เซนยืนนิ่งอยู่ริมระเบียง ความเย็นยามค่ำคืนของแม่น้ำเจ้าพระยาพัดพาเอากลิ่นอายจางๆ ของความเค็มและความชื้นมาปะทะใบหน้า แต่กลับไม่อาจสลายความอึดอัดที่ก่อตัวอยู่ในอกได้ ภาพใบหน้าของหญิงสาวที่เขาเคยคิดว่าเป็น "มีน" ยังคงซ้อนทับกับภาพของมีนคนปัจจุบันที่เขาพยายามยึดมั่น เป็นภาพที่บิดเบี้ยว ขัดแย้ง จนแทบจะแยกไม่ออก "ทำไมเรื่องมันถึงเป็นแบบนี้ไปได้นะ" เขาพึมพำกับตัวเอง เสียงแหบพร่าที่แทบจะถูกเสียงลมกลืนหายไป "ยืนคนเดียวแบบนี้ คิดอะไรอยู่เหรอคะ?" เสียงหวานใสที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้เซนสะดุ้งเล็กน้อย เขาค่อยๆ หันกลับไป ดวงตาของเขาประสานเข้ากับดวงตาของมีนที่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว มีนอยู่ในชุดเดรสสีน้ำเงินเข้มขับผิวให้ดูโดดเด่น ผมยาวสีดำขลับถูกรวบขึ้นอย่างเรียบร้อย มีเพียงปอยผมบางส่วนที่ปล่อยล้อมกรอบใบหน้าสวยหวานที่ตอนนี้ฉายแววของความกังวล "เปล่า… แค่กำลังคิดอะไรเพลินๆ" เซนตอบ พยายามปรับเสียงให้เป็นปกติ แต่เขากลับพบว่ามันยากกว่าที่คิด "คิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในงานเหรอคะ?" มีนเดินเข้ามาใกล้ขึ้นช้าๆ ท่าทีของเธอเต็มไปด้วยความลังเล "เซน… ฉันขอโทษนะ ฉันไม่คิดว่ามันจะกลายเป็นแบบนี้" เซนสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสติ "เธอไม่ผิดหรอกมีน มันไม่ใช่ความผิดของเธอเลย" "แต่… แต่ฉันรู้สึกผิดจริงๆ ค่ะ" มีนเสียงสั่นเครือ "ฉันไม่รู้ว่าจะพูดอะไรให้เซนสบายใจได้เลย ในเมื่อ… ในเมื่อทุกอย่างมันซับซ้อนขนาดนี้" "ซับซ้อน… ใช่" เซนพยักหน้าช้าๆ "มันซับซ้อนกว่าที่ฉันเคยคิดไว้เยอะเลย" เขากวาดสายตามองไปรอบๆ งานเลี้ยงที่ยังคงดำเนินต่อไป เสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยดังลอดมาเป็นระยะ แต่สำหรับเซนแล้ว ทุกอย่างดูห่างไกลราวกับอยู่ในอีกโลกหนึ่ง "เซน… คุณ… คุณเชื่อฉันใช่ไหมคะ?" มีนถาม เสียงของเธอสั่นเครือขึ้นเรื่อยๆ "เชื่อว่าฉันไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้" เซนหันกลับมามองมีน ดวงตาของเขาฉายแววของความสับสนและความเจ็บปวด "ฉัน… ฉันไม่รู้จะเชื่ออะไรดีมีน" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา "เมื่อคนที่ฉันรักกำลังยืนอยู่ตรงหน้าฉัน ในชุดเดียวกับผู้หญิงคนนั้น… ผู้หญิงที่… ผู้หญิงที่พยายามจะทำร้ายฉัน" "ไม่! ไม่ใช่แบบนั้นค่ะเซน!" มีนรีบปฏิเสธทันที "ฉัน… ฉันเป็นมีนคนเดิมนะ เรื่องที่เกิดขึ้นมัน… มันเป็นอุบัติเหตุจริงๆ ค่ะ" "อุบัติเหตุเหรอ?" เซนหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่เจ็บปวด "อุบัติเหตุที่ทำให้เธอใส่ชุดของเธอ… อุบัติเหตุที่ทำให้เธอปรากฏตัวต่อหน้าฉันในงานนี้… ในขณะที่ผู้หญิงคนนั้นก็อยู่ด้วย… มันคืออุบัติเหตุแบบไหนกันมีน?" "มัน… มันเป็นเรื่องที่อธิบายยากจริงๆ ค่ะ" มีนก้มหน้าลง มองปลายรองเท้าส้นสูงของตัวเอง "เรื่องมันเกี่ยวพันกับ… ครอบครัวของฉัน เซน… เรื่องมันซับซ้อนมากจริงๆ" "ครอบครัว? แล้วเกี่ยวกับผู้หญิงคนนั้นยังไง?" เซนถาม พยายามกดความโมโหที่เริ่มปะทุขึ้น "เธอรู้ใช่ไหมว่าเธอทำให้ฉันรู้สึกยังไง? การเห็นเธอ… ในแบบนั้น… มันเหมือนกับว่าทุกอย่างที่ฉันเชื่อ… ทุกอย่างที่ฉันรู้สึก… มันกำลังจะพังทลายลงตรงหน้า" "ฉันรู้ค่ะ… ฉันรู้ว่ามันยากสำหรับเซน" มีนเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา "แต่ขอเวลาฉันหน่อยได้ไหมคะ? ขอเวลาฉันอธิบาย… ฉันจะอธิบายทุกอย่างให้เซนฟังเอง" เซนยืนนิ่ง มองใบหน้าของมีนที่เต็มไปด้วยความทุกข์ระทม เขาเห็นความจริงใจในดวงตาของเธอ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงภาพใบหน้าของหญิงสาวคนนั้น ภาพที่เขาเห็นในห้องจัดเลี้ยง ภาพที่เขาไม่อยากจะจำ "แล้ว… ผู้หญิงคนนั้นล่ะ?" เซนถามเสียงเย็น "เธอจะให้ฉันมองหน้าเธอได้ยังไง? ฉันจะเชื่อใจเธอได้ยังไง? ในเมื่อเธอ… เธอ… " เขาพูดไม่ออก จุกอยู่ที่ลำคอ "ฉันเข้าใจค่ะ" มีนตอบเสียงแผ่ว "ถ้าเซนต้องการเวลา… ถ้าเซนต้องการอยู่คนเดียว… ฉัน… ฉันจะไปก่อนนะคะ" เธอหันหลังกลับ เตรียมจะเดินจากไป "เดี๋ยวก่อนมีน" เซนเรียกเธอไว้ "ฉัน… ฉันอยากฟัง" มีนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมามองเซนอีกครั้ง ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความหวังที่ริบหรี่ "จริงเหรอคะ?" "อืม" เซนพยักหน้า "แต่ไม่ใช่ที่นี่" เขากวาดสายตามองไปรอบๆ "ที่นี่… คนเยอะเกินไป" มีนพยักหน้าเข้าใจ "งั้น… เราไปที่อื่นกันนะคะ" ทั้งสองคนเดินออกจากระเบียง บรรยากาศรอบตัวยังคงเต็มไปด้วยเสียงเพลงและผู้คน แต่สำหรับเซนและมีน โลกทั้งใบของพวกเขากลับเต็มไปด้วยความเงียบงันและความไม่แน่นอน พวกเขาเดินผ่านห้องโถงใหญ่ มุ่งหน้าไปยังลิฟต์ที่อยู่สุดทางเดิน โดยไม่มีใครพูดอะไรกันอีก ความตึงเครียดที่ก่อตัวขึ้นระหว่างทั้งคู่ราวกับสายใยที่มองไม่เห็น แต่กลับรัดแน่นจนแทบจะหายใจไม่ออก เมื่อถึงลิฟต์ มีนกดปุ่มเรียก และทั้งสองก็ยืนรออย่างเงียบๆ เซนยังคงมองใบหน้าของมีน พยายามมองหาบางสิ่งบางอย่างที่เขาสามารถยึดมั่นได้ในยามที่ทุกอย่างดูเหมือนกำลังเลือนลาง เขาเห็นความรักที่เธอมีให้เขาอยู่ตรงนั้น แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะหวาดกลัว ภาพของผู้หญิงคนนั้นมันฝังแน่นอยู่ในความทรงจำ จนยากที่จะสลัดทิ้ง "เซน… คุณ… คุณโกรธฉันมากใช่ไหมคะ?" มีนเอ่ยถามขึ้นมาอีกครั้ง เซนถอนหายใจ "ฉัน… ไม่รู้สิมีน" เขาตอบตามตรง "ฉันสับสนมากกว่า" "ฉันเข้าใจค่ะ" มีนพูดเบาๆ "ฉันจะเล่าทุกอย่างให้เซนฟังเองนะคะ" เสียงลิฟต์ดังขึ้น พร้อมกับประตูที่เปิดออก ทั้งสองคนก้าวเข้าไปในลิฟต์ และเมื่อประตูลิฟต์ปิดลง โลกภายนอกก็ถูกตัดขาดไป เหลือเพียงความเงียบงันระหว่างพวกเขาสองคน