แสงดาวในคืนนั้นส่องประกายพร่างพรายเต็มท้องฟ้า แก้วตากับอาภานั่งอยู่บนระเบียงบ้าน มองขึ้นไปบนนั้นด้วยความรู้สึกที่แตกต่างจากคืนแรกที่พบกัน ความเงียบที่เคยอึดอัดได้แปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นที่เติมเต็มช่องว่างในหัวใจ การได้ฟังเรื่องราวในอดีตของอาภา ทำให้แก้วตาเข้าใจเขามากขึ้น และรู้สึกผูกพันกับเขามากขึ้นกว่าเดิม “คืนนี้ดาวสวยจังค่ะ” แก้วตากล่าวขึ้น ลมพัดมาเอื่อยๆ พาเอาความเย็นสบายมาให้ “ใช่” อาภาตอบเสียงเบา “คืนนี้ดูเหมือนจะสวยกว่าคืนที่เราเจอกันครั้งแรกอีกนะ” แก้วตามองไปที่เขา “คืนนั้น… เป็นคืนที่เปลี่ยนชีวิตฉันไปเลยค่ะ” “ของฉันก็เหมือนกัน” อาภาตอบ “ตอนแรกฉันคิดว่าฉันจะไม่มีวันรักใครได้อีกแล้ว คิดว่าชีวิตฉันคงจะจมอยู่กับความเศร้าไปตลอด” “แต่ตอนนี้คุณก็เปลี่ยนใจแล้ว” แก้วตาพูดพลางยิ้ม “ใช่” อาภายิ้มตอบ “เธอทำให้ฉันรู้ว่า ความรักมันสามารถเยียวยาบาดแผลที่ลึกที่สุดได้” เขาเหลือบมองไปที่สวนดอกไม้ที่มืดมิด “เจนคงจะดีใจที่เห็นฉันมีความสุขอีกครั้ง” “ฉันเชื่ออย่างนั้นค่ะ” แก้วตาแน่ใจ “เขาคงอยากเห็นคุณมีชีวิตที่ดี” “บางที” อาภาพูดเสียงเบา “ฉันก็ยังคงกลัว… กลัวที่จะรัก กลัวที่จะเสียใจอีกครั้ง” “ฉันเข้าใจค่ะ” แก้วตาเอื้อมมือไปวางบนแขนของเขาเบาๆ “แต่ฉันจะอยู่ตรงนี้ข้างๆ คุณเสมอ” อาภาหันมามองเธอ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย “ขอบคุณนะแก้วตา” บรรยากาศโรแมนติกกลับมาปกคลุมอีกครั้ง ทั้งสองมองหน้ากันด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้ง อาภาโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้แก้วตา ริมฝีปากของพวกเขากำลังจะจรดกัน แต่แล้ว… เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นขัดจังหวะ! อาภาผงะเล็กน้อย เขาถอนหายใจเบาๆ แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู “เป็นเบอร์ที่ฉันไม่รู้จัก” เขาพูดพลางมองหน้าแก้วตา “ฉันควรจะรับไหม” “ก็ลองดูสิคะ” แก้วตาบอก “เผื่อว่าจะมีเรื่องสำคัญ” อาภาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกดรับสาย “สวัสดีครับ” น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปทันทีเมื่อได้ยินปลายสาย “อะไรนะ! เกิดอะไรขึ้น! เดี๋ยวนะ… ขอเวลาฉันไปดู” เขาเดินลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว “แก้วตา ฉันต้องขอโทษจริงๆ มีเรื่องด่วนเกิดขึ้นที่สวน” “เรื่องอะไรคะ” แก้วตาถามด้วยความเป็นห่วง “มีคนบุกรุกเข้ามาในสวนตอนกลางคืน” อาภาพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด “แล้วเหมือนจะมีการทำลายข้าวของด้วย” “แย่แล้วค่ะ!” แก้วตาอุทาน “ฉันต้องไปดู” อาภาพูด “เธออยู่ที่นี่ก่อนนะ อย่าเพิ่งไปไหน” “ไม่ค่ะ ฉันจะไปด้วย” แก้วตาปฏิเสธทันที “ไม่ได้นะแก้วตา มันอาจจะอันตราย” “ฉันไม่กลัวค่ะ” แก้วตาจับแขนเขาไว้แน่น “ฉันจะอยู่เคียงข้างคุณเสมอ จำได้ไหมคะ” อาภาลังเล แต่เมื่อเห็นความมุ่งมั่นในแววตาของแก้วตา เขาก็ถอนหายใจ “ก็ได้ แต่เธอต้องระวังตัวให้มากนะ” ทั้งสองรีบแต่งตัวและตรงไปยังสวนดอกไม้ ท่ามกลางความมืด มีเพียงแสงไฟฉายจากโทรศัพท์ของอาภาที่สาดส่องไปตามทาง บรรยากาศที่เคยสงบสุขกลับกลายเป็นความตึงเครียดและน่าหวาดหวั่น เมื่อไปถึงจุดเกิดเหตุ อาภาก็พบว่ามีดอกไม้หลายกระถางถูกทำลาย กลีบดอกไม้กระจายเกลื่อนพื้น หญ้าถูกเหยียบย่ำจนเสียหาย และที่น่าตกใจที่สุดคือ มีป้ายผ้าผืนหนึ่งถูกแขวนไว้ที่ต้นไม้ใหญ่ใจกลางสวน “นี่มันอะไรกัน!” อาภาตะโกนด้วยความโกรธ เขาเดินเข้าไปแกะป้ายผ้าลงมาอย่างรวดเร็ว แก้วตาพยายามมองป้ายผ้า แต่ในความมืดก็เห็นได้ไม่ชัด “มีอะไรเขียนอยู่คะ” อาภาอ่านข้อความบนป้ายผ้า แล้วใบหน้าของเขาก็ซีดเผือด “แก้วตา… นี่มัน…” “อะไรคะอาภา” แก้วตาถามด้วยความกังวล “ข้อความนี้… มันเกี่ยวกับเจน” อาภาพูดเสียงสั่น “มันบอกว่า… ‘อย่าลืมสิ่งที่แกทำไว้กับเจน!’” แก้วตาอึ้งไป “เกี่ยวกับคุณเจนเหรอคะ! ใครกันที่ทำแบบนี้” “ฉันไม่รู้” อาภาส่ายหน้า “แต่คนๆ นี้… เขากำลังจะทำให้ฉันกลัว” สายตาของอาภาเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น เขาหันไปมองแก้วตา “ฉันคิดว่า… คนที่ทำแบบนี้เขาอาจจะรู้จักเรื่องราวในอดีตของฉันดี” “แล้วเราจะทำยังไงคะ” แก้วตาถาม “เราต้องแจ้งตำรวจ” อาภาตัดสินใจ “และฉัน… ฉันต้องเข้มแข็งกว่านี้” ทั้งสองรีบกลับเข้าไปในบ้าน ท่ามกลางความมืดและความไม่แน่นอน อาภาพยายามรวบรวมสติ เขาไม่เคยคิดว่าอดีตที่เขาพยายามจะลืมเลือน จะกลับมาหลอกหลอนเขาได้อีกครั้ง และที่สำคัญ… เขากลัวว่าคนที่ทำแบบนี้ จะไม่หยุดอยู่แค่นี้ “ฉันกลัวว่าเขาจะทำอะไรที่ร้ายแรงกว่านี้” อาภาพูดพลางกุมมือแก้วตาแน่น “กลัวว่าเขาจะทำร้ายเธอ” “ไม่ต้องกลัวนะคะ” แก้วตาปลอบ “เราจะผ่านมันไปด้วยกัน” แต่ในใจของแก้วตาเองก็รู้สึกกังวลไม่แพ้กัน เธอไม่เคยคิดว่าเรื่องราวของอาภาและเจนจะซับซ้อนและมีเงื่อนงำมากขนาดนี้ ใครคือคนที่แอบทำลายสวนของพวกเขา? และทำไมเขาถึงต้องการแก้แค้นอาภา? ความสงสัยและความหวาดกลัวเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของเธอ คืนนั้น ทั้งสองคนแทบจะไม่ได้นอน พวกเขาพูดคุยกันถึงความเป็นไปได้ต่างๆ นาๆ ถึงคนที่อาจจะเป็นศัตรูของอาภา แต่ก็ยังหาข้อสรุปที่แน่ชัดไม่ได้ เสียงลมที่พัดผ่านต้นไม้เหมือนกำลังกระซิบเตือนถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา แสงดาวที่เคยเป็นสัญลักษณ์แห่งความหวังและความโรแมนติก บัดนี้กลับดูมืดมนและน่าสะพรึงกลัว