หลายวันผ่านไปนับตั้งแต่การพบกับคุณวิทย์ บรรยากาศในห้องเช่าของเพลงและป้องกลับมาครุกรุ่นไปด้วยความเคร่งเครียดอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ใช่ความเครียดจากการสร้างสรรค์บทเพลง แต่เป็นความเครียดจากการตัดสินใจครั้งสำคัญ แผ่นซีดีเพลงตัวอย่างที่นายวิทย์มอบให้ในครั้งนี้ วางอยู่บนโต๊ะอย่างโดดเด่น เสียงเพลงที่ดังออกมาจากลำโพงเป็นเพลงป๊อปที่กำลังฮิตติดชาร์ต มีจังหวะที่สนุกสนาน และเนื้อหาที่เข้าใจง่าย เพลงและป้องนั่งฟังอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของทั้งคู่ฉายแววของการต่อสู้ภายใน "เพลงแบบนี้... มันฟังดูง่ายจริงๆ" ป้องพึมพำ "ใช่" เพลงตอบเสียงเบา "มันฟังง่าย แต่มันก็เหมือนอาหารสำเร็จรูป ที่กินแล้วก็ลืม" "แต่ถ้าเราทำเพลงแบบนี้ได้ นายวิทย์ก็จะเซ็นสัญญาให้เรา" ป้องพูดต่อ "เราก็จะได้มีโอกาสทำงานเพลงอย่างที่ฝัน" "แล้วความฝันที่แท้จริงของเราคืออะไรล่ะป้อง" เพลงหันไปถามป้อง นัยน์ตาของเธอฉายแววที่เต็มไปด้วยคำถาม "ความฝันของเราคือการได้เป็นนักร้อง ได้ร้องเพลงให้คนฟัง" ป้องตอบอย่างตรงไปตรงมา "แต่เราอยากเป็นนักร้องที่ร้องเพลงของเราเอง ร้องเพลงที่มาจากใจของเราเอง" เพลงยืนกราน "ไม่ใช่การเป็นแค่หุ่นเชิดที่ร้องเพลงตามที่คนอื่นป้อนมา" "แต่ถ้าไม่มีโอกาส เราก็ไม่มีทางพิสูจน์ให้ใครเห็นได้ว่าเพลงของเรามีคุณค่า" ป้องแย้ง "นายวิทย์ก็พูดถูกนะ บางทีเพลงของเราอาจจะยังไม่พร้อมสำหรับตลาดตอนนี้" "ถ้าเราต้องแลกกับการไม่เป็นตัวของตัวเอง เพื่อให้ได้มาซึ่งโอกาส..." เพลงเงียบไปครู่หนึ่ง "ฉันว่ามันไม่คุ้มเลย" "นายแน่ใจเหรอเพลง" ป้องถามเสียงเข้ม "คิดดีแล้วใช่ไหม" "ฉันคิดดีแล้ว" เพลงตอบหนักแน่น "ฉันเชื่อว่าถ้าเราทำเพลงที่เราเชื่อมั่นจริงๆ สักวันคนจะรับฟังมันเอง" ป้องถอนหายใจยาว เขาเดินไปที่หน้าต่าง ทอดสายตามองออกไปยังท้องฟ้าสีคราม "ฉันก็คิดเหมือนเธอ" เขากล่าวในที่สุด "ฉันไม่อยากให้เราต้องเสียใจทีหลังที่ต้องทิ้งเพลงของเราไป" "งั้นเราจะไม่ทำเพลงตามที่นายวิทย์ต้องการใช่ไหม" เพลงถาม "ใช่" ป้องหันกลับมาเผชิญหน้ากับเพลง "เราจะกลับไปหาคุณวิทย์ แล้วเราจะบอกเขาว่าเราจะไม่ทำเพลงแบบนี้" ความรู้สึกโล่งใจถาโถมเข้ามาในใจของเพลง แต่ก็ยังคงมีความกังวลปะปนอยู่ เธอรู้ดีว่าการตัดสินใจครั้งนี้ อาจจะหมายถึงการปิดประตูสู่วงการเพลงอย่างถาวร วันรุ่งขึ้น เพลงและป้องเดินทางไปยังบริษัทของคุณวิทย์อีกครั้ง พวกเขาก้าวเข้าไปในห้องทำงานด้วยความรู้สึกที่แตกต่างจากครั้งก่อน ความประหม่าถูกแทนที่ด้วยความมุ่งมั่นและความหนักแน่น "มาแล้วเหรอ" คุณวิทย์ทักทายด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "คุณวิทย์คะ" เพลงเริ่มพูด "พวกเราได้ฟังเพลงตัวอย่างที่คุณวิทย์ให้มาแล้วค่ะ" "แล้วเป็นยังไงบ้าง" คุณวิทย์ถาม "พวกเราตัดสินใจแล้วค่ะ" ป้องกล่าวเสริม "พวกเราจะไม่ทำเพลงแบบนี้" คุณวิทย์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "ทำไมล่ะ" "เพราะเพลงนี้ไม่ใช่เราค่ะ" เพลงตอบอย่างตรงไปตรงมา "พวกเราอยากจะเป็นนักร้องที่ร้องเพลงของตัวเอง เพลงที่มาจากใจของเราจริงๆ" "แล้วถ้าเพลงของพวกคุณไม่มีใครฟังล่ะ" คุณวิทย์ถามอย่างท้าทาย "ถ้าพวกคุณไม่มีโอกาสได้ก้าวเข้าสู่วงการนี้เลยล่ะ" "พวกเรายอมรับได้ค่ะ" เพลงตอบอย่างหนักแน่น "อย่างน้อยเราก็ได้ยืนหยัดในสิ่งที่เราเชื่อ" คุณวิทย์มองทั้งสองคนนิ่ง เขาเห็นประกายความจริงใจที่ฉายชัดอยู่ในดวงตาของพวกเขา เป็นประกายที่ไม่เคยเห็นในตัวศิลปินคนไหนที่เขาเคยเจอ "เอาสิ" คุณวิทย์กล่าวในที่สุด "ผมจะให้พวกคุณกลับไปทำเพลงของพวกคุณมา" เพลงและป้องมองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ "หมายความว่ายังไงคะ" เพลงถาม "ผมจะให้พวกคุณมีโอกาสอีกครั้ง" คุณวิทย์ยิ้มบางๆ "ผมจะให้พวกคุณทำเพลง 'เสียงเรียกของธรรมชาติ' ที่พวกคุณเคยให้ผมฟัง มาในรูปแบบที่สมบูรณ์ที่สุด" "แต่... คุณวิทย์แน่ใจเหรอคะ" ป้องถามอย่างไม่เชื่อหู "ผมแน่ใจ" คุณวิทย์ตอบ "ผมเห็นอะไรบางอย่างในตัวพวกคุณ ที่มากกว่าแค่ความสามารถในการร้องเพลง ผมเห็นถึงความมุ่งมั่น ความจริงใจ และความกล้าที่จะเป็นตัวเอง" "ขอบคุณค่ะคุณวิทย์" เพลงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือด้วยความซาบซึ้ง "ไปทำเพลงของพวกคุณมาให้ดีที่สุดนะ" คุณวิทย์กล่าว "ผมรอฟังอยู่" เพลงและป้องออกจากห้องทำงานของคุณวิทย์ด้วยหัวใจที่พองโต พวกเขาไม่เคยคาดคิดว่าการตัดสินใจที่จะยืนหยัดบนจุดยืนของตัวเอง จะนำมาซึ่งโอกาสที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม "เราทำได้แล้วนะป้อง" เพลงกล่าวด้วยรอยยิ้มที่เต็มเปี่ยม "ใช่แล้วเพลง" ป้องตอบ "เราทำได้แล้ว" เส้นทางสู่ฝันของพวกเขากำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้มันคือเส้นทางที่พวกเขาได้เลือกเอง เป็นเส้นทางที่เต็มไปด้วยความหวัง ความฝัน และเสียงเพลงที่แท้จริงของพวกเขา