อรุณียืนนิ่งอยู่หน้าห้องพักฟื้นของดิน เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสติ พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ที่ปั่นป่วนอยู่ในอก เธอหันไปมองทศพลที่ยืนอยู่ข้างๆ สีหน้าของเขายังคงเรียบเฉย แต่แววตาฉายแววแห่งความเข้าใจ “ฉัน… ฉันควรจะทำยังไงดีทศพล” เธอถามเสียงเบา “ฉันไม่รู้ว่าฉันพร้อมจะเจอเขาหรือเปล่า” ทศพลมองไปทางประตูห้องพักฟื้น ก่อนจะหันมาสบตาอรุณี “ฉันรู้ว่ามันยากนะอรุณี แต่นายต้องตัดสินใจ อะไรที่ทำให้นายสบายใจที่สุด และอะไรที่จะดีที่สุดสำหรับดิน” “แต่ถ้าฉันตัดสินใจที่จะไม่เจอเขา… แล้วถ้าวันหนึ่งดินถามถึงพ่อของเขา… ฉันจะตอบเขายังไง?” อรุณีถาม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความกังวล “นายไม่ต้องกังวลเรื่องนั้น” ทศพลจับมือของเธอเบาๆ “ไม่ว่านายจะตัดสินใจยังไง ฉันจะอยู่ตรงนี้กับนายเสมอ” คำพูดของทศพลเป็นเหมือนน้ำเย็นที่หล่อเลี้ยงหัวใจที่แห้งผากของอรุณี เธอพยักหน้าเล็กน้อย รู้สึกขอบคุณที่ยังมีเขาอยู่เคียงข้างเสมอ ไม่ว่าในสถานการณ์ที่เลวร้ายเพียงใด “ถ้าอย่างนั้น… ฉันขอเวลาคิดอีกหน่อยนะ” อรุณีเอ่ย “ได้เลย” ทศพลตอบ “ฉันจะรอ” เขาทิ้งให้อรุณียืนนิ่งอยู่คนเดียวอีกครั้ง พลางเดินเข้าไปในโรงพยาบาล ทิ้งให้เธอเผชิญหน้ากับความรู้สึกของตัวเองเพียงลำพัง อรุณีมองเห็นภาพสะท้อนของตัวเองในกระจกบานใหญ่ที่ผนังโรงพยาบาล ใบหน้าที่ซีดเซียว ดวงตาที่ฉายแววเหนื่อยล้าและสับสน เธอดูเหมือนคนแปลกหน้าในกระจกบานนั้น “อรุณี… เธอเข้มแข็งนะ” เธอพึมพำกับตัวเอง “เธอต้องเข้มแข็งเพื่อดิน” เธอพยายามคิดถึงวันเวลาที่ผ่านมา วันที่เธอต้องดิ้นรนเพื่อเลี้ยงดูดินเพียงลำพัง วันที่เธอต้องแบกรับภาระทุกอย่างไว้คนเดียว ภาพของธีรวัฒน์ที่เดินจากไปอย่างไม่ไยดี ยังคงเป็นบาดแผลที่ฝังลึกอยู่ในใจของเธอเสมอ เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้อรุณีหันไปมอง ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้เธอแทบหยุดหายใจ ธีรวัฒน์ยืนอยู่ตรงนั้น ห่างจากเธอไม่กี่ก้าว ดวงตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของเธอพอดี “อรุณี…” เขาเอ่ยชื่อเธอ เสียงแผ่วเบา ราวกับไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เห็นตรงหน้าคือเรื่องจริง อรุณีเม้มปากแน่น พยายามควบคุมน้ำเสียงของตัวเอง “คุณมาทำอะไรที่นี่คะ” “ผม… ผมอยากจะคุยกับคุณ” ธีรวัฒน์ตอบ เขาเดินเข้ามาใกล้ขึ้นอีกเล็กน้อย แต่ยังคงเว้นระยะห่างที่เหมาะสม “เราไม่มีอะไรจะคุยกันแล้วค่ะ” อรุณีปฏิเสธเสียงแข็ง “ผมรู้ว่าเรามีเรื่องที่ต้องสะสางกัน” ธีรวัฒน์กล่าว “ผมอยากจะขอโทษคุณ… สำหรับทุกอย่าง” อรุณีหลับตาลงแน่น คำขอโทษของเขา มันมีความหมายอะไรกับเธอในตอนนี้? มันจะลบล้างความเจ็บปวดทั้งหมดที่เธอเคยได้รับได้จริงหรือ? “คุณคิดว่าคำขอโทษของคุณจะทำให้ทุกอย่างดีขึ้นได้หรือไงคะ” อรุณีถาม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “คุณหายไปจากชีวิตพวกเรานานแค่ไหนแล้ว ธีรวัฒน์? คุณรู้ไหมว่าตลอดเวลาหลายปีที่ผ่านมา ฉันต้องเจออะไรมาบ้าง? ฉันต้องเลี้ยงดูดินเพียงลำพัง ต้องทำงานหนัก ต้องเผชิญกับทุกอย่างโดยไม่มีคุณอยู่ข้างๆ” น้ำตาเริ่มคลอหน่วยตาของอรุณี เธอพยายามปัดมันออกไป แต่ก็ไม่สำเร็จ “ผมรู้ ผมผิด” ธีรวัฒน์กล่าว เสียงของเขาเต็มไปด้วยความสำนึกผิด “ผมรู้ว่าผมทำผิดพลาดไปมาก ผมเสียใจจริงๆ” “เสียใจอย่างนั้นเหรอ” อรุณีแค่นเสียง “ความเสียใจของคุณมันมีค่าอะไรกับฉันในตอนนี้? มันจะทำให้ดินหายป่วยได้ไหม? มันจะทำให้เขากลับมาเป็นเด็กที่มีความสุขเหมือนเดิมได้ไหม?” ธีรวัฒน์ก้มหน้าลงมองพื้น เขากำมือแน่น รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างจุกอยู่ที่คอ “ผม… ผมอยากจะช่วย” เขาเอ่ย “ผมอยากจะเป็นกำลังใจให้อรุณี” “กำลังใจอย่างนั้นเหรอ” อรุณีหัวเราะเบาๆ “คุณคิดว่าฉันต้องการกำลังใจจากคุณ? จากคนที่ทิ้งฉันไปโดยไม่ใยดีอย่างนั้นเหรอ?” “ผมไม่ได้ตั้งใจจะทิ้งคุณไป” ธีรวัฒน์พยายามอธิบาย “ตอนนั้น… มันมีหลายอย่างที่ผมคิดไม่ถึง” “คุณคิดไม่ถึงจริงๆ หรือว่าคุณแค่เลือกที่จะไม่คิด” อรุณีถามเสียงเย็นชา “คุณเลือกที่จะเดินจากไป โดยไม่เคยเหลียวหลังกลับมามองพวกเราเลยสักครั้ง” ธีรวัฒน์เงียบไป เขาไม่รู้จะตอบคำถามนี้อย่างไรดี ความจริงคือเขาเลือกที่จะเดินจากไป เขาเลือกที่จะหนีปัญหา เขาเลือกที่จะหลีกเลี่ยงความรับผิดชอบ “ผม… ผมอยากจะเจอดิน” ธีรวัฒน์เอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง “ผมอยากจะเห็นหน้าเขา” อรุณีส่ายหน้าช้าๆ “ไม่ได้ค่ะ” “ทำไมล่ะอรุณี” ธีรวัฒน์ถามเสียงร้อนรน “ผมเป็นพ่อของเขา” “คุณเคยเป็นพ่อของเขาไหมล่ะ” อรุณีถามกลับ “คุณเคยทำหน้าที่พ่ออย่างที่ควรจะเป็นไหม? ตอนนี้ดินกำลังป่วยหนัก เขาต้องการความสงบ ต้องการการพักผ่อน ไม่ใช่การเผชิญหน้ากับคุณ” “แต่ถ้าเขาถามถึงผมล่ะ” ธีรวัฒน์ถาม “ฉันจะบอกเขาว่าคุณจะกลับมาหาเขาเมื่อเขาหายดีแล้ว” อรุณีโกหก “ตอนนี้… ได้โปรดกลับไปเถอะค่ะ ฉันไม่อยากให้มีใครมาทำให้ดินรู้สึกไม่สบายใจไปมากกว่านี้” ธีรวัฒน์มองหน้าอรุณีอย่างผิดหวัง เขาเห็นความเด็ดเดี่ยวในดวงตาของเธอ เธอเข้มแข็งขึ้นมากจริงๆ “ถ้าอย่างนั้น… ผมจะรอ” เขาเอ่ย “ผมจะรอจนกว่าคุณจะพร้อม” พูดจบ ธีรวัฒน์ก็หมุนตัวเดินจากไป ทิ้งให้อรุณียืนนิ่งอยู่ตรงนั้นอีกครั้ง เธอหลับตาลง สูดหายใจลึกๆ พยายามข่มความรู้สึกที่ตีรวนอยู่ในใจ ความเจ็บปวด ความโกรธ ความสับสน และความรู้สึกผิดที่ปะปนกันไปหมด เธอตัดสินใจที่จะไม่เจอธีรวัฒน์ในตอนนี้ เธอจะต้องเข้มแข็งเพื่อดิน เธอจะต้องเป็นเสาหลักให้กับเขา และเธอจะต้องปกป้องเขาจากทุกสิ่งที่จะทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจ