หลวงพ่อยิ่งลาภนั่งนิ่งอยู่ที่กุฏิ ชะลอมที่เคยใช้เก็บสมุนไพรวางคว่ำอยู่ข้างตัว สายตาเหม่อลอยมองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าแจ่มใสในยามบ่ายกลับไม่สามารถมอบความสดชื่นให้แก่จิตใจที่หม่นหมองได้เลย เหตุการณ์เมื่อวานนี้ยังคงวนเวียนอยู่ในความคิด คุณปิ่น หญิงสาวที่เขาเคยรักและทอดทิ้งไปอย่างไม่ใยดี บัดนี้เธอมาปรากฏตัวต่อหน้าเขาอีกครั้งในฐานะผู้ให้กำเนิดลูกสาวของเขาเอง ภาพใบหน้าซีดเซียวแต่ยังคงความงดงามของเธอ กับแววตาที่เต็มไปด้วยความตัดพ้อและน้อยใจ ยังคงชัดเจนในความทรงจำ "ท่านหลวงพ่อ..." เสียงเรียกเบาๆ ดังขึ้นจากหน้าประตู ทำให้หลวงพ่อยิ่งลาภสะดุ้งเล็กน้อย เขากระแอมไอเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมอง "เข้ามาสิโยม" แม่ชีมาลีเดินเข้ามาในกุฏิด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เธอเป็นคนเดียวที่รู้เรื่องราวในอดีตของหลวงพ่อยิ่งลาภทั้งหมด และวันนี้เธอก็ได้รับข่าวคราวที่น่าตกใจไม่แพ้กัน "โยมได้ข่าวมาแล้วเพคะ" แม่ชีมาลีกล่าวเสียงเรียบ "เรื่องของคุณปิ่น..." หลวงพ่อยิ่งลาภพยักหน้าเบาๆ "อาตมาได้เจอเธอแล้วเมื่อวานนี้" "แล้วท่าน... ท่านได้บอกความจริงกับคุณปิ่นหรือยังเพคะ ว่าทำไมท่านถึงต้องทิ้งเธอไป?" แม่ชีมาลีถาม สายตาจับจ้องไปยังหลวงพ่ออย่างคาดหวัง "ยัง... อาตมายังไม่ได้บอก" หลวงพ่อยิ่งลาภยอมรับ เสียงแหบพร่า "อาตมา... อาตมาไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดี" "ท่านหลวงพ่อเพคะ" แม่ชีมาลีเดินเข้ามาใกล้ขึ้น "ความจริงเป็นสิ่งไม่ตาย และการปกปิดความจริงก็ยิ่งทำให้เรื่องราวบานปลาย ท่านเคยบอกดิฉันว่า การละกิเลส คือการเผชิญหน้ากับมัน ไม่ใช่การหนี" "แต่นี่มันไม่ใช่แค่กิเลสของอาตมาคนเดียว โยมมาลี" หลวงพ่อยิ่งลาภถอนหายใจหนักๆ "นี่มันคือชีวิตของคนอื่นด้วย ชีวิตของลูกสาว... อาตมาจะไปบอกเธออย่างไรว่าพ่อของเธอคือคนที่ทอดทิ้งแม่ของเธอไปอย่างเลือดเย็น" "แล้วท่านคิดว่าจะทำอย่างไรต่อไปเพคะ?" แม่ชีมาลีถาม "ท่านจะปล่อยให้คุณปิ่นกับน้องแก้วต้องเผชิญหน้ากับความจริงเพียงลำพัง โดยที่ท่านยังคงซ่อนตัวอยู่ในผ้าเหลืองเช่นนี้หรือ?" คำถามของแม่ชีมาลีเหมือนมีดที่กรีดลงกลางใจหลวงพ่อยิ่งลาภ เขายกมือขึ้นลูบใบหน้าตนเองอย่างอ่อนแรง "อาตมา... อาตมาไม่รู้จริงๆ" "ท่านหลวงพ่อคะ" แม่ชีมาลีทรุดตัวลงนั่งบนพื้นเบื้องหน้าท่าน "ในอดีต ท่านอาจมีเหตุผลที่ต้องตัดสินใจเช่นนั้น แต่ในวันนี้ ท่านคือพ่อของน้องแก้ว และคุณปิ่นก็คือแม่ของลูกท่าน การยอมรับความจริงและแสดงความรับผิดชอบ คือหนทางเดียวที่จะเยียวยาบาดแผลในใจของพวกเธอ และที่สำคัญที่สุด คือเยียวยาบาดแผลในใจของท่านเอง" หลวงพ่อยิ่งลาภหลับตาลง ภาพของเด็กหญิงตัวน้อย ใบหน้าใสซื่อ ดวงตากลมโตเหมือนตุ๊กตา ลอยเข้ามาในความคิด เขาไม่เคยรู้เลยว่าเขามีลูกสาว จนกระทั่งเมื่อวานนี้ คุณปิ่นได้มาบอกเขา "ท่านหลวงพ่อคะ" แม่ชีมาลีพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง "ท่านจะบวชเป็นพระตลอดชีวิตก็ได้ แต่ท่านก็ยังคงเป็นพ่อของน้องแก้วอยู่ดี การยอมรับความจริง อาจนำมาซึ่งความเจ็บปวด แต่การหลอกลวงและความเงียบงัน ย่อมนำมาซึ่งความทุกข์ทรมานที่ยิ่งกว่า" "อาตมา... อาตมาขอเวลาคิดอีกสักพักนะโยม" หลวงพ่อยิ่งลาภกล่าวเสียงแผ่วเบา "เพคะ" แม่ชีมาลีลุกขึ้นยืน "แต่ขอให้ท่านโปรดคิดให้ดี ท่านหลวงพ่อ เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องของท่านเพียงคนเดียวอีกต่อไปแล้ว" เมื่อแม่ชีมาลีเดินจากไป หลวงพ่อยิ่งลาภก็ยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม เขารู้ดีว่าแม่ชีมาลีพูดถูก การหนีปัญหาไม่ใช่ทางออก และการซ่อนตัวอยู่ภายใต้ผ้ากาสาวพัสตร์ก็ไม่ใช่การหลีกหนีบาปกรรมที่เขาได้ก่อไว้ เขาได้ทำร้ายผู้หญิงที่รักเขาอย่างสุดหัวใจ และบัดนี้ ผลของกรรมกำลังย้อนกลับมาหาเขาในรูปแบบของลูกสาวที่เขาไม่เคยรับรู้มาก่อน เขาหยิบรูปถ่ายใบเก่าที่ซ่อนไว้ในย่ามออกมาดู เป็นรูปของเขากับปิ่นในวันวาน สมัยที่เขายังเป็นฆราวาสหนุ่ม เขายิ้มให้กับภาพถ่าย ใบหน้าของเขายังคงเปี่ยมไปด้วยความสุข ไร้ซึ่งความกังวลใดๆ แต่ในสายตาของปิ่นกลับมีแววบางอย่างที่เขาเองก็มองข้ามไปในตอนนั้น "ปิ่น... พี่ขอโทษ" เขาพึมพำกับตัวเอง น้ำตาเริ่มคลอเบ้า "พี่มันคนเลว พี่มันคนบาป" เขาพยายามนึกย้อนกลับไปถึงเหตุผลที่ทำให้เขาตัดสินใจทิ้งปิ่นไปในตอนนั้น มันไม่ใช่เพราะเขาไม่รักเธอ แต่เป็นเพราะเขาถูกกดดันอย่างหนักจากครอบครัวของเขาเอง ที่ต้องการให้เขาแต่งงานกับผู้หญิงที่เหมาะสมกับฐานะทางสังคมของตระกูล พวกเขาข่มขู่ว่าหากเขายังคงคบหากับปิ่น ซึ่งเป็นเพียงหญิงสาวชาวบ้านธรรมดา เขาจะต้องถูกตัดออกจากกองมรดก และต้องเผชิญกับความอับอาย "ถ้าพี่ไม่ทิ้งเธอไป พี่ก็ไม่สามารถปกป้องเธอได้" เขาพยายามปลอบใจตัวเองในตอนนั้น "การจากไปของพี่ อาจเป็นสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเธอ" แต่บัดนี้ เขาได้รู้แล้วว่าความคิดของเขาผิดพลาด การจากไปของเขาไม่ได้ทำให้ชีวิตของปิ่นดีขึ้นเลย ตรงกันข้าม มันกลับสร้างบาดแผลลึกที่ไม่มีวันจางหายไป เสียงลมพัดหวีดหวิวผ่านหน้าต่างกุฏิ ราวกับจะเย้ยหยันเขาให้เห็นถึงความผิดพลาดในอดีต เขาได้แต่ก้มหน้ายอมรับชะตากรรม และภาวนาขอให้มีปาฏิหาริย์เกิดขึ้น เพื่อให้เขาได้มีโอกาสแก้ไขความผิดที่ก่อไว้