แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องลงมาอาบทั่วไร่ข้าวโพดที่กำลังจะได้รับการเปลี่ยนแปลง มะปรางกำลังง่วนอยู่กับการเตรียมแปลงดินเล็กๆ ที่เธอได้เลือกไว้ เธอใช้จอบขุดพรวนดินอย่างขยันขันแข็ง แม้จะรู้สึกเหนื่อยล้า แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความหวัง เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นบนหน้าผาก มะปรางปาดมันออกอย่างรวดเร็ว เธอหยุดพัก ยื่นมือลูบหน้าท้องที่นูนออกมาอย่างแผ่วเบา ดวงตาฉายแววอ่อนโยนและมุ่งมั่น "ลูกเอ๋ย แม่จะทำให้ดีที่สุดนะ" เธอพึมพำกับตัวเอง เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยดังมาจากทางด้านหลัง มะปรางหันไปมอง ก็พบกับคุณลุงสมชาย ยืนยิ้มบางๆ พลางถือถุงปุ๋ยใบใหญ่อยู่ในมือ "นั่นไง ว่าแล้วเชียว นึกว่าใครมาปลุกเสกไร่ข้าวโพดตอนเช้าตรู่" คุณลุงสมชายเอ่ยทักทายอย่างอารมณ์ดี มะปรางยิ้มตอบ "คุณลุงคะ หนูว่าจะเริ่มเตรียมดินเลยค่ะ เห็นว่าคุณลุงจะเอาปุ๋ยมาให้" "แน่นอนสิ" คุณลุงสมชายวางถุงปุ๋ยลง "ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ลุงก็ช่วยๆ กันไป จะได้เสร็จเร็วๆ เจ้าหนูในท้องคงอยากเห็นไร่ข้าวโพดที่สวยงามเหมือนกันล่ะสิ" "ขอบคุณคุณลุงมากๆ เลยค่ะ หนูไม่รู้จะตอบแทนยังไงจริงๆ" มะปรางรู้สึกซาบซึ้งในน้ำใจของคุณลุงสมชายเป็นอย่างมาก เขาเป็นคนเดียวที่ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือเธออย่างแท้จริง นับตั้งแต่ข่าวเรื่องที่ดินของเธอตกเป็นเป้าสายตาของนายทุนดังออกไป "แหม ไม่ต้องคิดมากหรอก" คุณลุงสมชายโบกมือ "เราก็เป็นเพื่อนบ้านกันนี่นา เรื่องแค่นี้เอง แถมลุงก็เชื่อว่าเธอเป็นคนดี กตัญญู รู้ผิดชอบชั่วดี พ่อแม่เธอคงภูมิใจมาก" คำพูดของคุณลุงสมชายเหมือนเป็นยาใจชั้นดี มะปรางรู้สึกมีกำลังใจขึ้นมาอีกครั้ง เธอหยิบจอบขึ้นมาอีกครั้ง คุณลุงสมชายก็ช่วยพรวนดินและใส่ปุ๋ยอย่างคล่องแคล่ว ทั้งสองคนทำงานเงียบๆ ท่ามกลางเสียงนกร้องและลมพัดที่พัดพาเอากลิ่นอายของธรรมชาติมาให้ชื่นใจ "มะปราง" คุณลุงสมชายเอ่ยขึ้นหลังจากทำงานไปได้สักพัก "เรื่องที่ไอ้เสนาะมันมาวนเวียนแถวนี้บ่อยๆ น่ะ ลุงว่าเธอต้องระวังตัวนะ ไอ้เสนาะมันเป็นคนของนายทุนใหญ่แถวนี้ เขาอยากได้ที่ของเธอมานานแล้ว" มะปรางพยักหน้า "หนูรู้ค่ะคุณลุง หนูเห็นมันมาดูที่บ่อยๆ แล้วก็ถามเซ้าซี้ชาวบ้านแถวนี้ด้วย" "มันเป็นคนไม่น่าไว้ใจนะ" คุณลุงสมชายกล่าวเสียงเครียด "ถ้ามันมาพูดจาอะไรไม่ดี หรือพยายามข่มขู่ อย่าไปหลงเชื่อหรือกลัวมันเด็ดขาด ถ้ามีอะไรไม่ชอบมาพากล บอกลุงก่อนนะ ลุงจะช่วยดูให้" "ค่ะคุณลุง หนูจะระวังตัวค่ะ" มะปรางตอบรับ รู้สึกถึงความจริงจังในน้ำเสียงของคุณลุงสมชาย "แล้วเรื่องที่ไอ้เสนาะมันพูดถึง 'ข้อเสนอ' น่ะ มันมีอะไรบ้างล่ะ" คุณลุงสมชายถามอย่างสงสัย มะปรางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเล่าเรื่องที่เธอเจอเมื่อวาน "เมื่อวานตอนที่หนูไปตลาด ไอ้เสนาะมันก็เดินเข้ามาหา แล้วก็บอกว่า 'คุณมะปรางครับ ผมมีข้อเสนอดีๆ มาให้คุณนะ ถ้าคุณยอมขายที่ให้เราตอนนี้ เราจะให้ราคาดีกว่าที่ประเมินไว้เยอะเลยนะ คุณจะได้มีเงินไปตั้งตัวใหม่ แถมยังมีเงินเหลือไปเลี้ยงลูกได้อีกสบายๆ'" คุณลุงสมชายขมวดคิ้ว "แล้วเธอว่าไงล่ะ" "หนู...หนูปฏิเสธไปค่ะ" มะปรางตอบเสียงแผ่ว "หนูบอกมันไปว่า หนูยังไม่คิดจะขายที่ และหนูก็มีแผนจะพัฒนาไร่ของหนูเอง" "ดีแล้ว ทำถูกแล้ว" คุณลุงสมชายชม "อย่าไปยอมมันเด็ดขาด ที่ผืนนี้มันไม่ใช่แค่ที่ดินนะมะปราง มันคือมรดกจากพ่อแม่ของเธอ มันคือความผูกพัน มันคืออนาคตของลูกเธอด้วย" "หนูก็คิดแบบนั้นค่ะ" มะปรางถอนหายใจ "แต่บางทีหนูก็รู้สึกท้อนะคะคุณลุง บางทีหนูก็คิดว่าสู้ไม่ไหวจริงๆ" "สู้สิลูก" คุณลุงสมชายตบไหล่มะปรางเบาๆ "เธอมีสิ่งที่สำคัญกว่าเงินทองนะ เธอมีลูก เธอมีศักดิ์ศรี อย่าให้ใครหน้าไหนมาดูถูกได้" ทั้งสองคนทำงานกันต่อไปจนสาย แสงแดดเริ่มแรงกล้าขึ้นเรื่อยๆ แต่ก็ไม่อาจทำให้ความมุ่งมั่นของมะปรางลดลงได้ เธอรู้ดีว่าเส้นทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล และอุปสรรคต่างๆ ยังรอเธออยู่อีกมากมาย แต่ในตอนนี้ เธอก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นมากที่มีคุณลุงสมชายคอยเป็นกำลังใจอยู่เคียงข้าง เมื่อถึงเวลาเที่ยง ทั้งสองคนก็หยุดพัก คุณลุงสมชายขอตัวกลับไปทานข้าวที่บ้าน ก่อนจะกลับมาช่วยมะปรางในช่วงบ่าย มะปรางเองก็กลับไปทานข้าวที่บ้านเช่นกัน เธอตั้งใจจะทำอาหารง่ายๆ แต่มีประโยชน์สำหรับคนท้องอย่างเธอ ขณะที่กำลังจะก้าวเท้าเข้าบ้าน เสียงรถยนต์คันหนึ่งก็แล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าบ้าน มะปรางชะงักเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าเป็นรถกระบะสีดำคันเดิมที่เคยมาเมื่อวานนี้ คนขับลงมาจากรถ เขาคือชายหนุ่มในชุดสูทภูมิฐานที่เคยมาพร้อมกับนายทุนใหญ่ "สวัสดีครับคุณมะปราง" ชายหนุ่มคนนั้นกล่าวทักทายด้วยรอยยิ้มที่เป็นมิตร "ผมขออนุญาตเข้ามาคุยด้วยสักครู่ได้ไหมครับ" มะปรางมองหน้าเขาอย่างพิจารณา รู้สึกถึงความประหลาดใจระคนสงสัย "จะคุยเรื่องอะไรคะ" "เกี่ยวกับที่ดินของคุณครับ" เขาตอบ "ท่านประธานอยากจะ... เอ่อ... เจรจาอย่างเป็นมิตรอีกครั้งครับ" มะปรางลังเล เธอจำคำพูดของคุณลุงสมชายได้ดี แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า เธอเองก็กำลังต้องการเงินทุนเพื่อฟื้นฟูไร่ของเธอ การได้ข้อเสนอที่ดีจากนายทุนอาจเป็นทางออกที่รวดเร็ว แต่แล้วเธอก็นึกถึงใบหน้าของลูกน้อยในท้อง "ขอโทษนะคะ" มะปรางสูดหายใจลึก "ตอนนี้หนูยังไม่สะดวกคุยค่ะ ถ้ามีอะไร จะให้คุณลุงสมชายที่อยู่บ้านตรงข้ามเป็นคนกลางในการติดต่อนะคะ" ชายหนุ่มเลิกคิ้วเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ "คุณมะปราง... ท่านประธานไม่สะดวกจะคุยกับคนอื่น นอกจากคุณโดยตรงนะครับ" "หนูเสียใจด้วยค่ะ" มะปรางยืนกราน "แต่ตอนนี้ หนูกำลังมีธุระสำคัญ ต้องเตรียมงานที่ไร่ ถ้าคุณมีข้อเสนอจริงๆ กรุณาติดต่อไปที่คุณลุงสมชายได้เลยค่ะ" เธอพูดจบก็รีบเดินเข้าบ้านไป ปิดประตูลงกลอนทันที หัวใจเต้นระรัวด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งความไม่สบายใจและความรู้สึกที่เหมือนได้พิสูจน์ตัวเองเล็กๆ ว่า เธอไม่ใช่คนที่ใครจะมาบีบคั้นได้ง่ายๆ วันนั้น ตลอดช่วงบ่าย มะปรางทำงานอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เธอกับคุณลุงสมชายช่วยกันเตรียมแปลงดิน ใสปุ๋ย และวางแผนการเพาะปลูกข้าวโพดสายพันธุ์ใหม่ แม้ร่างกายจะอ่อนล้า แต่จิตใจกลับเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังงานและความหวัง ก่อนตะวันจะลับขอบฟ้า มะปรางนั่งพักอยู่ใต้ต้นมะม่วงใหญ่ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดดูรูปถ่ายลูกน้อยในท้องในอัลบั้มรูปบนมือถือ ภาพอัลตร้าซาวด์ที่เห็นเป็นเงาตะคุ่มๆ แต่ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก "ลูกรัก" เธอพึมพำ "อีกไม่กี่เดือนเราก็ได้เจอกันแล้วนะ แม่จะสู้เพื่อเรา สู้เพื่ออนาคตของเรา" เธอเงยหน้ามองผืนฟ้าสีส้มที่กำลังค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินเข้ม พลางสูดลมหายใจลึกๆ เข้าปอด กลิ่นอายของดิน กลิ่นอายของธรรมชาติ กำลังโอบอุ้มเธอไว้ ราวกับจะบอกว่า ไม่ว่าพายุจะหนักหนาเพียงใด ผืนดินแห่งนี้ก็จะยังคงอยู่ และพร้อมจะมอบชีวิตใหม่ให้กับเธอเสมอ ในขณะเดียวกัน ที่บ้านพักของนายทุนใหญ่ บรรยากาศตึงเครียดกำลังก่อตัวขึ้น "เป็นไปไม่ได้!" เสียงตะคอกก้องดังขึ้นจากชายร่างท้วมที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่ เขาคือนายทุนใหญ่ ผู้มีอำนาจและอิทธิพลเหนือใคร "ยัยเด็กนั่นกล้าปฏิเสธฉันอย่างนั้นเหรอ! แล้วไอ้เสนาะไปทำอะไรอยู่! ทำไมไม่จัดการให้เรียบร้อย!" ชายหนุ่มในชุดสูทที่เพิ่งกลับมาจากไร่ข้าวโพด ก้มหน้าก้มตาด้วยความหวาดหวั่น "ขอโทษครับท่านประธาน พอดีคุณมะปราง... เธอไม่ยอมคุยด้วย แล้วก็บอกให้ไปคุยกับผู้ใหญ่บ้านแทนครับ" "ผู้ใหญ่บ้าน!" นายทุนใหญ่ตวาดเสียงดัง "ไอ้พวกชาวบ้านหัวแข็ง! ไม่มีใครกล้าขัดขวางฉันได้! ถ้ามันไม่ยอมดีๆ เราก็ต้องใช้วิธีอื่น!" ดวงตาของนายทุนใหญ่ทอประกายอำมหิต "เสนาะ! แกไปจัดการยัยนั่นซะ ทำให้เธอรู้ว่าใครเป็นใคร! ฉันไม่ยอมเสียที่ผืนนั้นไปง่ายๆ หรอก!" "ครับท่านประธาน!" เสียงตอบรับดังขึ้นอย่างกระตือรือร้นจากชายร่างผอมที่ยืนอยู่ข้างๆ แผนการร้ายกำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง ในขณะที่มะปรางยังคงมีความหวังเล็กๆ ที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่บนผืนดินแห่งนี้ โดยไม่รู้เลยว่า อันตรายกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ทุกขณะ