แสงแดดยามบ่ายสาดส่องเข้ามาในห้องทำงานของสุรชัย แตกต่างจากบรรยากาศที่มืดครึ้มเมื่อช่วงเช้า สุรชัยยังคงนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน มองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสายตาเหม่อลอย ภาพของสุพจน์ที่เพิ่งเดินจากไปเมื่อครู่ยังคงติดตาเขาอยู่ คำพูดของน้องชายเกี่ยวกับการที่พ่อได้ที่ดินแปลงริมน้ำมาด้วยวิธีที่ไม่ถูกต้อง และความตั้งใจของพ่อที่จะนำไปบริจาค มันยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเขา ความลับดำมืดในอดีตที่เพิ่งถูกเปิดเผย มันเหมือนกับเงาที่ตามหลอนเขามาตลอดชีวิต เขาเติบโตมาในตระกูลที่ร่ำรวย มีหน้ามีตาในสังคม แต่เบื้องหลังความสำเร็จเหล่านั้น กลับมีเรื่องราวที่สกปรกซ่อนอยู่ เขาหยิบจดหมายของบิดาขึ้นมาอีกครั้ง อ่านข้อความเหล่านั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า "พ่อขอโทษ... พ่อไม่เคยอยากให้ลูกต้องแบกรับภาระนี้..." "พ่ออยากจะชดเชยความผิดพลาดของพ่อ..." "พ่อเชื่อในตัวลูก... ว่าลูกจะเลือกทางที่ถูกต้อง..." คำพูดของพ่อที่เหมือนจะปลอบประโลม แต่กลับยิ่งทำให้เขารู้สึกสับสนมากขึ้น เขาควรจะทำอย่างไร? ทำตามเจตนารมณ์ของพ่อที่ต้องการชดเชยความผิดพลาด หรือทำตามความต้องการของตัวเองที่อยากจะได้ที่ดินแปลงนั้นมาครอบครอง? หากเขาเลือกที่จะขายที่ดินแปลงนั้นไปตามเจตนารมณ์ของพ่อ เขาจะรู้สึกผิดน้อยลง แต่เขาก็จะสูญเสียโอกาสครั้งสำคัญในการขยายธุรกิจของครอบครัวไปอย่างถาวร ซึ่งอาจจะทำให้คู่แข่งของเขาแซงหน้าไปได้ แต่หากเขาเลือกที่จะไม่ทำตามเจตนารมณ์ของพ่อ และยังคงพยายามครอบครองที่ดินแปลงนั้นไว้ เขาจะรู้สึกอย่างไร? เขาจะสามารถใช้ชีวิตอย่างสงบสุขได้หรือไม่ เมื่อรู้ว่าที่ดินผืนนั้นได้มาด้วยความไม่ถูกต้อง? และที่สำคัญ เขาจะสามารถเผชิญหน้ากับสุพจน์ได้อย่างไร? สุชาดาเดินเข้ามาในห้องทำงานของสุรชัยอย่างเงียบเชียบ เธอเห็นน้องชายของเธอกำลังนั่งนิ่งราวกับรูปปั้น มือข้างหนึ่งถือจดหมายของพ่อ ส่วนอีกข้างหนึ่งกำแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด "ยังคิดอยู่หรือเปล่า?" สุชาดาถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล สุรชัยค่อยๆ หันมามองพี่สาว สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า "พี่คิดว่าผมควรทำยังไง สุชาดา?" "พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน" สุชาดาเดินเข้าไปนั่งลงบนโซฟาตรงข้ามกับสุรชัย "เรื่องนี้มันซับซ้อนเกินไป" "แต่พ่อของเรารู้เรื่องนี้มาตลอด" สุรชัยพูดเสียงเครือ "พ่อคงทุกข์ใจมากที่ต้องเก็บเรื่องนี้ไว้" "ใช่" สุชาดาพยักหน้า "แต่เราก็ต้องคิดถึงอนาคตของเราด้วย" "อนาคต?" สุรชัยหัวเราะอย่างขมขื่น "อนาคตของเราจะดีได้อย่างไร ในเมื่อรากฐานของมันมีแต่เรื่องโกหกและความไม่ถูกต้อง" "อย่าพูดแบบนั้น" สุชาดาตำหนิ "พ่อของเราทำผิดพลาดไปแล้ว แต่เราก็ยังมีโอกาสที่จะแก้ไขมัน" "แก้ไขยังไง?" สุรชัยถาม "ถ้าผมขายที่ดินแปลงนั้นไป แล้วไอ้สุพจน์มันจะเอาเงินไปทำอะไร? มันจะใช้มันอย่างสร้างสรรค์จริงๆ หรือเปล่า? หรือมันจะเอาไปผลาญเล่นเหมือนที่มันเคยทำ?" "เราต้องเชื่อใจมันนะสุรชัย" สุชาดาเตือน "มันก็เป็นน้องชายของเราเหมือนกัน" "แต่มันไม่เคยเข้าใจความรู้สึกของเราเลย" สุรชัยพูดอย่างตัดพ้อ "มันไม่เคยรู้เลยว่าเราต้องแบกรับอะไรมาบ้าง" "พี่เข้าใจว่านายรู้สึกยังไง" สุชาดาพยายามปลอบใจ "แต่การยึดติดกับความเจ็บปวดในอดีต มันจะทำให้เรามองไม่เห็นอนาคต" สุรชัยเงียบไป เขาหลับตาลง ปล่อยให้ความคิดและความรู้สึกต่างๆ ตีวนอยู่ในหัว การต้องเลือกระหว่างความถูกต้องตามหลักการ กับผลประโยชน์ของครอบครัว มันเป็นสิ่งที่ยากลำบากเหลือเกิน "ถ้าผมเลือกที่จะไม่ขายล่ะ?" สุรชัยถามเสียงเบา "ถ้าผมจะใช้ที่ดินแปลงนั้น ตามที่ผมเคยตั้งใจไว้?" สุชาดามองสุรชัยด้วยความผิดหวังเล็กน้อย "แล้วความรู้สึกของพ่อล่ะ? แล้วความรู้สึกของนายเองล่ะ?" "ผมก็ไม่รู้" สุรชัยตอบอย่างสับสน "ผมไม่รู้ว่าผมจะรู้สึกดีได้หรือไม่" "บางที..." สุชาดาพูดอย่างลังเล "เราอาจจะต้องคุยกับสุพจน์อีกครั้ง" "คุยอะไร?" สุรชัยถาม "จะบอกมันว่าให้มันทำใจ ยอมรับความจริงที่ว่าพ่อของมันก็ไม่ต่างจากนักฉวยโอกาสงั้นเหรอ?" "ไม่" สุชาดาตอบ "เราจะคุยกับมันถึงทางออกที่เราทั้งสองคนสามารถยอมรับได้" "ทางออกที่ว่านั่นคืออะไร?" สุรชัยถาม "แบ่งที่ดินกันคนละครึ่งอย่างที่มันเสนอมาอย่างนั้นเหรอ?" "ก็อาจจะเป็นไปได้" สุชาดาตอบ "หรืออาจจะเป็นทางออกอื่นที่เรายังคิดไม่ถึง" สุรชัยส่ายหน้า "ผมไม่แน่ใจว่าผมจะทำใจได้" "พี่รู้ว่ามันยาก" สุชาดาพูด "แต่เราต้องลองดู" เธอมองไปที่สุรชัย เห็นความเจ็บปวดและความสับสนในดวงตาของน้องชาย เธอรู้ดีว่าการตัดสินใจครั้งนี้ จะส่งผลต่อชีวิตของพวกเขาไปอีกนานแสนนาน รอยแผลเป็นบนแผ่นดินแห่งนี้ อาจจะกลายเป็นรอยแผลเป็นในหัวใจของพวกเขาตลอดไป สุรชัยมองจดหมายของพ่ออีกครั้ง เขาหยิบปากกาขึ้นมาแล้วจรดปลายปากกาลงบนกระดาษเปล่าข้างๆ มือ เขาเริ่มเขียนข้อความบางอย่างลงไปอย่างตั้งใจ เขาไม่รู้ว่าเขาจะเลือกทางไหน แต่เขารู้ว่าเขาต้องทำอะไรบางอย่าง เพื่อที่จะก้าวต่อไปข้างหน้าได้ เงาอดีตที่ตามหลอน อาจจะไม่มีวันจางหายไป แต่เขาก็หวังว่า อย่างน้อยที่สุด เขาจะสามารถหาทางที่จะอยู่ร่วมกับมันได้อย่างสงบสุข