"นายรู้ดีว่ามันไม่ใช่นายมีอะไรมากกว่านี้" ทศพลเอ่ยเสริม เสียงของเขาหนักแน่นขึ้นเล็กน้อย ราวกับพยายามจะวัดใจอีกฝ่าย “ดินกำลังป่วยหนัก และการปรากฏตัวของนายตอนนี้มันอาจจะยิ่งทำให้เขาสับสน” ธีรวัฒน์เม้มปากแน่น เขาหลบสายตาของทศพลไปมองพื้น สายตาที่เคยฉายแววแข็งกร้าวเมื่อครู่ บัดนี้กลับดูอ่อนล้าและเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน “ผมก็เป็นพ่อของเขาเหมือนกันนะทศพล ไม่ว่านายจะรู้สึกอย่างไรก็ตาม” “พ่ออย่างนั้นเหรอ” ทศพลแค่นเสียงหัวเราะเบาๆ “นายหายไปจากชีวิตพวกเรานานแค่ไหนแล้วธีรวัฒน์? นายเคยทำหน้าที่พ่อบ้างไหม? หรือนายคิดว่าแค่เดินเข้ามาในโรงพยาบาล แล้วบอกว่ามาเยี่ยมลูก แล้วทุกอย่างจะกลับไปเป็นเหมือนเดิม?” “ผมรู้ ผมผิด” ธีรวัฒน์ยอมรับเสียงเบา “แต่ผมก็มาถึงจุดที่ผมไม่สามารถทำเป็นไม่รับรู้ได้อีกต่อไป การที่ดินเป็นอะไรไป มันส่งผลกระทบต่อผมเหมือนกัน” “แน่นอนว่ามันส่งผลกระทบกับนาย” ทศพลประชด “เพราะนายคือพ่อ แต่ลองคิดดูสิ ว่ามันส่งผลกระทบกับอรุณีมากแค่ไหน? แล้วกับตัวดินเองล่ะ? เขาต้องการอะไรในตอนนี้? เขาต้องการใคร? นายแน่ใจหรือว่าการที่นายอยู่ตรงนี้ มันคือสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเขา?” ธีรวัฒน์เงียบไป เขาขบกรามแน่น มองไปยังทางเดินที่ทอดออกไปไกล ภาพของอรุณีที่รีบวิ่งเข้าไปในห้องของดินเมื่อครู่นี้ ยังคงติดตาเขาอยู่ เธอพยายามกลั้นน้ำตา พยายามทำตัวให้เข้มแข็งเพื่อลูกชาย แต่แววตาของเธอที่เต็มไปด้วยความกังวลและความเจ็บปวด มันชัดเจนยิ่งกว่าคำพูดใดๆ “ผมไม่ได้จะเข้ามาเพื่อสร้างปัญหา” ธีรวัฒน์พยายามอธิบาย “ผมแค่อยากจะ... เป็นกำลังใจให้อรุณี” “กำลังใจอย่างนั้นเหรอ” ทศพลเลิกคิ้วสูง “นายคิดว่าอรุณีต้องการกำลังใจจากนาย? หลังจากที่นายทำลายชีวิตของเธอไปแล้ว?” “ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำลายชีวิตใคร” ธีรวัฒน์เสียงสั่น “ผมรู้ว่าผมผิดพลาดไปมาก ผมยอมรับ” “การยอมรับมันง่าย แต่การแก้ไขมันยาก” ทศพลถอนหายใจยาว “นายต้องเข้าใจนะธีรวัฒน์ ว่าตอนนี้ทุกอย่างมันซับซ้อนกว่าที่นายคิด อรุณีเข้มแข็งมาก เธอดูแลดินมาตลอดหลายปีที่นายไม่อยู่ การที่นายปรากฏตัวขึ้นมาตอนนี้ มันเหมือนกับมีใครมาสะกิดแผลเก่าๆ ของเธอซ้ำอีกครั้ง” “แล้วผมจะทำยังไง? ผมควรจะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นอย่างนั้นหรือ? ปล่อยให้ลูกชายของผมต้องเผชิญกับทุกอย่างอยู่คนเดียว?” ธีรวัฒน์ถามเสียงดังขึ้น เขากำมือแน่น รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างติดขัดอยู่ในลำคอ “นายต้องให้เวลา” ทศพลกล่าวเสียงนุ่มลงเล็กน้อย “นายต้องให้เวลาอรุณี ให้เวลาตัวนายเอง และที่สำคัญที่สุด คือให้น้ำหนักกับสิ่งที่ดินต้องการจริงๆ ตอนนี้เขาต้องการความสงบ ต้องการการพักผ่อน ไม่ใช่การเผชิญหน้ากับอดีตที่ซับซ้อน” “แล้วถ้าผมขอเข้าไปดูเขาแค่แป๊บเดียวล่ะ? แค่ได้เห็นว่าเขาเป็นยังไง” ธีรวัฒน์อ้อนวอน ทศพลมองหน้าธีรวัฒน์อย่างพิจารณา เขาเห็นความเจ็บปวดและความปรารถนาในดวงตาของอีกฝ่าย แต่ขณะเดียวกัน เขาก็เห็นภาพของอรุณีที่ยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าที่ซีดเผือดและเต็มไปด้วยความกังวล “ฉันไม่รู้ว่าอรุณีจะคิดยังไง” ทศพลตอบอย่างตรงไปตรงมา “เธอเป็นคนตัดสินใจเรื่องนี้ ฉันไม่สามารถรับประกันอะไรได้ทั้งนั้น” “ถ้าอย่างนั้น…ช่วยบอกเธอให้หน่อยได้ไหม ว่าผมอยากจะคุยกับเธอ” ธีรวัฒน์ขอร้อง ทศพลพยักหน้าช้าๆ “ได้ ฉันจะบอกให้ แต่ฉันไม่รับปากนะว่าเธอจะยอมคุยกับนาย” ธีรวัฒน์พยักหน้าขอบคุณ เขาหันหลังกลับและเดินจากไป ทิ้งให้ทศพลยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น เขามองตามร่างของธีรวัฒน์ไปจนลับตา สูดหายใจลึกๆ ก่อนจะหันหลังกลับเดินเข้าไปในโรงพยาบาลอีกครั้ง เขารู้ดีว่าสถานการณ์นี้มันกำลังจะบานปลายออกไปเรื่อยๆ การปรากฏตัวของธีรวัฒน์ไม่ใช่แค่การมาเยี่ยมไข้ แต่เป็นการเปิดประตูสู่ปมปัญหาเก่าๆ ที่รอวันปะทุขึ้นมาอีกครั้ง อรุณีกลับมาที่ห้องพักฟื้นของดินอีกครั้งหลังจากที่เจอทศพลและธีรวัฒน์ เธอพยายามทำใจให้สงบ พยายามคิดถึงแต่เรื่องของลูกชาย พยายามไม่ให้ภาพของธีรวัฒน์ที่ยืนอยู่ตรงนั้นเมื่อครู่นี้เข้ามาปะปนในความคิด เธอหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กชุบน้ำหมาดๆ มาเช็ดตัวให้ดินเบาๆ ผิวของลูกชายยังคงดูซีดเซียว ใบหน้าของเขาดูบอบบางในยามหลับ ยิ่งทำให้หัวใจของเธอเจ็บแปลบ “ลูกแม่” เธอพึมพำเบาๆ “ตื่นขึ้นมาเร็วๆ นะลูก แม่คิดถึงรอยยิ้มของหนูจะแย่อยู่แล้ว” เธอค่อยๆ ลูบผมของดินอย่างแผ่วเบา จินตนาการถึงวันที่ลูกชายของเธอแข็งแรงกลับมาวิ่งเล่นได้อีกครั้ง วันที่รอยยิ้มสดใสกลับมาปรากฏบนใบหน้าของเขา มันเป็นภาพที่สวยงาม เป็นแรงผลักดันให้เธอต้องเข้มแข็งต่อไป ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น ทำลายความเงียบในห้องพักฟื้น อรุณีสะดุ้งเล็กน้อย เธอรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เป็นเบอร์ของทศพล “ว่าไงคะ” เธอรับสายเสียงเรียบ “อรุณี ฉันอยู่ที่ห้องแล้ว” ทศพลบอก “ฉันอยากจะคุยกับเธอเรื่องธีรวัฒน์” อรุณีตัวแข็งทื่อ หัวใจของเธอเต้นแรงผิดจังหวะ “มีอะไรเหรอคะ” “เขาอยากจะคุยกับเธอ” ทศพลตอบ “เขาบอกว่าเขาอยากจะ… ขอโทษ” อรุณีหลับตาลงแน่น คำว่า ‘ขอโทษ’ จากปากของธีรวัฒน์ มันมีความหมายอะไรกับเธอในตอนนี้? หลังจากที่เขาหายไปจากชีวิตเธอและลูกชายไปนานหลายปี การปรากฏตัวของเขาในยามที่ลูกชายกำลังป่วยหนัก มันเหมือนกับการขุดคุ้ยบาดแผลเก่าๆ ขึ้นมาอีกครั้ง “ฉัน… ฉันไม่รู้ว่าฉันจะคุยกับเขาได้ไหม” เธอตอบเสียงสั่น “ตอนนี้ฉันมีเรื่องที่ต้องกังวลมากกว่านั้น” “ฉันเข้าใจ” ทศพลตอบ “แต่เขาก็ยังคงเป็นพ่อของดินนะอรุณี แม้ว่านายจะรู้สึกยังไงก็ตาม” “แล้วคุณล่ะทศพล” อรุณีถามเสียงกระซิบ “คุณคิดว่าฉันควรจะทำยังไง? ฉันควรจะปล่อยให้เขาเข้ามาในชีวิตของดินอีกครั้ง หรือฉันควรจะปกป้องลูกชายของฉันจากเขา?” ทศพลเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบ “ฉันไม่สามารถบอกได้ว่าอะไรคือสิ่งที่ถูกต้องที่สุดสำหรับเธอ อรุณี ฉันรู้แค่ว่าตอนนี้เธอต้องเข้มแข็งเพื่อดิน อะไรก็ตามที่เธอตัดสินใจ ฉันจะอยู่เคียงข้างเธอ” คำพูดของทศพลทำให้หัวใจของอรุณีอบอุ่นขึ้นมาบ้าง แต่ก็ยังคงเต็มไปด้วยความสับสน เธอวางสายโทรศัพท์ลง มองไปยังใบหน้าของลูกชายอีกครั้ง ความคิดต่างๆ นานาประดังประเดเข้ามาในหัว จนเธอแทบจะหายใจไม่ออก เธอควรจะทำอย่างไรกับสถานการณ์ที่กำลังเกิดขึ้น? การปรากฏตัวของธีรวัฒน์ กำลังจะนำพาอะไรมาสู่ชีวิตของเธอและลูกชายกันแน่?