แสงแดดที่สาดส่องลงมากลางไร่ข้าวโพดในยามบ่าย ทำให้หยาดเหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นบนหน้าผากของมะปราง เธอใช้ผ้าเช็ดหน้าผืนเก่าเช็ดมันออกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะก้มลงสำรวจต้นข้าวโพดที่มีใบเหลืองซีดบางส่วน ใบหน้าของเธอฉายแววแห่งความกังวล ภาพของไร่ข้าวโพดที่เคยเขียวขจีและให้ผลผลิตอุดมสมบูรณ์ บัดนี้กลับดูแห้งแล้งและอ่อนแรง ราวกับกำลังจะสิ้นลมหายใจ "ปลูกข้าวโพดปีนี้ไม่ง่ายเลยจริงๆ" ชายแก่ชาวไร่ที่เดินผ่านมาทักทาย "เห็นว่าน้ำมันน้อย ดินมันก็ไม่ค่อยดีด้วย" "ค่ะลุงสมชาย" มะปรางตอบด้วยน้ำเสียงเหนื่อยอ่อน "หนูพยายามดูแลเต็มที่แล้วค่ะ แต่ก็ยังไม่รู้ว่าจะได้ผลผลิตดีแค่ไหน" "ยังไงก็สู้ๆ นะหลาน" ลุงสมชายยื่นมือมาตบไหล่มะปรางเบาๆ "พ่อหลานน่ะ เป็นนักสู้มาตลอด ลูกสาวก็ต้องเหมือนพ่อ" คำพูดของลุงสมชายทำให้มะปรางยิ้มออกมาเล็กน้อย เป็นกำลังใจที่เรียบง่าย แต่มีความหมายลึกซึ้ง เธอสูดลมหายใจลึกๆ รวบรวมแรงกายแรงใจที่กำลังจะหมดไป เธอเดินสำรวจไปรอบๆ ไร่ ใบหน้าของเธอขมวดคิ้วเมื่อสายตาไปสะดุดกับรอยเท้าที่ล้ำเข้ามาในพื้นที่ของเธอ รอยเท้าเหล่านั้นดูใหญ่กว่ารอยเท้าคนทั่วไป และดูเหมือนเพิ่งจะเกิดขึ้นไม่นานนี้ "ใครมาเดินแถวนี้กันนะ" เธอพึมพำกับตัวเอง พลางก้มลงมองรอยเท้าเหล่านั้นอย่างพิจารณา ทันใดนั้นเอง เสียงเครื่องยนต์รถกระบะที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากถนนทางเข้าไร่ มะปรางเงยหน้าขึ้นมอง ภาพรถกระบะคันใหญ่สีดำวาววับจอดสนิทอยู่ไม่ไกลนัก ประตูรถเปิดออก และร่างสูงโปร่งของวิชัยก็ก้าวลงมายืนอย่างมาดมั่น "ไงจ๊ะมะปราง" วิชัยทักทายด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูไม่จริงใจนัก ดวงตาของเขากวาดมองไปรอบๆ ไร่อย่างสำรวจ ราวกับกำลังประเมินมูลค่าของมัน มะปรางยืนนิ่ง เธอรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี แล้วก้าวเข้าไปเผชิญหน้ากับเขา "คุณวิชัย... มีอะไรหรือเปล่าคะ" เสียงของเธอค่อนข้างสั่น แต่ก็ยังคงความเด็ดเดี่ยว "ก็ไม่มีอะไรมากหรอก แค่แวะมาดูว่าที่ดินที่ใกล้จะกลายเป็นของฉันเป็นยังไงบ้าง" วิชัยยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน "เห็นว่ากำลังมีปัญหาเรื่องน้ำใช่ไหม" "เรื่องน้ำในไร่เป็นปัญหาของเราค่ะ ไม่เกี่ยวกับคุณ" มะปรางตอบเสียงแข็ง "ใจเย็นๆ สิแม่สาวน้อย" วิชัยเดินเข้ามาใกล้ขึ้น "ฉันก็แค่มาแสดงความห่วงใย ในฐานะที่ฉันเป็นเจ้าหนี้ของพ่อเธอ" "หนี้สินของพ่อฉัน เป็นเรื่องระหว่างพ่อกับคุณเท่านั้นค่ะ" มะปรางยืนกราน "และฉันก็กำลังหาทางจัดการอยู่" "หาทางจัดการเหรอ" วิชัยหัวเราะเสียงดัง "ด้วยวิธีไหนล่ะ? รดน้ำต้นข้าวโพดด้วยน้ำตาเหรอ? มะปรางเอ๋ย ฉันเห็นเอกสารการประมูลแล้วนะ เธอไม่มีทางหาเงินก้อนนั้นมาได้ทันหรอก" คำพูดของวิชัยเหมือนคมมีดกรีดแทงหัวใจของมะปราง เธอพยายามระงับความโกรธเอาไว้ "คุณไม่มีสิทธิ์มาพูดจาดูถูกฉันแบบนี้" "ฉันมีสิทธิ์สิ" วิชัยก้าวเข้ามาใกล้จนมะปรางรู้สึกได้ถึงลมหายใจของเขา "เพราะอีกไม่นาน ที่ดินผืนนี้ก็จะกลายเป็นของฉันทั้งหมด พ่อเธอเป็นหนี้ฉันเท่าไหร่ เธอก็คงรู้ดี และถ้าเธอไม่สามารถหาเงินมาชำระได้ตามกำหนด ฉันก็จะยึดที่ดินผืนนี้ตามกฎหมาย" "คุณมันก็แค่คนที่คอยฉวยโอกาสจากความเดือดร้อนของคนอื่น" มะปรางตะคอกใส่หน้าเขา "พ่อฉันอาจจะเคยมีหนี้สินกับคุณ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าคุณจะมีสิทธิ์มาทำลายครอบครัวของฉันแบบนี้" "ฉันไม่ได้ทำลายครอบครัวเธอ ฉันแค่ทำตามสิทธิ์ของฉัน" วิชัยพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "เธอควรจะขอบคุณฉันด้วยซ้ำที่ฉันยังให้โอกาสเธอได้ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่จนถึงตอนนี้" "โอกาสงั้นเหรอคะ" มะปรางหัวเราะเยาะ "คุณมันก็แค่คนเห็นแก่ตัว ที่ไม่เคยคิดถึงความรู้สึกของใครเลย" "ระวังคำพูดของเธอหน่อยนะมะปราง" วิชัยเริ่มมีท่าทีไม่พอใจ "ฉันไม่ใช่คนใจดีเหมือนพ่อเธอ" "ฉันไม่ต้องการความใจดีจากคุณ" มะปรางเชิดหน้าขึ้น "ฉันต้องการแค่ให้คุณเลิกยุ่งเกี่ยวกับชีวิตของฉันและครอบครัว" "เป็นไปไม่ได้" วิชัยส่ายหน้าช้าๆ "ฉันได้มอบข้อเสนอให้เธอไปแล้ว และเธอก็มีเวลาไม่มากนัก" "ข้อเสนอของคุณคืออะไรคะ" มะปรางถามอย่างประชดประชัน "ก็แค่... ยอมรับข้อเสนอของฉัน" วิชัยยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ "ฉันจะยกหนี้ทั้งหมดให้ แล้วเธอก็... มาร่วมงานกับฉัน" มะปรางอึ้งไปชั่วขณะ เธอไม่เชื่อหูตัวเอง "คุณ... คุณพูดเรื่องอะไรกันคะ" "ก็เรื่องที่ฉันอยากจะดูแลเธอไงล่ะ" วิชัยพูดพร้อมกับยื่นมือเข้ามาหมายจะจับแขนของมะปราง มะปรางผงะถอยหลังอย่างรวดเร็ว "อย่าแตะต้องตัวฉันนะคะ!" "ใจเย็นๆ มะปราง" วิชัยแสร้งทำเสียงอ่อนลง "ฉันรู้ว่าเธอคงจะลำบาก แต่ฉันอยากจะช่วยเธอจริงๆ" "ไม่ค่ะ! ฉันไม่ต้องการความช่วยเหลือจากคุณ" มะปรางตะโกนเสียงดัง "ฉันสามารถดูแลตัวเองและลูกได้ โดยไม่ต้องพึ่งพาคนอย่างคุณ" "แน่ใจเหรอ" วิชัยยิ้มเยาะ "ถ้าแน่ใจจริงๆ เธอก็คงไม่ยืนอยู่ตรงนี้ในสภาพแบบนี้หรอก" เขากวาดสายตามองร่างกายของมะปรางอย่างดูหมิ่น "อีกอย่าง... ฉันรู้ว่าเธอกำลังท้องอยู่ไม่ใช่เหรอ" คำพูดของวิชัยทำให้มะปรางรู้สึกเหมือนถูกตีด้วยค้อน น้ำตาเริ่มคลอหน่วยอีกครั้ง แต่เธอพยายามสะกดกลั้นเอาไว้ "คุณ... คุณมันเลวทรามที่สุด!" เธอพูดเสียงสั่นเครือ "ฉันเป็นคนยังไงก็ช่าง แต่ฉันมีอำนาจที่จะทำให้เธอและลูกของเธออยู่รอดได้" วิชัยกล่าวอย่างเยือกเย็น "คิดดูให้ดีนะมะปราง ฉันจะให้เวลาเธอถึงแค่วันประมูลเท่านั้น" พูดจบ วิชัยก็หันหลังเดินกลับไปยังรถของเขาอย่างไม่ใยดี ทิ้งให้มะปรางยืนอยู่เพียงลำพังกลางไร่ข้าวโพดที่กำลังแห้งเหี่ยว ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและความสิ้นหวัง "ไม่... หนูจะไม่ยอมแพ้" มะปรางพึมพำกับตัวเอง เธอปาดน้ำตาอย่างแรง "หนูจะหาทาง... หนูจะปกป้องลูกของหนู" ลมพัดหวนมาอีกครั้ง พาเอาฝุ่นละอองฟุ้งกระจายไปทั่ว เธอรู้สึกเหมือนกำลังเผชิญหน้ากับพายุลูกใหญ่ แต่พายุในใจของเธอครั้งนี้ หนักหน่วงกว่าพายุฝนใดๆ ที่เคยผ่านมา