พิมพ์มาดานั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง แสงแดดยามเช้าสาดส่องกระทบผิวน้ำในแอ่งเล็กๆ ข้างกระท่อม เกิดเป็นประกายระยิบระยับราวกับเพชรเม็ดเล็กๆ ลอยละล่องอยู่ในอากาศ สายลมพัดเอื่อยๆ พากลิ่นอายของดินชื้นและใบไม้ที่เปียกฝนเข้ามาปะปน ความรู้สึกสงบเงียบที่เคยมีเมื่อวันก่อนกลับถูกแทนที่ด้วยความปั่นป่วนภายในใจ เรื่องราวที่คีรินเล่าให้ฟังเมื่อคืนยังคงก้องอยู่ในโสตประสาท ภาพใบหน้าของหญิงสาวที่เขาเรียกว่า “แพร” รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเศร้าโศก และคำพูดที่สะท้อนถึงความเจ็บปวดที่ฝังลึกในใจเขา มันเป็นเหมือนเงาสะท้อนของเรื่องราวในอดีตของเธอเอง เพียงแต่ว่าความเศร้าของเขาดูจะหนักหนาสาหัสกว่า “คุณพิมพ์ ยังไม่ลงไปทานข้าวเช้าอีกเหรอครับ” เสียงทุ้มนุ่มของคีรินดังขึ้นจากด้านหลัง ทำเอาเธอสะดุ้งเล็กน้อย พิมพ์มาดารีบหันกลับไปมอง เขาถือถาดอาหารเช้ามาวางบนโต๊ะเล็กๆ ในห้องนั่งเล่น กลิ่นหอมของกาแฟสดและขนมปังปิ้งลอยมาแตะจมูก “กำลังจะลงไปค่ะ” เธอตอบ พลางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง “เมื่อคืนฉันนอนไม่ค่อยหลับเลยค่ะ” คีรินมองมาที่เธอ ดวงตาคมมีประกายแห่งความกังวลแฝงอยู่ “ผมขอโทษนะครับ ถ้าเรื่องของผมทำให้คุณไม่สบายใจ” “ไม่เป็นไรค่ะ” พิมพ์มาดายิ้มบางๆ “มันเป็นเรื่องของคุณ ฉันก็แค่… รู้สึกเห็นใจ” เธอเดินเข้าไปหาเขาที่โต๊ะ ยื่นมือไปหยิบขนมปังปิ้งชิ้นหนึ่ง “แล้วก็… ขอโทษที่เซ้าซี้เมื่อคืนนะคะ” “ไม่เป็นไรเลยครับ” คีรินเอื้อมมือมาสัมผัสหลังมือเธอแผ่วเบา “ผมรู้ว่าคุณเป็นห่วง” สัมผัสนั้นทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัวอย่างบอกไม่ถูก ความใกล้ชิดที่มากขึ้นเรื่อยๆ ระหว่างพวกเขากำลังก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ ท่ามกลางความเงียบสงบของป่าแห่งนี้ “คุณคีรินคะ” เธอเอ่ยขึ้นหลังจากที่เงียบไปครู่หนึ่ง “คุณ… เคยคิดถึงเรื่องที่จะไปหาเธออีกไหมคะ” คีรินชะงักมือที่กำลังจะหยิบแก้วกาแฟขึ้นมา สายตาของเขาทอดยาวออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง แววตาเศร้าสร้อยที่เคยเห็นเมื่อคืนกลับมาปรากฏอีกครั้ง “ไม่เคยครับ” เขาตอบเสียงเบา “ผมไม่คิดว่าผมจะกล้าพอ” “ทำไมล่ะคะ” พิมพ์มาดาถามอย่างอ่อนโยน “บางที… เธออาจจะรอคุณอยู่ก็ได้นะคะ” “คุณไม่เข้าใจหรอกครับ” คีรินถอนหายใจยาว “เรื่องมันซับซ้อนกว่านั้นมาก” เขาหันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ แววตาจริงจัง “ผมทำผิดกับเธอไว้มากเกินไป พิมพ์มาดา… ผมทำร้ายจิตใจเธออย่างแสนสาหัส” “แต่… ถ้าคุณยังไม่ได้บอกความจริงทั้งหมดล่ะคะ” พิมพ์มาดาอดที่จะพูดไม่ได้ “บางที… เธออาจจะเข้าใจผิดคุณก็ได้” คีรินมองเธอด้วยความประหลาดใจ “คุณหมายความว่ายังไงครับ” “เมื่อคืนคุณเล่าเรื่องราวของคุณให้ฉันฟัง” เธอค่อยๆ เล่า “คุณบอกว่าคุณทะเลาะกับเธอ แล้วก็… ออกไปจากบ้านโดยไม่บอกกล่าวใช่ไหมคะ” “ใช่ครับ” คีรินพยักหน้า “ผมโมโหมากตอนนั้น พอรู้ว่าเธอไปกับผู้ชายคนอื่น ผมก็คิดว่าเธอไม่รักผมแล้ว ผมเลย… ปล่อยให้ทุกอย่างมันบานปลาย” “แล้วคุณเคยรู้ไหมคะว่าทำไมเธอถึงไปกับผู้ชายคนนั้น” พิมพ์มาดาถามต่อ พลางสังเกตสีหน้าของคีริน คีรินส่ายหน้าช้าๆ “ไม่เคยครับ ผมไม่เคยได้ยินคำอธิบายอะไรจากเธอเลย” “บางที… อาจจะมีเหตุผลบางอย่างก็ได้นะคะ” พิมพ์มาดากล่าว “คุณแน่ใจเหรอคะว่าเธอไปกับผู้ชายคนนั้นเพราะความผิดของคุณ” คีรินเริ่มมีสีหน้าสับสน “คุณกำลังจะบอกอะไรผมกันแน่ พิมพ์มาดา” “คุณเล่าเรื่องครอบครัวของคุณให้ฉันฟังนะคะ” พิมพ์มาดาเริ่มเล่าเรื่องราวของเธอ “คุณพ่อของฉัน… ท่านมีภรรยาอีกคนค่ะ ท่านไม่ได้บอกครอบครัวของฉันเลย ฉันมารู้ทีหลังตอนที่ท่านป่วยหนัก แล้วก็… เสียชีวิตไป” น้ำตาเริ่มคลอหน่วยของเธอ “ฉันเสียใจมากค่ะที่แม่ของฉันต้องทนทุกข์ทรมานมาตลอดชีวิต เพียงเพราะผู้ชายที่รักไม่ได้ซื่อสัตย์” คีรินมองเธอด้วยความเห็นใจ “ผมเสียใจด้วยนะครับ” “ฉันเข้าใจความรู้สึกของการถูกหักหลังค่ะ” พิมพ์มาดากล่าวต่อ “แต่… บางครั้ง การที่เราไม่รู้ความจริงทั้งหมด อาจทำให้เราตัดสินใจผิดพลาดก็ได้” เธอเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ “เมื่อคืน… ก่อนที่พายุจะเข้า… คุณบอกฉันว่าคุณมีภาพวาดอยู่ภาพหนึ่ง ใช่ไหมคะ” คีรินพยักหน้า “ใช่ครับ ภาพวาดของแพร” “คุณเก็บมันไว้อย่างดีเลยใช่ไหมคะ” “แน่นอนครับ” คีรินตอบ “มันเป็นภาพเดียวที่ผมเหลืออยู่จากช่วงเวลาที่มีความสุขของเรา” “แล้ว… ภาพนั้น… มันมีอะไรพิเศษหรือเปล่าคะ” พิมพ์มาดาถามอย่างคาดหวัง คีรินมองเธอด้วยความงุนงง “พิเศษยังไงครับ” “คุณบอกว่าคุณทะเลาะกัน แล้วเธอก็ไปกับผู้ชายคนอื่น… คุณแน่ใจเหรอคะว่าเธอไปเพราะเธอไม่รักคุณ” พิมพ์มาดากล่าวอย่างช้าๆ “บางที… อาจจะมีเหตุผลอื่นก็ได้นะ… เหตุผลที่คุณไม่เคยรู้” คีรินเริ่มสับสน เขาจำได้ว่าตอนที่เขากับแพรทะเลาะกัน มันเป็นเรื่องเล็กน้อยเกี่ยวกับเวลาที่เขาใช้ในการทำงาน แต่หลังจากนั้น เขาก็เห็นเธอคุยโทรศัพท์ด้วยท่าทางเคร่งเครียด แล้ววันต่อมา เธอก็หายไปพร้อมกับเพื่อนของเธอที่เขาไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน “ผม… ผมไม่แน่ใจแล้วครับ” คีรินยอมรับ “ผมไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้เลย” “คุณลองไปดูภาพวาดของคุณอีกครั้งนะคะ” พิมพ์มาดาแนะนำ “บางที… คุณอาจจะเจออะไรบางอย่างที่ช่วยให้คุณเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดก็ได้” คีรินมองหน้าพิมพ์มาดา เขาเห็นความหวังและกำลังใจในดวงตาของเธอ เขาไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงรู้สึกเชื่อใจผู้หญิงคนนี้ได้มากขนาดนี้ ทั้งๆ ที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่นาน “ผมจะลองดูนะครับ” คีรินตอบ “ขอบคุณมากนะครับ พิมพ์มาดา” “เราเป็นเพื่อนกันนี่คะ” พิมพ์มาดาตอบ พร้อมกับรอยยิ้มที่กลับมาสดใสอีกครั้ง