แผ่นซีดีเพลงตัวอย่างที่นายวิทย์มอบให้ในครั้งนี้ วางอยู่บนโต๊ะอย่างโดดเด่น เสียงเพลงที่ดังลอดออกมาจากลำโพงเล็กๆ ในห้องเช่าเก่าๆ นั้น เป็นบทเพลงที่เพลงและป้องตั้งใจทำอย่างสุดฝีมือ เพลงท่อนโซโล่กีต้าร์ของป้องที่แทรกเข้ามาอย่างลงตัว ท่อนฮุคที่ติดหูของเพลง รวมถึงเนื้อหาที่สะท้อนชีวิตและความฝันของคนหนุ่มสาวได้อย่างตรงไปตรงมา มันคือผลงานที่พวกเขาทุ่มเทแรงกายแรงใจไปจนหมดสิ้น หลายวันแล้วที่เพลงนั่งจ้องมองแผ่นซีดีแผ่นนั้น สลับกับมองใบหน้าของป้องที่กำลังตั้งอกตั้งใจซ่อมแซมกีต้าร์เก่าตัวโปรดของเขา "นายคิดว่าไงบ้างป้อง" เพลงถามขึ้นหลังจากความเงียบเข้าครอบงำไปพักใหญ่ ป้องเงยหน้าขึ้นจากกีต้าร์ ดวงตาฉายแววครุ่นคิด "มันก็ดีนะเพลง เราทำเต็มที่แล้วจริงๆ" "แต่ว่า... มันก็ยังไม่ใช่เพลงที่เราหวังไว้ใช่ไหม" เพลงพูดต่อ เสียงของเธอแฝงความกังวล "เพลงอย่างที่นายวิทย์เคยบอกน่ะเหรอ" ป้องพยักหน้า "เขาว่ามันยังขาดอะไรบางอย่าง ที่จะทำให้มันแตกต่างจากเพลงอื่นๆ ที่มีอยู่เต็มตลาด" "แล้วเราจะทำยังไงกันดี" เพลงถอนหายใจยาว "เราไม่มีเวลาแล้วนะ ยิ่งถ้าเราเลือกที่จะไม่ต่อสัญญากับค่ายนั้น หมายความว่าเราต้องหาทางของเราเองจริงๆ แล้ว" "อย่าเพิ่งท้อสิเพลง" ป้องวางเครื่องมือซ่อมแซมลง แล้วหันมาจับมือเพลงไว้แน่น "เรามาถึงจุดนี้แล้วนะ เราผ่านอะไรมาด้วยกันเยอะแยะ เราจะยอมแพ้ง่ายๆ ไม่ได้" "ฉันไม่ได้จะยอมแพ้" เพลงรีบปฏิเสธ "แต่ฉันแค่นึกถึงวันที่ต้องกลับไปบ้านนอก ถ้าเราทำไม่สำเร็จจริงๆ ฉันจะมองหน้าพ่อกับแม่ได้ยังไง" "เราจะทำให้สำเร็จ" ป้องยืนยันหนักแน่น "เราจะลองทำอีกสักครั้ง อาจจะปรับเปลี่ยนตรงท่อนฮุค หรือเพิ่มลูกเล่นตรงท่อนโซโล่ให้มันมีเอกลักษณ์มากขึ้น" "แล้วเราจะหาแรงบันดาลใจจากไหนล่ะ" เพลงถาม "เราลองมาหมดทุกอย่างแล้วนะ" "เราจะลองไปเดินเล่นแถวสวนสาธารณะดูไหม" ป้องเสนอ "บางทีการได้เห็นผู้คน ได้ยินเสียงหัวเราะ เสียงร้องของเด็กๆ อาจจะทำให้เราได้ไอเดียใหม่ๆ ก็ได้" เพลงมองหน้าป้อง สีหน้าของเขายังคงเต็มไปด้วยความหวังและความมุ่งมั่น เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วพยักหน้า "ก็ได้ ไปกัน" ทั้งสองคนเดินออกจากห้องเช่าเล็กๆ มุ่งหน้าไปยังสวนสาธารณะที่อยู่ไม่ไกลนัก อากาศยามบ่ายเริ่มเย็นสบาย มีผู้คนหลากหลายวัยออกมาพักผ่อนหย่อนใจ เสียงหัวเราะของเด็กๆ ที่วิ่งเล่น เสียงพูดคุยของผู้สูงอายุที่นั่งจับกลุ่มสนทนา เสียงนกที่กำลังขับขานขับกล่อม เป็นบรรยากาศที่คุ้นเคยและอบอุ่น พวกเขาเดินไปเรื่อยๆ โดยไม่มีจุดหมายที่แน่นอน ปล่อยให้เท้าพาไป เพลงมองเห็นเด็กน้อยคนหนึ่งกำลังนั่งร้องเพลงตามลำพังอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ เสียงร้องของเด็กคนนั้นอาจจะไม่ได้ไพเราะเลิศเลอ แต่แววตาของเด็กน้อยกลับเต็มไปด้วยความสุขและความสนุกสนาน เพลงหยุดยืนมองอยู่นาน "เห็นไหมป้อง" เพลงพูดขึ้นเบาๆ "เด็กคนนั้นเขาร้องเพลงเพราะความสุขจริงๆ เขาไม่ได้หวังว่าจะมีใครมาฟัง หรือหวังว่าจะดัง" ป้องมองตามสายตาของเพลง "ใช่ เขาแค่ร้องเพราะอยากจะร้อง" "บางที... เราอาจจะลืมไปหรือเปล่า" เพลงพึมพำ "ว่าเราเริ่มทำเพลงนี้ เพราะอะไร" "เราเริ่มทำเพลงนี้ เพราะเรารักในเสียงเพลง" ป้องตอบ "เพราะเราอยากจะถ่ายทอดความรู้สึกของเราผ่านเสียงเพลง" "ใช่" เพลงพยักหน้า "เราไม่ได้ทำเพื่อแข่งขัน หรือเพื่อเอาชนะใคร เราทำเพราะใจเรารัก" ทั้งสองคนเดินต่อไปด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะสดใสขึ้นกว่าเดิม พวกเขาเริ่มมองเห็นรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่เคยละเลยไป เสียงลมพัดใบไม้ เสียงน้ำไหลในลำธารเล็กๆ กลายเป็นเหมือนเสียงดนตรีประกอบฉากของชีวิต "เพลง" ป้องเรียกขึ้นอีกครั้ง "ฉันว่าฉันเริ่มเข้าใจแล้ว" "เข้าใจอะไรเหรอ" เพลงถาม "นายวิทย์เขาคงอยากให้เราทำเพลงที่มาจากข้างในจริงๆ" ป้องอธิบาย "ไม่ใช่เพลงที่ปรุงแต่งขึ้นมาเพื่อให้ตลาดต้องการ แต่เป็นเพลงที่มันเป็นตัวเราจริงๆ" "แล้วเราจะหาเพลงนั้นเจอได้ยังไง" เพลงถามอย่างมีความหวัง "เราจะลองเขียนเพลงใหม่" ป้องตัดสินใจ "เพลงที่เราอยากจะเล่าจริงๆ เพลงที่มันมาจากหัวใจของเราจริงๆ" "แต่เรามีเวลาไม่มากนะ" เพลงยังคงกังวล "เราจะพยายามให้ดีที่สุด" ป้องจับมือเพลงอีกครั้ง "เราจะทำเพลงที่มันเป็นเราที่สุด เพลงที่จะทำให้คนฟังรู้สึกถึงความจริงใจของเรา" ทั้งสองคนกลับมาที่ห้องเช่าด้วยความรู้สึกที่เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังและความมุ่งมั่นใหม่ แสงแดดยามเย็นสาดส่องเข้ามาในห้อง ทำให้บรรยากาศดูอบอุ่นขึ้น เพลงหยิบกระดาษเปล่าขึ้นมา แล้ววางปากกาลง ป้องหยิบกีต้าร์ขึ้นมา แล้วเริ่มเกาเพลงอย่างแผ่วเบา "เอาล่ะ" เพลงพูดขึ้น "ฉันจะเริ่มเขียนเนื้อเพลงก่อนนะ" "ได้เลย" ป้องตอบ "ฉันจะลองหาทำนองที่เข้ากับอารมณ์เพลง" ทั้งสองคนเริ่มทำงานอย่างเงียบๆ โดยมีเพียงเสียงเพลงเบาๆ และเสียงดินสอที่ขูดกับกระดาษเป็นเพื่อน แต่คราวนี้ ความเครียดและความกดดันได้จางหายไป เหลือเพียงความสุขในการได้สร้างสรรค์ผลงานที่มาจากส่วนลึกของหัวใจ "ฉันอยากจะเล่าเรื่องของเด็กสาวคนหนึ่งที่เดินทางมาจากบ้านนอก" เพลงเริ่มพึมพำพลางก้มหน้าก้มตาเขียน "เธอมีความฝันอันยิ่งใหญ่ แต่ก็ต้องเผชิญกับโลกที่โหดร้าย" "น่าสนใจ" ป้องพยักหน้า "แล้วความฝันของเธอคืออะไรล่ะ" "ความฝันที่จะได้เปล่งเสียงของตัวเอง" เพลงตอบ "ความฝันที่จะได้ร้องเพลงที่มาจากหัวใจของเธอจริงๆ" "เยี่ยมเลย" ป้องเริ่มเกาเพลงที่หนักแน่นขึ้น "ฉันจะลองทำนองให้มันรู้สึกถึงการต่อสู้ ดิ้นรน แต่ก็ยังมีความหวังอยู่" บทเพลงใหม่เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ แต่เต็มไปด้วยพลังและความหมาย เนื้อเพลงของเพลงสะท้อนถึงความเจ็บปวด การหลอกลวง และการเอาเปรียบที่เธอได้พบเจอ แต่ในขณะเดียวกัน มันก็แฝงไว้ด้วยความเข้มแข็ง ความไม่ยอมแพ้ และความหวังที่จะก้าวข้ามอุปสรรคไปให้ได้ "ฉันจะเขียนถึงช่วงเวลาที่เธอเกือบจะถอดใจ" เพลงพูดขณะที่นิ้วเริ่มขยับเร็วขึ้น "แต่แล้วเธอก็นึกถึงเหตุผลที่เธอมาถึงจุดนี้" "นั่นคือสิ่งที่สำคัญ" ป้องตอบ "การระลึกถึงจุดเริ่มต้น จะทำให้เรามีกำลังใจที่จะเดินต่อไป" ทั้งสองคนทำงานกันอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย จนกระทั่งแสงสุดท้ายของวันลับขอบฟ้าไป พวกเขารู้ดีว่านี่คือเพลงที่พิเศษที่สุด เพลงที่มาจากหัวใจของพวกเขาจริงๆ