บรรยากาศรอบตัวมะปรางเต็มไปด้วยความอึดอัดหลังจากที่วิชัยจากไป นทียังคงยืนอยู่ข้างๆ เธอ สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล “มะปราง… เธอโอเคไหม?” นทีถามด้วยน้ำเสียงห่วงใย มะปรางพยักหน้า “ฉันโอเค” เธอตอบ “ขอบคุณนะที่นายมาช่วย” “เธอพูดอย่างนั้นทำไม” นทีส่ายหน้า “ฉันเป็นพ่อของเด็กในท้องเธอ ฉันต้องรับผิดชอบ” “แต่… นายก็กำลังมีปัญหาของนายอยู่ไม่ใช่เหรอ” มะปรางมองนทีด้วยความกังวล “เรื่องที่นายโดนฟ้อง… เรื่องบริษัทของนาย” นทีถอนหายใจ “มันก็… มีบ้าง” เขาตอบอย่างอ้อมแอ้ม “แต่เรื่องนั้น… ฉันจัดการได้” “แล้วเรื่องไร่นี้ล่ะ?” มะปรางถาม “นายจะช่วยฉันยังไง? วิชัยเขาดูอันตรายมากเลยนะ” “ผมจะหาวิธี” นทีพูดอย่างมั่นใจ “ผมจะสืบดูว่าวิชัยมีแผนอะไรอยู่เบื้องหลัง และผมจะหาหลักฐานมาจัดการเขา” “แต่เราจะเอาเงินที่ไหนไปซื้อปุ๋ย ซื้อยามาบำรุงต้นข้าวโพดได้ล่ะ” มะปรางถาม “ถ้าผลผลิตยังน้อยเหมือนเดิม เราก็ยังไม่มีเงินไปใช้หนี้” นทีครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ผมพอจะมีเงินเก็บอยู่บ้าง” เขาตอบ “ให้ผมช่วยเธอไปก่อนนะ แล้วพอไร่ดีขึ้น เราค่อยมาว่ากันอีกที” มะปรางมองหน้านทีด้วยความรู้สึกซาบซึ้ง “ขอบคุณนะนที” “ไม่เป็นไร” นทีตอบ “เราคือครอบครัวเดียวกันนะ” คำว่า “ครอบครัว” ทำให้มะปรางรู้สึกอบอุ่นหัวใจขึ้นมาอย่างประหลาด เธอไม่เคยคิดว่านทีจะยังคงคิดถึงเธอและลูกในท้องของเธออยู่ “งั้น… เย็นนี้เราไปคุยกันที่บ้านฉันนะ” มะปรางชวน “เราจะได้วางแผนกันให้ละเอียด” “ได้เลย” นทีตอบรับ หลังจากนั้น นทีก็กลับไป มะปรางเดินกลับเข้าบ้านด้วยความรู้สึกที่ดีขึ้นกว่าเมื่อวาน แม้ว่าปัญหายังคงมีอยู่มาก แต่การมีนทีอยู่เคียงข้าง ทำให้เธอรู้สึกว่าเธอไม่ได้ต่อสู้เพียงลำพังอีกต่อไป เมื่อถึงช่วงเย็น มะปรางก็เตรียมอาหารง่ายๆ ไว้รอรับนทีที่บ้าน พวกเขานั่งลงที่โต๊ะอาหาร พูดคุยกันถึงปัญหาต่างๆ ที่เกิดขึ้น “ฉันกลัวว่าถ้าวิชัยรู้ว่าเรากำลังจะร่วมมือกัน เขาอาจจะทำอะไรที่รุนแรงกว่านี้” มะปรางบอก “นั่นเป็นเหตุผลที่ผมต้องรีบดำเนินการ” นทีตอบ “ผมจะลองติดต่อเพื่อนเก่าที่ทำงานอยู่ทางกฎหมาย เพื่อขอคำปรึกษาเกี่ยวกับเรื่องนี้” “แล้วเรื่องไร่ล่ะ?” มะปรางถาม “เราจะหาเงินจากไหนมาลงทุนเพิ่ม?” “ผมจะลองขอสินเชื่อจากธนาคารดู” นทีเสนอ “ถึงผมจะมีปัญหาอยู่บ้าง แต่ผมจะลองอธิบายให้เขาฟัง” “แต่มันอาจจะใช้เวลานะนที” มะปรางกังวล “แล้วปุ๋ยยาพวกนั้น…” “ไม่ต้องห่วง” นทีแทรกขึ้น “ผมจะเอาเงินเก็บของผมมาใช้ก่อน” มะปรางมองหน้านทีด้วยความประทับใจ “นายทำเพื่อฉันและลูกมากจริงๆ” “เธอคือชีวิตของผม” นทีจับมือมะปรางไว้ “ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายครอบครัวของผม” คำพูดของนทีทำให้มะปรางรู้สึกอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก เธอรู้สึกว่าเธอได้ตัดสินใจถูกแล้วที่ให้โอกาสเขาอีกครั้ง “ฉันเชื่อใจนายนะนที” มะปรางบอก “ผมจะทำให้เธอไม่ผิดหวัง” นทีตอบ พวกเขาใช้เวลาพูดคุยกันต่ออีกพักใหญ่ วางแผนกันอย่างละเอียดถึงวิธีการที่จะรับมือกับวิชัย และวิธีการที่จะฟื้นฟูไร่ข้าวโพด “พรุ่งนี้เช้า ฉันจะไปซื้อปุ๋ยมาใส่ก่อนนะ” มะปรางบอก “นายลองไปติดต่อทนายดู” “ได้เลย” นทีตกลง “ถ้ามีอะไรคืบหน้า ฉันจะรีบมาบอกเธอ” ก่อนที่นทีจะกลับ เขาก็หอมแก้มมะปรางเบาๆ “ดูแลตัวเองดีๆ นะ” มะปรางมองตามหลังนทีไปด้วยรอยยิ้ม เธอรู้สึกว่ามีแสงสว่างแห่งความหวังปรากฏขึ้นมาในชีวิตของเธออีกครั้ง แม้ว่าเส้นทางข้างหน้าจะยังคงยากลำบาก แต่เธอก็พร้อมที่จะสู้ ในขณะเดียวกัน ที่คฤหาสน์หรูของวิชัย เขากำลังนั่งดื่มเครื่องดื่มราคาแพงอยู่กับนักธุรกิจอีกคนหนึ่ง “เป็นยังไงบ้าง?” นักธุรกิจถาม “เจ้าหล่อนยังไม่ยอมขาย” วิชัยตอบอย่างหงุดหงิด “แต่ไม่เป็นไร ฉันมีแผนสองอยู่แล้ว” “แผนสอง?” “ใช่” วิชัยยิ้มอย่างมีเลศนัย “ถ้าเธอไม่ยอมขายด้วยดี… ฉันก็จะบังคับให้เธอขายเอง” นักธุรกิจยกแก้วขึ้นชนกับแก้วของวิชัย “ขอให้สำเร็จนะ” วิชัยมองออกไปนอกหน้าต่าง ใบหน้าของเขาฉายแววของความทะเยอทะยานและความโหดเหี้ยม “รับรอง… ที่ดินผืนนั้นจะต้องเป็นของฉัน”