เช้าวันต่อมา พายุได้สงบลงแล้ว ท้องฟ้าแจ่มใสไร้เมฆหมอก มีเพียงหยดน้ำที่ยังคงเกาะพราวอยู่ตามใบไม้ เผยให้เห็นความสดชื่นของธรรมชาติหลังผ่านพ้นมรสุม พิมพ์มาดานั่งอยู่ริมหน้าต่าง มองดูแสงแดดอ่อนๆ ที่สาดส่องเข้ามายังห้องนอน เธอใช้เวลาทั้งคืนที่ผ่านมาคิดทบทวนเรื่องราวที่คีรินเล่าให้ฟัง เมื่อคืนนี้... เป็นคืนที่ยาวนานและเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย เธอรู้สึกสงสารคีรินอย่างจับใจกับความผิดพลาดในอดีตที่เขาต้องแบกรับ แต่ก็อดรู้สึกน้อยใจไม่ได้ที่เขาเคยปิดบังเรื่องราวสำคัญเช่นนี้ เสียงเคาะประตูเบาๆ ดังขึ้น "พิมพ์มาดาครับ" เสียงของคีรินดังมาจากข้างนอก พิมพ์มาดาสูดหายใจลึกๆ แล้วลุกไปเปิดประตู เผชิญหน้ากับคีรินที่ยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขาดูอ่อนล้า แต่ดวงตาฉายแววแห่งความหวัง "อรุณสวัสดิ์ครับ" คีรินกล่าว "ผมทำอาหารเช้าเสร็จแล้ว วันนี้เป็นไข่คนกับขนมปังปิ้งร้อนๆ คุณอยากจะลงไปทานไหมครับ" พิมพ์มาดาพยักหน้า "ค่ะ" เธอตอบเสียงเบา "ฉันลงไปค่ะ" ทั้งสองคนเดินลงบันไดไปยังห้องครัว บรรยากาศเงียบสงัด มีเพียงเสียงนกร้องจากภายนอก ท่ามกลางความเงียบนั้น พิมพ์มาดารู้สึกได้ถึงความตึงเครียดที่ก่อตัวขึ้น "คุณคีรินคะ" พิมพ์มาดาเริ่มพูดขึ้นมาเมื่อนั่งลงตรงข้ามเขา "เมื่อคืน... ฉันคิดเยอะมากเลยค่ะ" คีรินวางจานไข่คนตรงหน้าพิมพ์มาดา "ผมเข้าใจครับ" เขาตอบ "ผมขอโทษอีกครั้งนะครับที่ทำให้คุณเสียใจ" "ฉันไม่ได้โกรธค่ะ" พิมพ์มาดาพูด "แต่ฉัน... ฉันก็ยังรู้สึกสับสนอยู่บ้าง" "ผมรู้ครับ" คีรินถอนหายใจ "ผมรู้ว่าการให้อภัยมันไม่ง่ายเลย" "คุณบอกว่าคุณเชื่อใจฉัน" พิมพ์มาดาเงยหน้ามองเขา "แล้วทำไมคุณถึงไม่บอกความจริงฉันตั้งแต่แรกคะ" "ผมกลัวครับ" คีรินตอบตรงๆ "ผมกลัวว่าถ้าคุณรู้ความจริง คุณจะรังเกียจผม ผมกลัวว่าคุณจะเดินจากผมไป" "คุณคิดว่าฉันเป็นคนแบบนั้นเหรอคะ" พิมพ์มาดาถามเสียงเบา "ผม... ผมไม่แน่ใจ" คีรินตอบ "หลังจากที่ผมสูญเสียทุกอย่างไป ผมก็ไม่แน่ใจในอะไรอีกเลย" พิมพ์มาดาค่อยๆ ตักไข่คนเข้าปาก รสชาติของมันอร่อย แต่ความรู้สึกในใจกลับปั่นป่วน "ฉันเข้าใจความเจ็บปวดของคุณนะคะ" เธอกล่าว "ฉันเองก็เคยผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากมาเหมือนกัน" "ใช่ครับ" คีรินเห็นด้วย "เราสองคนต่างก็มีบาดแผลในใจ" "แล้วเราจะทำยังไงต่อไปคะ" พิมพ์มาดาถาม คีรินมองพิมพ์มาดาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความจริงใจ "ผมไม่รู้เหมือนกันครับ" เขาตอบ "แต่ผมอยากจะลองเริ่มต้นใหม่กับคุณ" "เริ่มต้นใหม่?" พิมพ์มาดาทวนคำ "ใช่ครับ" คีรินพยักหน้า "ผมอยากจะลองสร้างความสัมพันธ์ที่จริงใจและโปร่งใสกับคุณ" เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย "ผมอยากจะค่อยๆ เรียนรู้คุณ และให้คุณเรียนรู้ผม" พิมพ์มาดาก้มหน้าลงมองจานอาหาร มองดูใบหน้าของคีรินที่สะท้อนอยู่ในแก้วน้ำเย็น เธอรู้สึกได้ถึงความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะได้รักและได้รักตอบจากเขา แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็ยังคงรู้สึกถึงความไม่แน่นอน "ฉัน... ฉันไม่แน่ใจค่ะ" พิมพ์มาดาพูดอย่างตรงไปตรงมา "เรื่องราวที่เกิดขึ้นมันหนักหนามากจริงๆ" "ผมรู้ครับ" คีรินเข้าใจ "ผมไม่ได้คาดหวังให้คุณตัดสินใจอะไรทันที" เขาหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งจากกระเป๋าเสื้อขึ้นมา "นี่ครับ" เขายื่นให้พิมพ์มาดา "เป็นเบอร์โทรศัพท์ของทนายความที่ผมเคยปรึกษาเรื่องคดีอุบัติเหตุ" พิมพ์มาดาเลิกคิ้ว "คะ" "ถ้าคุณอยากจะรู้เรื่องราวเพิ่มเติม หรืออยากจะตรวจสอบอะไร" คีรินอธิบาย "คุณสามารถติดต่อเขาได้ ผมพร้อมที่จะให้ข้อมูลทุกอย่าง" พิมพ์มาดาหยิบกระดาษแผ่นนั้นมาถือไว้ เธอรู้สึกทึ่งกับการกระทำของคีริน เขาไม่ได้พยายามปกปิดอะไรอีกต่อไปแล้ว เขายอมรับความผิดพลาดของตัวเอง และพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน "ขอบคุณค่ะ" พิมพ์มาดาพูด "ฉันจะเก็บเรื่องนี้ไว้พิจารณา" "แล้วหลังจากนี้... คุณจะอยู่ที่นี่ต่อไหมครับ" คีรินถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงความหวัง พิมพ์มาดามองออกไปนอกหน้าต่าง มองดูแสงแดดที่สาดส่องลงมายังผืนป่าที่เขียวขจี เธอมองดูหยดน้ำที่ยังคงค้างอยู่ตามกิ่งไม้ มันกำลังจะแห้งหายไป เหลือทิ้งไว้เพียงความสดชื่น "ฉันยังไม่รู้เหมือนกันค่ะ" พิมพ์มาดาตอบ "ฉันต้องการเวลาคิด" "ผมเข้าใจครับ" คีรินพยักหน้า "ไม่ว่าคุณจะตัดสินใจยังไง ผมก็อยากจะบอกว่า... ผมดีใจที่ได้รู้จักคุณครับ" พิมพ์มาดามองสบตาคีริน เธอสัมผัสได้ถึงความจริงใจในคำพูดของเขา "ฉันก็ดีใจที่ได้รู้จักคุณค่ะ" เธอตอบ บรรยากาศที่ตึงเครียดเมื่อครู่เริ่มคลี่คลายลงไปบ้าง แม้ว่าความไม่แน่นอนจะยังคงอยู่ แต่ก็มีความรู้สึกของการยอมรับและความเข้าใจเข้ามาแทนที่ พิมพ์มาดาลุกขึ้นยืน "ฉันขอตัวไปเก็บของก่อนนะคะ" "ครับ" คีรินพยักหน้า "ถ้าคุณต้องการอะไร บอกผมได้เสมอ" พิมพ์มาดาเดินกลับขึ้นไปยังห้องนอนของเธอ เธอหยิบกระดาษที่มีเบอร์โทรศัพท์ของทนายความขึ้นมามองอีกครั้ง ค่อยๆ พับเก็บไว้ในกระเป๋า เธอรู้ว่าการตัดสินใจของเธอหลังจากนี้ จะเป็นก้าวสำคัญที่จะกำหนดทิศทางชีวิตของเธอ และความสัมพันธ์ของเธอกับคีริน ขณะที่เธอเดินไปที่หน้าต่างอีกครั้ง แสงแดดยามเช้าส่องกระทบใบหน้าของเธอ เธอสูดหายใจลึกๆ รับกลิ่นอากาศบริสุทธิ์หลังฝนตก และปล่อยให้ความหวังเล็กๆ ที่ก่อตัวขึ้นในใจ ค่อยๆ เติบโตขึ้นทีละน้อย รุ่งอรุณหลังพายุผ่านไป อาจนำพามาซึ่งสิ่งใหม่ๆ ที่สวยงามเสมอ