ทศพลและธีรวัฒน์ยืนเผชิญหน้ากันในมุมสงบของโรงพยาบาล บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความอึดอัดและคำพูดที่ค้างคาในใจมานานหลายปี "นายจะมาทำอะไรที่นี่" ทศพลถาม น้ำเสียงเรียบเฉย แต่แววตาฉายแววไม่พอใจ "ผมบอกอรุณีไปแล้ว ฉันมาเยี่ยมดิน" ธีรวัฒน์ตอบ พลางกอดอก "แต่แค่นั้นหรือเปล่า…นายก็รู้นี่" "นายรู้ดีว่ามันไม่ใช่เรื่องของนายอีกต่อไปแล้ว" ทศพลพูด "เรื่องของเรา…มันจบไปนานแล้ว" "จบไปแล้วจริงหรือ" ธีรวัฒน์ยิ้มเยาะ "แล้วทำไมเขาถึงต้องมาอยู่ที่นี่ ทำไมเธอถึงต้องมาคอยดูแลดินอยู่คนเดียว" "อรุณีคือแม่ของดิน" ทศพลตอบ "และฉันก็คือพ่อของเขา" "แล้วความรู้สึกของเธอละ" ธีรวัฒน์ถามเสียงดังขึ้น "นายเคยคิดถึงความรู้สึกของอรุณีบ้างไหม หลังจากที่นายทำลายชีวิตเธอ" ทศพลเงียบไป เขารู้ดีว่าธีรวัฒน์กำลังพูดถึงอะไร การนอกใจในอดีตครั้งนั้น มันเป็นแผลลึกที่ยากจะเยียวยา "ฉันรู้ว่าฉันผิด" ทศพลพูดเสียงเบา "ฉันเสียใจกับสิ่งที่ทำลงไปจริงๆ" "เสียใจหรือ" ธีรวัฒน์หัวเราะ "แล้วตอนที่นายทำลายครอบครัวของฉัน นายก็เสียใจเหมือนกันใช่ไหม" คำพูดของธีรวัฒน์เหมือนมีดที่กรีดลงบนแผลของทศพล เขารู้ว่าธีรวัฒน์กำลังพูดถึงอะไร "เรื่องนั้น…มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด" ทศพลพยายามอธิบาย "เข้าใจผิดหรือ" ธีรวัฒน์พูดเสียงเข้ม "นายบอกว่านายรักอรุณี แต่นายก็ไปยุ่งเกี่ยวกับภรรยาของฉัน นายเรียกว่าอะไรล่ะ ถ้าไม่ใช่การทำลายครอบครัวของฉัน" "ฉันไม่ได้ตั้งใจ" ทศพลปฏิเสธ "มันเกิดขึ้นโดยไม่คาดฝัน" "ไม่คาดฝันหรือ" ธีรวัฒน์สบถ "นายทำลายชีวิตของผู้หญิงสองคนพร้อมกัน ทศพล นายมันเห็นแก่ตัว" "พอได้แล้วธีรวัฒน์" ทศพลพูดเสียงกร้าว "ฉันกำลังพยายามแก้ไขทุกอย่างอยู่" "แก้ไขอะไร" ธีรวัฒน์ถาม "แก้ไขความเจ็บปวดที่นายสร้างขึ้นมาหรือไง" "ฉันจะดูแลอรุณีและดินให้ดีที่สุด" ทศพลบอก "ฉันจะรับผิดชอบทุกอย่าง" "รับผิดชอบอย่างนั้นหรือ" ธีรวัฒน์หัวเราะ "นายแน่ใจหรือว่านายจะทำได้" "ฉันแน่ใจ" ทศพลตอบ น้ำเสียงหนักแน่น "และฉันก็จะไม่ยอมให้นายเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องของฉันกับอรุณีอีก" "ฉันไม่ได้มีอะไรกับอรุณีอีกแล้ว" ธีรวัฒน์พูด "ตั้งแต่เธอรู้ความจริง ฉันก็ไม่ได้ติดต่อเธออีกเลย" "แล้วทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่" ทศพลถาม "ฉันมาเยี่ยมดิน" ธีรวัฒน์ตอบ "เขาเป็นลูกของเพื่อนฉัน ฉันก็ต้องมาเยี่ยม" "นายรู้ดีว่ามันไม่ใช่แค่นั้น" ทศพลพูด "นายยังคงมีความรู้สึกบางอย่างกับอรุณีอยู่ใช่ไหม" ธีรวัฒน์เงียบไป เขาไม่อาจปฏิเสธความจริงข้อนี้ได้ เขายังคงมีความรู้สึกดีๆ ให้กับอรุณีเสมอ แม้ว่าเขาจะพยายามลืมก็ตาม "ฉัน…ฉันแค่เป็นห่วงเธอ" ธีรวัฒน์พูด "ฉันเห็นเธอต้องเผชิญกับอะไรมามากมาย" "เธอมีฉันอยู่แล้ว" ทศพลพูด "ฉันจะเป็นคนที่ดูแลเธอเอง" "นายจะดูแลเธอได้จริงหรือ" ธีรวัฒน์ถาม "หลังจากที่นายเคยทำร้ายเธอขนาดนั้น" "ฉันจะพยายามให้ดีที่สุด" ทศพลตอบ "และฉันจะไม่ยอมให้นายเข้ามาแทรกแซงอีก" ธีรวัฒน์มองทศพลนิ่ง เขารู้ดีว่าสถานการณ์นี้มันซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบายได้ด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำ "ถ้านายทำร้ายเธออีกครั้ง" ธีรวัฒน์พูดเสียงเย็น "ฉันจะไม่มีวันปล่อยนายไปแน่" เขากล่าวแค่นั้น ก่อนจะเดินจากไป ทิ้งให้ทศพลยืนอยู่คนเดียว นึกถึงคำพูดของธีรวัฒน์ และความสัมพันธ์อันซับซ้อนที่เชื่อมโยงเขากับอรุณีและธีรวัฒน์เข้าไว้ด้วยกัน เขาถอนหายใจยาว รู้สึกถึงภาระอันหนักอึ้งที่ประดังเข้ามาในชีวิต