เย็นวันเสาร์ อากาศกำลังสบาย อธิปตัดสินใจเดินเล่นที่สวนสาธารณะใกล้บ้าน เขาเพิ่งจะทำงานเสร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี และต้องการเวลาผ่อนคลายสมอง เขาเดินไปเรื่อยๆ ปล่อยให้ความคิดล่องลอยไปกับบรรยากาศรอบตัว เสียงเด็กๆ หัวเราะ เสียงนกร้อง และเสียงผู้คนพูดคุยกัน เป็นส่วนผสมที่ลงตัวของความสุขในวันพักผ่อน ขณะที่เขาเดินผ่านสวนดอกไม้ที่เพิ่งจะบานสะพรั่ง สายตาของเขาก็พลันเหลือบไปเห็นใครบางคน กำลังนั่งก้มหน้าก้มตาอยู่ที่ม้านั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ ใบหน้าคุ้นตา รูปทรงของผมที่คุ้นเคย ทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ "เพียงขวัญ?" เสียงเรียกชื่อที่หลุดออกไปเบาๆ แต่ก็ดังพอที่จะทำให้ร่างที่กำลังนั่งอยู่เงยหน้าขึ้น ดวงตาสีน้ำตาลคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นหน้าเขา "อธิป... คุณมาทำอะไรที่นี่คะ" เพียงขวัญเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงความประหลาดใจระคนดีใจ อธิปเดินเข้าไปหาเธออย่างรวดเร็ว พร้อมรอยยิ้มกว้าง "ผมก็เดินเล่นน่ะครับ กำลังพักผ่อนสมองหลังทำงานหนัก แล้วคุณล่ะครับ มานั่งคนเดียวแบบนี้ มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า" เขาถามด้วยความเป็นห่วง พร้อมสังเกตเห็นว่าเพียงขวัญกำลังถือสมุดสเก็ตช์เล่มเล็กๆ ไว้ในมือ เพียงขวัญยิ้มบางๆ "เปล่าค่ะ แค่นั่งมองดอกไม้เฉยๆ คิดอะไรเรื่อยเปื่อย" เธอตอบเลี่ยงๆ พลางก้มหน้ามองสมุดสเก็ตช์ของตัวเอง "งั้นผมขออนุญาตมานั่งเป็นเพื่อนนะครับ" อธิปไม่รอคำตอบ เขาทรุดตัวลงนั่งข้างๆ เพียงขวัญ เว้นระยะห่างเล็กน้อยเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายรู้สึกอึดอัด บรรยากาศรอบตัวทั้งสองคนดูเหมือนจะเงียบลงทันที มีเพียงเสียงลมพัดใบไม้ และเสียงหัวเราะของเด็กๆ ที่ดังแว่วมาแต่ไกล อธิปหันไปมองเพียงขวัญที่กำลังตั้งใจวาดรูปอะไรบางอย่างลงในสมุด เขาอดไม่ได้ที่จะชะโงกหน้าเข้าไปดู "สวยจังครับ ลายเส้นดูพลิ้วไหว เหมือนดอกไม้กำลังมีชีวิตเลย" เขาชมอย่างจริงใจ เพียงขวัญหน้าแดงเล็กน้อย "ขอบคุณค่ะ พอดีเห็นดอกกุหลาบสีชมพูอ่อนตรงนั้นแล้วชอบ เลยอยากลองวาดเก็บไว้" เธอชี้ไปยังพุ่มกุหลาบที่กำลังออกดอกสะพรั่งอยู่ไม่ไกล "คุณนี่เก่งจริงๆ นะครับ ฝีมือไม่ธรรมดาเลย ผมชอบดูรูปที่คุณลงในโซเชียลตลอดเลย รู้สึกว่าทุกอย่างที่คุณถ่ายทอดออกมามันมีชีวิตชีวา" อธิปเอ่ยชมอีกครั้ง "คุณก็เหมือนกันค่ะ รูปที่คุณลง... มันมีสไตล์ที่ชัดเจนมาก ดูแล้วรู้สึกสบายตา อบอุ่น เหมือนได้เข้าไปอยู่ในภาพนั้นจริงๆ" เพียงขวัญตอบกลับ ดวงตาของทั้งสองสบกันชั่วครู่ ก่อนที่อธิปจะเอ่ยขึ้น "ผมดีใจที่คุณชอบครับ จริงๆ แล้ว ผมอยากเจอคุณมาสักพักแล้ว ตั้งแต่ได้คุยกันใน DM ผมรู้สึกว่าเราคุยกันได้ถูกคอมากๆ" อธิปพูดตรงๆ เพียงขวัญเงยหน้ามองเขา "ฉันก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกันค่ะ" เธอตอบเสียงเบา "แต่... ฉันไม่แน่ใจว่าเราควรจะ... มากกว่านี้" "ทำไมครับ" อธิปถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงความผิดหวังเล็กน้อย "มีอะไรที่ผมไม่รู้หรือเปล่า" เพียงขวัญลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจพูด "ฉัน... เคยมีประสบการณ์ที่ไม่ดีมาก่อนค่ะ เกี่ยวกับความสัมพันธ์" "ผมเข้าใจครับ" อธิปพยักหน้าช้าๆ "แต่ผมอยากให้คุณลองเปิดใจอีกสักครั้งนะครับ ผมอยากทำความรู้จักกับคุณให้มากขึ้น อยากรู้ว่าอะไรที่ทำให้คุณมีความสุขที่สุด นอกเหนือจากการจัดดอกไม้" "คุณหมายถึงอะไรคะ" เพียงขวัญถามเสียงสั่น "ผมหมายถึง... อยากรู้ว่าอะไรทำให้เพียงขวัญคนนี้... ยิ้มได้จริงๆ" อธิปตอบ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความจริงใจ ทันใดนั้นเอง เม็ดฝนก็เริ่มโปรยปรายลงมาอย่างแผ่วเบา ก่อนจะทวีความแรงขึ้นอย่างรวดเร็ว ผู้คนในสวนต่างรีบเก็บข้าวของและวิ่งหาที่หลบฝน "แย่แล้ว ฝนตกหนักเลย" เพียงขวัญอุทาน "ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมพาไปหลบฝนที่ร้านกาแฟใกล้ๆ นี่" อธิปเสนอ พร้อมกับลุกขึ้นยืน และยื่นมือไปหาเพียงขวัญ เพียงขวัญมองมือของอธิปด้วยความลังเล ก่อนจะค่อยๆ วางมือของเธอลงบนมือของเขา อธิปดึงเธอให้ลุกขึ้นยืนอย่างอ่อนโยน "ขอบคุณนะคะ" เธอเอ่ย "ไม่เป็นไรครับ ไปกันเถอะ ก่อนที่เราจะเปียกปอนไปมากกว่านี้" อธิปยิ้ม พลางจับมือเพียงขวัญไว้แน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะพาเธอเดินฝ่าสายฝนที่เริ่มเทลงมาอย่างหนัก ร้านกาแฟเล็กๆ ซ่อนตัวอยู่มุมถนน บรรยากาศอบอุ่นไปด้วยแสงไฟสลัวและกลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟ เมื่อทั้งสองก้าวเข้ามาในร้าน ความเหนอะหนะจากสายฝนก็จางหายไปแทนที่ด้วยความรู้สึกสบายตัว "เลือที่นั่งได้เลยครับ" อธิปผายมือไปทางโต๊ะว่างมุมร้าน "ตรงนี้ดีไหมคะ" เพียงขวัญชี้ไปยังโต๊ะริมหน้าต่าง ที่มองเห็นสายฝนกำลังโปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสาย "ดีเลยครับ" อธิปตอบ ก่อนจะพาเธอเดินไปนั่ง พนักงานเสิร์ฟเดินเข้ามาต้อนรับ "รับอะไรดีคะ" "ผมขอคาปูชิโน่ร้อนแก้วหนึ่งครับ" อธิปสั่ง "ส่วนฉันขอลาเต้ร้อนค่ะ" เพียงขวัญเสริม หลังจากสั่งเครื่องดื่มเสร็จ ทั้งสองก็นั่งมองสายฝนที่สาดซัดผ่านกระจกหน้าต่าง "บรรยากาศดีจังเลยนะคะ" เพียงขวัญพูดขึ้น "ครับ ผมชอบบรรยากาศแบบนี้เหมือนกัน มันทำให้รู้สึกสงบดี" อธิปตอบ "คุณเคยเจอเรื่องไม่ดีในความสัมพันธ์เหรอคะ" อธิปถามขึ้นอย่างนุ่มนวล เพียงขวัญถอนหายใจเบาๆ "ก็... เคยค่ะ มันทำให้ฉันกลัวที่จะเปิดใจให้ใครอีก" "ผมเข้าใจครับ" อธิปจับมือของเธอไว้เบาๆ "แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า ผมไม่ใช่คนคนนั้น ผมอยากให้คุณลองให้โอกาสผมในการพิสูจน์ตัวเอง" เพียงขวัญมองเข้าไปในดวงตาของอธิป เธอเห็นความจริงใจและความหวังในแววตาของเขา มันทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงอีกครั้ง "ฉัน... ไม่แน่ใจค่ะ" เธอตอบเสียงสั่น "ไม่เป็นไรครับ ผมจะไม่เร่งรัดอะไรทั้งนั้น ขอแค่คุณลองคุยกับผมไปเรื่อยๆ ก็พอ" อธิปพูดพร้อมกับบีบมือเธอเบาๆ เป็นการให้กำลังใจ บทสนทนาระหว่างทั้งสองดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง จากเรื่องราวในอดีต ความฝันในอนาคต ไปจนถึงเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ในชีวิตประจำวัน สายฝนด้านนอกยังคงโปรยปรายไม่หยุด แต่ภายในร้านกาแฟแห่งนี้ กลับอบอวลไปด้วยความรู้สึกที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นระหว่างคนทั้งสอง