การเปิดเผยความจริงเกี่ยวกับอดีตอันซับซ้อน ทำให้มะปรางตระหนักได้ว่าการต่อสู้ของเธอกับท่านประจักษ์นั้น ยิ่งใหญ่กว่าที่เธอเคยคาดคิดไว้มาก ไม่ใช่แค่เรื่องหนี้สิน แต่เป็นเรื่องของความยุติธรรมและความจริงในอดีต เธอกับทนายสมศักดิ์ตัดสินใจร่วมมือกันเพื่อค้นหาหลักฐานที่จะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของพ่อแม่เธอ และเปิดโปงแผนการของท่านประจักษ์ "คุณสมศักดิ์คะ ที่ดินแปลงนี้... เคยมีใครอาศัยอยู่มาก่อนพ่อกับแม่หนูไหมคะ" มะปรางเอ่ยถามขณะที่ทั้งสองกำลังรื้อค้นเอกสารเก่าๆ ที่เก็บไว้ในห้องเก็บของของบ้านไร่ "เท่าที่ผมทราบ... ก่อนที่พ่อกับแม่ของคุณจะซื้อต่อมาจากตระกูลคุณประจักษ์... ที่ดินแปลงนี้ก็มีผู้คนอาศัยอยู่มานานแล้วครับ" ทนายสมศักดิ์ตอบพลางพัดกระดาษเก่าๆ ที่ฝุ่นจับหนา "แต่ส่วนใหญ่จะเป็นชาวบ้านทั่วไป ไม่ใช่ตระกูลใหญ่" "แล้ว... แล้วญาติคุณประจักษ์ที่เสียชีวิตไป... ท่านเคยอยู่ที่นี่นานแค่ไหนคะ" "ผมไม่ทราบรายละเอียดแน่ชัดครับ" ทนายสมศักดิ์ส่ายหน้า "ข้อมูลในอดีตมันค่อนข้างขาดหายไป แต่... ผมจำได้ว่า... ตอนที่เกิดเหตุ... มันมีข่าวลือหนาหูเกี่ยวกับ... เรื่องราวความขัดแย้งภายในตระกูลคุณประจักษ์เองด้วย" "ความขัดแย้งภายในตระกูล?" มะปรางเลิกคิ้ว "ใช่ครับ" ทนายสมศักดิ์อธิบาย "มีข่าวว่า... ญาติคนนั้น... มีปัญหากับคุณประจักษ์เอง เรื่องผลประโยชน์ทางธุรกิจบางอย่าง... และ... การเสียชีวิตของเขา... มันอาจจะไม่เกี่ยวข้องกับพ่อกับแม่ของคุณเลยก็ได้" คำพูดของทนายสมศักดิ์เหมือนจุดประกายความหวังให้กับมะปราง "หมายความว่า... คุณประจักษ์อาจจะ... สร้างเรื่องขึ้นมา เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจจาก... จากปัญหาภายในครอบครัวของเขาเองอย่างนั้นเหรอคะ" "มีความเป็นไปได้ครับ" ทนายสมศักดิ์กล่าว "แต่เราไม่มีหลักฐานมายืนยันเรื่องนี้เลย" ทั้งสองคนค้นหาเอกสารต่างๆ อย่างละเอียด ทั้งใบโฉนดเก่าๆ สัญญาซื้อขาย เอกสารทางบัญชี และเอกสารอื่นๆ ที่อาจจะเกี่ยวข้อง แต่ส่วนใหญ่เป็นเอกสารที่เกี่ยวข้องกับการทำไร่ข้าวโพดของพ่อกับแม่เธอ ไม่ได้มีอะไรที่บ่งชี้ถึงเหตุการณ์ในอดีตอย่างชัดเจน "บางที... เราอาจจะต้องลองคุยกับคนในหมู่บ้านดูนะครับ" มะปรางเสนอ "อาจจะมีใครสักคนที่จำเรื่องราวในอดีตได้" "เป็นความคิดที่ดีครับ" ทนายสมศักดิ์เห็นด้วย "แต่เราต้องระวังตัวด้วยนะครับ ถ้าคุณประจักษ์รู้ว่าเรากำลังสืบหาความจริง เขาอาจจะ... อาจจะทำอะไรบางอย่างที่รุนแรงกว่าเดิม" มะปรางพยักหน้า เธอเข้าใจดีถึงอันตรายที่กำลังเผชิญอยู่ วันรุ่งขึ้น มะปรางตัดสินใจไปพูดคุยกับคุณตาบุญมา ผู้ใหญ่บ้านที่อาวุโสที่สุดในหมู่บ้าน คุณตาบุญมาเป็นคนที่รู้จักครอบครัวของเธอเป็นอย่างดี และน่าจะทราบเรื่องราวในอดีต "คุณตาคะ หนูมีเรื่องอยากจะปรึกษาค่ะ" มะปรางกล่าวทักทายคุณตาบุญมาด้วยความเคารพ "ว่ามาสิจ้ะมะปราง มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า" คุณตาบุญมาถามด้วยความเป็นห่วง มะปรางเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้คุณตาบุญมาฟัง ตั้งแต่ปัญหาหนี้สิน ความพยายามของท่านประจักษ์ และสิ่งที่ทนายสมศักดิ์ได้บอกเล่าเกี่ยวกับคดีในอดีต คุณตาบุญมาฟังอย่างตั้งใจ ใบหน้าของท่านฉายแววครุ่นคิด "เรื่องนี้... มันก็นานมากแล้วนะมะปราง" "หนูรู้ค่ะคุณตา แต่หนูเชื่อว่าพ่อกับแม่หนูไม่ได้ทำอะไรผิด" มะปรางกล่าวเสียงหนักแน่น คุณตาบุญมาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจยาว "ตอนที่เกิดเรื่อง... พ่อกับแม่เธอก็ถูกสงสัยจริงๆ นั่นแหละ" "แล้ว... แล้วคุณตาพอจะจำอะไรได้บ้างไหมคะ" "จำได้สิ" คุณตาบุญมาพยักหน้า "ตอนนั้น... ผู้ใหญ่หลายคนในหมู่บ้านก็พยายามช่วยสืบหาความจริงนะ แต่... มันก็ไม่มีหลักฐานอะไรที่ชัดเจนเลย" "แล้ว... แล้วเรื่องที่ว่าญาติคุณประจักษ์มีปัญหากับตัวคุณประจักษ์เองล่ะคะ คุณตาพอจะทราบไหม" มะปรางถามอย่างมีความหวัง คุณตาบุญมาพยักหน้าช้าๆ "เรื่องนั้น... ก็มีคนพูดถึงกันอยู่เหมือนกัน" "พูดถึงว่ายังไงคะ" "ก็... ก็มีข่าวลือว่า... ญาติคนนั้น... เขาทำเรื่องใหญ่บางอย่าง... ที่อาจจะทำให้... ตระกูลคุณประจักษ์เสื่อมเสียได้" คุณตาบุญมาเล่า "และ... คุณประจักษ์เอง... ก็ไม่พอใจกับการกระทำของญาติคนนั้นมาก" "แล้ว... แล้วเรื่องที่ดินล่ะคะ" "อ้อ... เรื่องที่ดินนี่แหละ" คุณตาบุญมาเล่า "ก่อนที่พ่อแม่เธอจะซื้อ... ที่ดินแปลงนั้นมันมีปัญหาจริงๆ" "มีปัญหาเรื่องอะไรคะ" "คือ... ญาติคุณประจักษ์... เขาพยายามจะขายที่ดินแปลงนั้นให้กับคนนอก" คุณตาบุญมาอธิบาย "แต่... มันมีข้อกฎหมายบางอย่าง... ที่ทำให้การซื้อขายนั้นไม่สมบูรณ์... และ... พ่อแม่เธอก็เข้ามามีบทบาทในการ... การคัดค้านการซื้อขายครั้งนั้น" "แล้ว... แล้วทำไม... ทำไมถึงมีคนสงสัยว่าพ่อกับแม่หนูเป็นคนฆ่าล่ะคะ" มะปรางถามอย่างไม่เข้าใจ "ก็เพราะ... ความขัดแย้งที่เกิดขึ้นนั่นแหละ" คุณตาบุญมากล่าว "คนในสมัยก่อน... เขาก็คิดไปต่างๆ นานา บางคนก็ว่า... พ่อแม่เธออาจจะ... อาจจะแก้แค้นเรื่องผลประโยชน์... แต่... พวกเราที่อยู่ใกล้ชิด... ก็รู้ว่าพ่อแม่เธอเป็นคนยังไง" "แล้ว... แล้วมีใครเคยเห็นอะไรผิดปกติในวันเกิดเหตุบ้างไหมคะ" มะปรางถามอย่างมีความหวัง คุณตาบุญมาขมวดคิ้วครุ่นคิด "อืม... มีอยู่อย่างหนึ่ง... ที่ฉันจำได้" "อะไรคะคุณตา" มะปรางรีบถาม "ตอนนั้น... มันมีคนเห็น... รถยนต์คันหนึ่ง... ขับออกมาจากบริเวณไร่... ในช่วงเวลาที่... ที่คาดว่าญาติคุณประจักษ์จะเสียชีวิตพอดี" คุณตาบุญมาเล่า "แต่... เป็นรถยนต์รุ่นเก่ามาก... และ... คนขับก็ใส่หมวกปิดหน้าปิดตา... ไม่มีใครจำได้เลยว่าเป็นรถของใคร" "รถยนต์รุ่นเก่า? แล้ว... แล้วรถคันนั้น... จอดอยู่ที่ไหนคะ" "ไม่ทราบเลยจ้ะ" คุณตาบุญมาส่ายหน้า "มันเป็นแค่... ข้อมูลเล็กๆ น้อยๆ ที่เล่าต่อๆ กันมา" มะปรางรู้สึกเหมือนได้เบาะแสเล็กๆ แต่ก็ยังไม่เพียงพอที่จะนำไปต่อสู้กับท่านประจักษ์ได้ "คุณตาคะ... แล้ว... แล้วมีเอกสารเก่าๆ อะไรที่เกี่ยวข้องกับที่ดินแปลงนี้... ที่อาจจะยังหลงเหลืออยู่บ้างไหมคะ" คุณตาบุญมาครุ่นคิดอีกครั้ง "อืม... ถ้าเป็นเอกสารเก่าๆ... ฉันนึกถึงกระท่อมหลังเล็กๆ เก่าๆ ที่อยู่ท้ายไร่... ตรงนั้นเคยมีคนเฝ้าไร่เก่าๆ ของตระกูลคุณประจักษ์อาศัยอยู่... บางที... อาจจะมีของเก่าๆ ตกค้างอยู่ก็ได้" "กระท่อมหลังนั้น... อยู่ตรงไหนคะ" มะปรางถามด้วยความตื่นเต้น "อยู่ลึกเข้าไปในป่าข้างไร่... ห่างออกไปหน่อย" คุณตาบุญมาอธิบาย "แต่... มันก็ถูกทิ้งร้างมานานแล้วนะ" มะปรางขอบคุณคุณตาบุญมา และรีบกลับไปบอกทนายสมศักดิ์เรื่องกระท่อมหลังนั้น ทั้งสองคนตัดสินใจจะไปสำรวจกระท่อมหลังนั้นทันที โดยหวังว่าอาจจะมีบางสิ่งบางอย่างที่หลงเหลืออยู่จากอดีต ที่จะช่วยไขปริศนาและปกป้องไร่ข้าวโพดของเธอได้.