เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดสาดส่องเข้ามาในห้องนอนของพริ้มเพราอย่างสดใส ปลุกเธอให้ตื่นขึ้นมาพบกับวันใหม่ แต่ในใจของเธอกลับยังคงเต็มไปด้วยความสับสนจากเมื่อคืนที่ผ่านมา เธอลุกขึ้นจากเตียง เดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังสวนดอกไม้ที่กำลังเบ่งบาน รับแสงอรุณยามเช้า “สวัสดีค่ะคุณดอกไม้” เธอเอ่ยทักทายเบาๆ “วันนี้จะสดใสเหมือนเมื่อวานไหมนะ?” เธอเดินไปหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู มีข้อความจากภาคย์ส่งมาตั้งแต่เช้ามืด “อรุณสวัสดิ์นะคนดี พี่กำลังจะไปหา” พริ้มเพราอมยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะตอบกลับไป “ค่ะพี่ภาคย์ หนูรออยู่นะคะ” หลังจากนั้นไม่นาน ภาคย์ก็มาถึงบ้านของเธอ เขามักจะมาพร้อมกับรอยยิ้มและดวงตาที่เต็มไปด้วยความรักเสมอ วันนี้เขาก็เช่นกัน แต่รอยยิ้มของเขากลับดูมีความกังวลซ่อนอยู่เล็กน้อย “เป็นยังไงบ้างเมื่อคืน?” ภาคย์ถามทันทีที่เห็นหน้าเธอ “นอนหลับฝันดีไหม?” “ก็… พอได้ค่ะ” พริ้มเพราตอบอย่างอ้อมแอ้ม “แต่หนูยังคิดมากอยู่เลยค่ะ” “พี่เข้าใจ” ภาคย์เดินเข้ามาใกล้ จับมือเธอไว้ “อย่าเพิ่งคิดมากนะ เราค่อยๆ หาทางออกไปด้วยกัน” “หนูไปคุยกับคุณลุงสมศักดิ์มาแล้วค่ะ” พริ้มเพราเล่า “คุณลุงบอกว่าจะช่วยดูเรื่องคนงานให้ แต่ก็ยังไม่แน่ใจว่าจะหาคนที่เข้าใจเรื่องดอกไม้แบบหนูได้หรือเปล่า” “ก็ยังดีนะ” ภาคย์พยักหน้า “อย่างน้อยเราก็มีความหวัง” “แต่… มันยังไม่พอค่ะพี่ภาคย์” พริ้มเพราถอนหายใจ “หนูคิดว่า… บางทีหนูอาจจะต้อง… ปรับเปลี่ยนแผนบางอย่าง” ภาคย์มองเธออย่างตั้งใจ “ปรับเปลี่ยนแผนยังไง?” “คือ… หนูคิดว่า… ถ้าหนูจะไปกับพี่ภาคย์จริงๆ… หนูอาจจะต้อง… ลดขนาดสวนลง” พริ้มเพราพูดเสียงเบา “อาจจะต้องขายที่บางส่วน… แล้วก็… เน้นปลูกดอกไม้ที่ดูแลง่ายขึ้น… หรือ… หรืออาจจะต้อง… จ้างผู้เชี่ยวชาญมาช่วยดูแลหลักๆ” ใบหน้าของภาคย์ฉายแววประหลาดใจเล็กน้อย “ลดขนาดสวน? ขายที่? พริ้มเพรา… เธอแน่ใจเหรอ?” “หนู… หนูไม่แน่ใจเลยค่ะ” พริ้มเพราสบตาเขา “แต่หนูต้องคิดถึงความเป็นไปได้ทั้งหมดใช่ไหมคะ? ถ้าหนูต้องไปกับพี่ภาคย์… แล้วสวนนี้ยังเป็นเหมือนเดิม… หนูก็จะไม่มีความสุขเหมือนกัน” “พี่เข้าใจ” ภาคย์พยักหน้าช้าๆ “แต่พี่ไม่อยากให้เธอต้องเสียสละอะไรที่เธอรักมากขนาดนี้เลยนะ” “มันไม่ใช่แค่การเสียสละค่ะพี่ภาคย์” พริ้มเพราพยายามอธิบาย “มันคือการจัดลำดับความสำคัญ… ตอนนี้… หนูอาจจะต้อง… คิดถึงเรื่องของเราเป็นอันดับแรก…” “แต่เรื่องสวนก็ยังเป็นส่วนสำคัญของชีวิตเธออยู่ดีนะ” ภาคย์ยังคงยืนยัน “พี่ไม่อยากเห็นเธอไม่มีความสุข” “หนูจะไม่มีความสุขถ้าต้องอยู่ห่างจากพี่ภาคย์นะคะ” พริ้มเพราพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น “หนูก็เหมือนกันค่ะพี่ภาคย์ ถ้าพี่ภาคย์ต้องทิ้งความฝันที่สวิตเซอร์แลนด์ไป… พี่ภาคย์ก็จะไม่ใช่พี่ภาคย์คนเดิม” ภาคย์กุมมือเธอไว้แน่น “งั้น… ถ้าเราต้องปรับเปลี่ยนแผน… เรามาคิดด้วยกันนะ” “ค่ะ” พริ้มเพราพยักหน้า “เรามาคิดด้วยกัน” ทั้งสองใช้เวลาพูดคุยกันตลอดทั้งวัน แลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันอย่างจริงจัง พริ้มเพราเล่าถึงความเป็นไปได้ในการปลูกดอกไม้เมืองหนาวที่ดูแลง่ายกว่าในสภาพอากาศที่เปลี่ยนแปลง และอาจจะหาพื้นที่เล็กๆ ที่สามารถจัดแสดงดอกไม้ที่เธอรักที่สุดได้ “บางที… เราอาจจะลองทำเป็นฟาร์มดอกไม้ขนาดเล็กที่เน้นการขายออนไลน์ก็ได้นะคะ” พริ้มเพราเสนอ “หรือจัดเป็นสวนดอกไม้เชิงนิเวศที่มีขนาดเล็ก แต่เน้นความสวยงามและความหลากหลายของสายพันธุ์ที่แปลกใหม่” ภาคย์รับฟังอย่างตั้งใจ “ไอเดียนี้ก็น่าสนใจนะพริ้มเพรา เราอาจจะลองหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับตลาดดอกไม้แนวนี้ดู” “แล้วก็… เรื่องคนงาน” พริ้มเพราพูดต่อ “หนูคิดว่า… ถ้าเรามีคนที่มีความรู้เรื่องการดูแลดอกไม้เมืองหนาวอยู่แล้ว… พวกเขาอาจจะช่วยให้หนูไม่ต้องกังวลมาก” “พี่จะช่วยดูเรื่องนี้ให้นะ” ภาคย์ยืนยัน “พี่มีเพื่อนที่เป็นนักวิจัยด้านพืชสวนอยู่บ้าง อาจจะพอแนะนำใครให้เราได้” “ขอบคุณค่ะพี่ภาคย์” พริ้มเพรายิ้มให้เขา “หนูรู้สึกดีขึ้นมากเลยค่ะ ที่มีพี่ภาคย์คอยอยู่เคียงข้าง” “แน่นอนอยู่แล้ว” ภาคย์ดึงเธอมากอด “เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกัน” ถึงแม้ว่าแผนงานของพริ้มเพราจะถูกท้าทายด้วยความเป็นจริง แต่เธอก็รู้สึกว่าการได้พูดคุยและวางแผนกับภาคย์ ทำให้เธอรู้สึกเข้มแข็งขึ้น เธอรู้ดีว่าเส้นทางข้างหน้าอาจจะไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบเสมอไป แต่อย่างน้อยเธอก็มีคนที่รักและพร้อมจะเดินไปด้วยกัน “แล้ว… ถ้าหนูตัดสินใจที่จะไปกับพี่ภาคย์จริงๆ…” พริ้มเพราเอ่ยขึ้นมาอย่างลังเล “หนูอาจจะต้อง… ขอพักงานที่นี่สักระยะหนึ่ง… แล้วค่อยกลับมาสานต่อ…” “พี่เข้าใจ” ภาคย์พยักหน้า “แต่ถ้าเป็นไปได้… พี่ก็อยากให้สวนนี้ยังคงอยู่ต่อไปนะ” “หนูจะพยายามค่ะ” พริ้มเพราตอบ “หนูจะหาวิธีที่ดีที่สุด… เพื่อทุกๆ คน” ทั้งสองมองหน้ากันด้วยความเข้าใจ ความรัก และความหวัง แม้ว่าอนาคตจะยังคงมีความไม่แน่นอนอยู่ แต่พวกเขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมันไปด้วยกัน “พรุ่งนี้… พี่ต้องกลับไปเตรียมตัวเรื่องงานที่สวิตเซอร์แลนด์แล้วนะ” ภาคย์พูดขึ้นมา “คงต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะกลับมาอีกครั้ง” “หนูรู้ค่ะ” พริ้มเพราตอบเสียงแผ่ว “ดูแลตัวเองนะคะพี่ภาคย์” “แล้วเธอ… ดูแลตัวเองดีๆ นะ” ภาคย์กุมมือเธอไว้แน่น “คิดถึงพี่นะ” “คิดถึงเสมอค่ะ” พริ้มเพราตอบรับ เธอรู้สึกใจหายวาบเมื่อรู้ว่าภาคย์จะต้องจากไปอีกครั้ง แต่เธอก็เข้าใจดีว่ามันเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ “เราจะติดต่อกันตลอดนะ” ภาคย์ให้สัญญาก่อนจะผละออกไป พริ้มเพรายังคงยืนมองส่งเขาจนรถของเขาหายลับตาไปจากถนน ดวงตาของเธอเอ่อคลอไปด้วยน้ำตาแห่งความผูกพันและความเศร้า แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกถึงพลังใจที่ได้จากภาคย์ ทำให้เธอพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับความท้าทายที่รออยู่