของเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและโกรธแค้น ส่วนพลเอกก็ยอมให้เจ้าหน้าที่ควบคุมตัวแต่โดยดีด้วยท่าทีที่อ่อนแรง การเผชิญหน้าในซากปรักได้นำมาซึ่งจุดเปลี่ยนสำคัญ การเปิดเผยความจริงกำลังจะค่อยๆ ปรากฏขึ้น ท่ามกลางซากปรักของความลับและอำนาจ