แสงแดดยามสายสาดส่องเข้ามายังห้องรับแขก ทำให้เห็นฝุ่นละอองเล็กๆ ลอยวนอยู่ในลำแสง แพรวานั่งอยู่บนโซฟานุ่มสบาย หันหน้าไปยังยายสมรที่กำลังนั่งพับผ้าอยู่ตรงหน้าต่าง เธอหยิบอัลบั้มรูปเก่าแก่ขึ้นมา เปิดดูรูปภาพในอดีตอย่างตั้งใจ ภาพถ่ายขาวดำหลายใบเรียงรายอยู่ภายในอัลบั้ม แสดงให้เห็นถึงช่วงเวลาแห่งความสุขของครอบครัว ที่ครั้งหนึ่งเคยมีครบสมบูรณ์ "ยายคะ" แพรวาเอ่ยเรียก "รูปนี้... คือคุณพ่อใช่ไหมคะ" ยายสมรเงยหน้าขึ้นมองรูปภาพในมือหลานสาว ดวงตาของเธอทอประกายเศร้าสร้อยปนกับความอบอุ่น "ใช่จ้ะ นั่นคือพ่อของหนู ตอนที่เขายังหนุ่มๆ" แพรวาพลิกอัลบั้มต่อไปเรื่อยๆ เธอเห็นภาพของตัวเองในวัยเด็ก ยิ้มแฉ่งอยู่ข้างๆ พ่อและแม่ ใบหน้าของเธอเปื้อนยิ้มอย่างมีความสุข แต่เมื่อเธอพลิกไปอีกหน้า ภาพถ่ายของพ่อก็หายไป เหลือเพียงเธอและแม่ ยืนอยู่ด้วยกันในบรรยากาศที่ดูเหงาหงอย "ทำไม... ทำไมรูปของคุณพ่อถึงมีน้อยจังคะ" แพรวาถาม "ตอนที่พ่อของหนูไป... ยายก็เก็บรูปเขาไว้นะ" ยายสมรกล่าว "แต่หลังจากนั้น... ด้วยเหตุการณ์หลายอย่างที่เกิดขึ้น ยายก็เลยต้องเก็บรูปเหล่านั้นเอาไว้ในหีบอย่างดี" "แล้วทำไมต้องเก็บไว้ในหีบเหรอคะ" "เพราะ... ญาติคนนั้นเขาไม่ต้องการให้ใครเห็นรูปของพ่อหนู" ยายสมรกล่าว "เขาอ้างว่า การเห็นรูปของพ่อหนูบ่อยๆ จะทำให้คนในครอบครัวรู้สึกคิดถึง แล้วอาจจะพยายามติดต่อเขาอีก" "แต่... คุณพ่อท่านก็เป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวนะคะ" แพรวาแย้ง "ยายก็คิดแบบนั้นนะ" ยายสมรกล่าว "แต่เราก็ทำอะไรไม่ได้ในตอนนั้น" แพรวาก้มหน้าลงมองรูปภาพของตัวเองกับแม่ในวัยเด็ก เธอจำไม่ได้เลยว่าเคยมีภาพถ่ายกับพ่อมากขนาดนี้ "ยายคะ" แพรวาเงยหน้าขึ้นถาม "ยายบอกว่า ญาติคนนั้นเขาเข้ามาควบคุมบริษัทของเรา แล้วตอนนี้... บริษัทของเราเป็นยังไงบ้างคะ" ยายสมรหยุดพับผ้า หันมามองหลานสาวด้วยใบหน้าเคร่งเครียด "เรื่องนั้น... มันก็ซับซ้อนเหมือนกันนะแพรวา" "ซับซ้อนยังไงคะ" "หลังจากที่พ่อของหนูไป... ญาติคนนั้นเขาก็เข้ามาบริหารงานของบริษัทเองทั้งหมด" ยายสมรกล่าว "ในช่วงแรกๆ ทุกอย่างดูเหมือนจะไปได้สวย บริษัทของเราก็ดูเหมือนจะกลับมาเติบโตอีกครั้ง" "แล้ว... แล้วมันเกิดอะไรขึ้นคะ" แพรวาถามอย่างสงสัย "แต่... ภายใต้การบริหารงานของเขา มันมีอะไรที่ไม่โปร่งใสอยู่เยอะเลยนะ" ยายสมรกล่าว "เขาเริ่มนำเงินของบริษัทไปใช้ส่วนตัว เริ่มมีการทุจริตคอร์รัปชันอย่างหนัก" "จริงเหรอคะ!" แพรวาอุทาน "ใช่" ยายสมรพยักหน้า "สุดท้าย... บริษัทของเราก็เลยกลับมาประสบปัญหาอีกครั้ง คราวนี้หนักกว่าเดิมเสียอีก" "แล้ว... แล้วคุณพ่อท่านเคยรู้เรื่องนี้บ้างไหมคะ" "ยายไม่แน่ใจนะ" ยายสมรกล่าว "แต่ยายเชื่อว่า... พ่อของหนูคงจะรู้สึกเสียใจมาก ถ้าเขารู้ว่าสิ่งที่เขาเสียสละไปทั้งหมด... สุดท้ายกลับทำให้ครอบครัวของเราต้องตกอยู่ในสภาพที่ย่ำแย่กว่าเดิม" แพรวานั่งเงียบไปครู่หนึ่ง เธอพยายามทำความเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดที่ยายเล่า มันเป็นเรื่องราวที่เต็มไปด้วยความซับซ้อน ความเจ็บปวด และความไม่ยุติธรรม "แล้ว... ตอนนี้บริษัทเป็นยังไงบ้างคะ" แพรวาถามอีกครั้ง "ตอนนี้... บริษัทของเรากำลังจะถูกขายทอดตลาดนะ" ยายสมรกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวด "ญาติคนนั้น... เขาคงจะอยากจะกวาดเงินให้มากที่สุด ก่อนที่จะหนีหายไป" "แล้ว... เราจะทำยังไงคะ" แพรวากล่าวอย่างเป็นห่วง ยายสมรเงยหน้าขึ้นมองหลานสาว ยิ้มบางๆ "ไม่ต้องห่วงนะหลานรัก" "ยายจะทำยังไงคะ" "ยายจะพยายามรวบรวมหลักฐานทุกอย่างที่มี" ยายสมรกล่าว "ยายจะพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่า ญาติคนนั้นเป็นคนไม่ซื่อสัตย์ และจะทำให้เขาได้รับผลกรรมที่เขาก่อไว้" "แล้ว... แพรวาจะช่วยอะไรยายได้บ้างคะ" แพรวาถามอย่างกระตือรือร้น "หนู... ช่วยยายได้มากเลยนะหลานรัก" ยายสมรกล่าว "หนูเป็นกำลังใจให้ยาย ทำให้ยายมีแรงสู้ต่อไป" ยายสมรลุกขึ้นยืน เดินไปหยิบหีบไม้ใบเก่าที่วางอยู่มุมห้อง "ยายจะเปิดหีบนี้ให้ดู" ยายสมรเปิดหีบออก เผยให้เห็นรูปถ่ายเก่าๆ จำนวนมาก รวมถึงจดหมายบางฉบับที่ถูกเก็บไว้อย่างดี "นี่คือรูปของพ่อของหนูนะ" ยายสมรหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมา เป็นรูปของชายหนุ่มหน้าตาดี ยิ้มแย้มแจ่มใส "เขาเป็นคนดีมากนะแพรวา เสียสละทุกอย่างเพื่อครอบครัว" แพรวารับรูปถ่ายนั้นมาดู เธอรู้สึกเหมือนได้เห็นพ่อของเธอเป็นครั้งแรก ใบหน้าของเขาดูอ่อนโยนและอบอุ่น "แล้ว... จดหมายพวกนี้ล่ะคะ" แพรวาหยิบจดหมายขึ้นมาดู "นั่นคือจดหมายที่พ่อของหนูเขียนถึงยายนะ" ยายสมรกล่าว "เขาเขียนถึงความรู้สึกของเขา เขียนถึงความรักที่เขามีต่อหนู และเขียนถึงความหวังที่จะได้กลับมาอยู่กับเราอีกครั้ง" แพรวาอ่านจดหมายเหล่านั้นอย่างตั้งใจ น้ำตาของเธอค่อยๆ ไหลรินลงมา เธอรู้สึกถึงความรักที่พ่อมีให้เธออย่างสุดหัวใจ "ขอบคุณนะคะยาย" แพรวากล่าว "ขอบคุณที่ทำให้แพรวาเข้าใจคุณพ่อมากขึ้น" "ไม่เป็นไรจ้ะหลานรัก" ยายสมรยิ้ม "ยายอยากให้หนูรู้ว่า... ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ความรักของครอบครัวเรา มันจะไม่มีวันจางหายไปไหน" แพรวาโผเข้ากอดายสมรแน่น เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ รอยยิ้มของยายสมรที่เคยจางหายไป กลับคืนมาอีกครั้ง มันเป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความหวัง ความรัก และความเข้มแข็ง