แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านม่านโปร่งบางเข้ามากระทบใบหน้าของมะปราง เธอสะดุ้งตื่นจากภวังค์ของฝันร้ายที่ยังคงตามหลอกหลอน เมื่อคืนที่ผ่านมา เธอแทบไม่ได้นอนเลย ภาพใบหน้าของวิชัย รอยยิ้มเย้ยหยัน และคำพูดที่ดูถูกศักดิ์ศรีของเธอยังคงติดตาตรึงใจ “คุณวิชัย… เขาต้องการอะไรกันแน่” มะปรางพึมพำกับตัวเองขณะลุกขึ้นนั่งอย่างเชื่องช้า ความเมื่อยล้าจากการตั้งครรภ์ทำให้ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความยากลำบาก เธอเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังผืนไร่ข้าวโพดที่เริ่มเหี่ยวเฉาอีกครั้ง ลมเย็นยามเช้าพัดมาพร้อมกับข่าวร้าย ป้าสมศรีเดินตรงมาที่บ้านของเธอด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “มะปรางจ๊ะ” ป้าสมศรีเรียก เมื่อเห็นเธอออกมา “มีเรื่องใหญ่แล้ว” “เรื่องอะไรคะป้า” มะปรางถามด้วยความกังวล “เมื่อคืน… มีคนแอบเข้ามาในไร่ของเธอ แล้วทำลายต้นข้าวโพดไปหลายแถวเลยนะ” ป้าสมศรีเล่าด้วยน้ำเสียงตกใจ มะปรางหน้าซีดเผือด เธอรีบวิ่งออกไปที่ไร่จริงๆ ดั่งที่ป้าสมศรีบอก ต้นข้าวโพดที่เคยเตี้ยๆ ถูกหักโค่นลงมาหลายต้น ใบและฝักข้าวโพดกระจัดกระจายอยู่บนพื้นดิน “ใคร… ใครทำแบบนี้” มะปรางร้องไห้ออกมาอย่างไม่อาจห้าม น้ำตาไหลอาบแก้ม “ทำไมต้องทำกับเราแบบนี้ด้วย” “ป้าว่า… เรื่องนี้ต้องมีคนอยู่เบื้องหลังแน่ๆ” ป้าสมศรีพูดอย่างมีลับลมคมใน “เมื่อคืนเห็นรถของคุณวิชัยวนเวียนแถวนี้หลายรอบเลยนะ” “คุณวิชัย?” มะปรางแทบจะตะโกนออกมา “เขาจะทำแบบนี้เพื่ออะไรคะ” “ก็เพื่อบีบให้เธอขายที่ดินให้เขานั่นแหละสิ” ป้าสมศรีถอนหายใจ “ถ้าไร่เสียหายหนักขนาดนี้ เธอก็ยิ่งไม่มีปัญญาหาเงินไปใช้หนี้ แล้วก็ต้องยอมขายให้เขาแต่โดยดี” มะปรางกำหมัดแน่น เธอรู้สึกถึงความสิ้นหวังที่ถาโถมเข้ามา “ไม่จริงค่ะป้า! คุณวิชัยต้องไม่ใช่คนแบบนั้น!” “แล้วใครล่ะมะปราง? มีใครอีกที่จ้องจะเอาที่ของเธอ? นอกจากไอ้พวกนายทุนอย่างคุณวิชัยแล้ว ฉันไม่เห็นใครอีกเลย” ป้าสมศรีพูดด้วยความหงุดหงิด “เธอต้องระวังตัวให้มากนะ แล้วก็… ถ้าเขาเสนอเงินให้อีก ก็ลองพิจารณาดูดีๆ เถอะ” “มะปรางไม่ขายค่ะ!” มะปรางสวนกลับทันควัน “ไม่ว่ายังไงก็ไม่ขาย! ถึงจะลำบากแค่ไหน ก็จะสู้!” “สู้ยังไง? จะสู้ด้วยอะไร?” ป้าสมศรีถามอย่างหัวเสีย “จะให้เธอเอาลูกในท้องไปต่อสู้กับปืนหรือไง? บางที… การยอมอ่อนข้อบ้าง ก็ไม่ใช่เรื่องน่าอายนะ” “มะปรางขอโทษค่ะป้า” มะปรางก้มหน้า “แต่มะปรางทำแบบนั้นไม่ได้จริงๆ” ป้าสมศรีมองหน้ามะปรางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจยาว “ก็ได้ๆ ป้าไม่ว่าอะไรแล้ว แต่เธอต้องรับมือกับเรื่องที่จะตามมาให้ได้นะ” หลังจากป้าสมศรีกลับไป มะปรางก็พยายามรวบรวมเศษซากความเสียหายที่เกิดขึ้น เธอรู้สึกเหมือนกำลังแบกโลกทั้งใบไว้บนบ่าเพียงลำพัง “ไม่เป็นไรนะลูก” เธอพูดกับท้องของตัวเอง “แม่จะปกป้องเราเอง” ระหว่างที่เธอกำลังเก็บกวาดเศษต้นข้าวโพดที่หักโค่นอยู่ ก็มีเสียงรถยนต์แล่นมาจอดที่หน้าบ้าน มะปรางเงยหน้าขึ้นมองด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกันระหว่างความหวังและความไม่ไว้วางใจ ปรากฏร่างของ “นที” ชายหนุ่มที่เธอเคยรักและเคยเจ็บปวดจากเขา เขาก้าวลงจากรถด้วยท่าทางที่ดูเปลี่ยนไปจากเดิม ใบหน้าหล่อเหลาดูหมองลง แววตาฉายแววเหนื่อยอ่อน “มะปราง…” นทีเอ่ยเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา มะปรางยืนนิ่ง ไม่รู้จะพูดอะไร “นาย… มาทำอะไรที่นี่?” “ผม… ผมได้ยินข่าว” นทีเดินเข้ามาใกล้ “ว่าพ่อกับแม่เธอเสีย… แล้วก็… เรื่องไร่” “แล้วไง” มะปรางถามเสียงเย็นชา “นายมาประชดประชันหรือไง?” “เปล่า” นทีส่ายหน้า “ผมแค่อยากจะมาดู… แล้วก็… ถ้าเธอต้องการอะไร ฉันยินดีช่วยนะ” “ช่วย?” มะปรางหัวเราะเยาะ “นายจะช่วยอะไรฉันได้? นายเองก็มีปัญหาของนายอยู่ไม่ใช่เหรอ?” คำพูดของมะปรางทำให้นทีหน้าเจื่อนลง “ผม… ผมรู้ว่าผมเคยทำผิดกับเธอไว้มาก” เขากล่าว “แต่ผมก็ยังเป็นห่วงเธอเสมอ” “ห่วง?” มะปรางยิ้มทั้งน้ำตา “นายเคยพูดแบบนี้กับฉันก่อนที่จะหายไปจากชีวิตของฉันไม่ใช่เหรอ? แล้วตอนนี้… ฉันกำลังจะคลอดลูกของนาย แต่เขาก็ไม่เคยได้เจอหน้าพ่อของเขาเลย” นทีหน้าซีดเผือด เขารู้ดีว่ามะปรางกำลังพูดถึงอะไร “ผม… ผมขอโทษ” เขาพึมพำ “ผมจะรับผิดชอบทุกอย่าง” “รับผิดชอบ?” มะปรางถามเสียงดัง “นายจะรับผิดชอบยังไง? มาบอกว่าจะช่วยฉัน แต่สุดท้ายก็ทิ้งฉันไปอีกคนอย่างนั้นเหรอ? ฉันไม่ต้องการให้นายมาสงสารฉัน!” “ผมไม่ได้มาสงสาร” นทีพูดเสียงหนักแน่น “ผมมาเพื่อจะบอกว่า ผมจะช่วยเธอจัดการเรื่องนี้” “จัดการเรื่องอะไร?” “เรื่องวิชัย… เรื่องไร่นี้” นทีตอบ “ผมจะช่วยเธอเอง” มะปรางมองนทีด้วยความสงสัยระคนไม่เชื่อ “นายจะช่วยฉันได้จริงๆ เหรอ?” “ได้สิ” นทีพยักหน้า “ถึงผมจะเคยทำผิดพลาดไป แต่ผมก็ยังเป็นพ่อของเด็กในท้องของเธอ ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายพวกเธอ” จู่ๆ ก็มีเสียงรถยนต์แล่นเข้ามาจอดที่หน้าบ้าน นทีและมะปรางหันไปมองพร้อมกัน วิชัยก้าวลงจากรถ ใบหน้าของเขายิ้มเยาะเมื่อเห็นนทียืนอยู่ข้างๆ มะปราง “อ้าว… คุณนที” วิชัยกล่าวทักทายด้วยน้ำเสียงประชดประชัน “ไม่คิดว่าจะได้เจอคุณที่นี่” นทีหันไปมองวิชัยด้วยสายตาแข็งกร้าว “ผมมาหามะปราง” “รู้แล้ว” วิชัยยิ้มมุมปาก “แต่ดูเหมือนว่าคุณจะมาสายไปหน่อยนะ” เขาหันไปทางมะปราง “คุณมะปราง… ผมเห็นว่าไร่ของคุณเสียหายไปพอสมควรแล้ว ผมว่า… เราควรจะคุยกันเรื่องข้อเสนอของผมอีกครั้งนะ” มะปรางมองวิชัยด้วยความรังเกียจ “ฉันบอกแล้วไง ว่าฉันไม่ขาย!” “ใจเย็นๆ ครับคุณมะปราง” วิชัยยิ้ม “บางที… คุณนทีอาจจะช่วยให้คุณตัดสินใจได้ง่ายขึ้นก็ได้” เขากล่าวพลางมองนทีด้วยสายตาท้าทาย นทีไม่พูดอะไร เขาเพียงแต่เดินไปยืนขวางหน้าระหว่างมะปรางกับวิชัย “ผมจะปกป้องมะปราง” เขาประกาศกร้าว วิชัยหัวเราะเสียงดัง “ปกป้องเหรอ? ด้วยอะไร? ด้วยคำสัญญาลมๆ แล้งๆ ของคุณน่ะเหรอ? ผมว่า… คุณควรจะไปจัดการปัญหาของตัวเองให้รอดก่อนดีกว่าไหม?” คำพูดของวิชัยทำให้นทีหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ แต่มะปรางกลับรู้สึกถึงความหวังเล็กๆ ที่ก่อตัวขึ้นในใจ เธอไม่รู้ว่านทีจะทำได้จริงหรือไม่ แต่การที่เขากล้าเผชิญหน้ากับวิชัยเพื่อเธอ มันก็มีความหมายมากแล้ว “คุณวิชัยคะ” มะปรางพูดเสียงหนักแน่น “ฉันไม่เคยบอกว่าฉันจะขายให้คุณ แล้วฉันก็ไม่คิดจะขายให้คุณอีกต่อไป” วิชัยมองมะปรางด้วยสายตาเย็นชา “คุณจะเสียใจนะ” “ฉันไม่กลัว” มะปรางตอบ “เพราะฉันมีคนที่พร้อมจะอยู่ข้างๆ ฉัน” เธอหันไปมองนที นทีส่งยิ้มให้มะปรางอย่างให้กำลังใจ วิชัยเห็นดังนั้นก็ยิ้มเยาะ “ดี… งั้นเรามาดูกันว่าใครจะแน่กว่ากัน” พูดจบ วิชัยก็หันหลังเดินขึ้นรถ ปล่อยให้มะปรางกับนทีอยู่ด้วยกัน ท่ามกลางความตึงเครียดที่ยังคงคุกรุ่น