เสียงระฆังวัดดังขึ้นยามเช้า สัญญาณบอกให้รู้ว่าวันใหม่ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว แต่สำหรับหลวงพ่อยิ่งลาภ วันใหม่นี้กลับเต็มไปด้วยความวิตกกังวลและมรสุมชีวิตที่กำลังถาโถมเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว หลังจากที่เขาได้เผชิญหน้ากับคุณปิ่น หญิงสาวที่เขาเคยทอดทิ้งไปเมื่อหลายปีก่อน จิตใจของเขาก็ไม่เป็นสุขอีกต่อไป "หลวงพ่อเจ้าคะ" เสียงของแม่ชีอิ่มดังขึ้นขณะที่ท่านกำลังจัดเตรียมอาหารใส่บาตร "วันนี้ดูเหมือนหลวงพ่อจะไม่สบายนะเจ้าคะ" หลวงพ่อยิ่งลาภส่ายหน้าช้าๆ "อาตมาสบายดีโยม" ท่านตอบเสียงแหบพร่า "เพียงแต่...มีความกังวลใจเล็กน้อย" "เรื่องคุณปิ่นหรือเจ้าคะ" แม่ชีอิ่มเอ่ยถามอย่างรู้ทัน หลวงพ่อยิ่งลาภพยักหน้ารับ "นางกลับมาอีกแล้ว" ท่านกล่าว "และดูเหมือนว่านางจะยังคงมีความแค้นฝังใจอยู่มาก" "ความแค้นเป็นสิ่งที่ไม่ควรมีในจิตใจนะเจ้าคะ" แม่ชีอิ่มกล่าว "แต่บางครั้ง ก็ยากที่จะห้ามได้" "อาตมาเข้าใจ" หลวงพ่อยิ่งลาภเอ่ย "แต่สิ่งที่อาตมากังวลใจที่สุด คือ..." ท่านหยุดชะงัก "คือผลกรรมที่อาตมาก่อไว้" "การได้สำนึกผิด และการตั้งใจที่จะทำความดี" แม่ชีอิ่มกล่าว "ก็ถือเป็นการเริ่มต้นที่ดีแล้วนะเจ้าคะ" "แต่การกระทำของอาตมาในอดีต มันได้ทำร้ายคนอื่นไปมากเหลือเกิน" หลวงพ่อยิ่งลาภกล่าว "โดยเฉพาะอย่างยิ่ง...โยมวันดี" ทันทีที่เอ่ยชื่อภรรยาเก่าของตนเอง หลวงพ่อยิ่งลาภก็รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แล่นไปทั่วหัวใจ ภาพของโยมวันดีที่กำลังนั่งเสียใจอยู่ข้างโลงศพมารดา ยังคงติดตาเขาอยู่ไม่หาย "โยมวันดี...นางเป็นผู้หญิงที่ดีที่สุดในชีวิตอาตมา" หลวงพ่อยิ่งลาภเอ่ยเสียงแผ่วเบา "แต่สิ่งที่อาตมาทำกับนาง มันช่างโหดร้ายเหลือเกิน" "ความผิดพลาดในอดีต เราไม่สามารถย้อนกลับไปแก้ไขได้" แม่ชีอิ่มกล่าว "แต่เราสามารถเรียนรู้จากมัน และไม่ทำผิดซ้ำอีก" "แต่ถ้าผลของความผิดพลาดนั้น กำลังจะย้อนกลับมาทำร้ายคนอื่นล่ะ" หลวงพ่อยิ่งลาภเอ่ยถามด้วยความกังวล "อาตมาจะทำอย่างไร" ในขณะที่หลวงพ่อยิ่งลาภกำลังพูดคุยกับแม่ชีอิ่มอยู่ เสียงรถยนต์คันหนึ่งก็ดังเข้ามาในวัดจอดเทียบหน้าศาลา ปรางทิพย์ลงมาจากรถ ใบหน้าซีดเผือดกว่าเดิม ดวงตาแดงก่ำ "หลวงพ่อเจ้าคะ" ปรางทิพย์เอ่ยเสียงสั่นเครือ "แม่...แม่ล้มป่วยกะทันหันค่ะ" หลวงพ่อยิ่งลาภผงะไป หัวใจของเขาหล่นวูบ "เป็นอย่างไรบ้าง" ท่านถามอย่างร้อนรน "หมอบอกว่า...อาการโคม่าค่ะ" ปรางทิพย์เอ่ย น้ำตาไหลอาบแก้ม "หมอบอกว่า...อาจจะ...อาจจะไม่มีทางรอด" คำพูดของปรางทิพย์ราวกับมีดที่กรีดลงกลางใจหลวงพ่อยิ่งลาภ เขาแทบทรุดตัวลงไปกองกับพื้น ความรู้สึกผิดบาปที่สะสมมานานนับปี ปะทุขึ้นมาอย่างรุนแรง เขาตระหนักได้ทันทีว่านี่คือผลกรรมที่ตามติดเขามาตลอด "เป็นเพราะอาตมาใช่หรือไม่" หลวงพ่อยิ่งลาภเอ่ยถามอย่างสิ้นหวัง "เพราะอาตมา...ไปทำให้คุณปิ่นไม่พอใจ นางจึงมาแก้แค้น..." "หลวงพ่อคะ" ปรางทิพย์มองหลวงพ่อยิ่งลาภอย่างสับสน "หนูไม่เข้าใจค่ะ" "อาตมา...เคยทำผิดต่อผู้หญิงคนหนึ่ง" หลวงพ่อยิ่งลาภเอ่ยเสียงแผ่วเบา "และนางก็กลับมาทวงแค้น...บางที...นี่อาจจะเป็นผลกรรมของอาตมา" "แต่แม่...แม่ไม่เคยมีเรื่องกับใครนะเจ้าคะ" ปรางทิพย์เอ่ยด้วยความไม่เข้าใจ "บางที...มันอาจจะไม่ใช่เรื่องของโยมวันดีโดยตรง" หลวงพ่อยิ่งลาภกล่าว "แต่อาตมา...ได้ก่อกรรมบางอย่างไว้...ซึ่งกำลังส่งผลต่อคนรอบข้าง" ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบก็ดังขึ้นมาจากด้านหลัง เป็นเสียงของคุณปิ่นที่เดินเข้ามา ใบหน้าของนางฉายแวววิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด "คุณวิรัช...เอ้ย...หลวงพ่อคะ" ปิ่นเอ่ยเสียงสั่น "ดิฉัน...ดิฉันขอโทษค่ะ" หลวงพ่อยิ่งลาภหันไปมองปิ่นด้วยความประหลาดใจ "เกิดอะไรขึ้น" "เมื่อคืน...ดิฉันไปต่อว่าคุณ...ดิฉันรู้สึกผิดมาก" ปิ่นกล่าว "และเมื่อเช้านี้...ดิฉันก็ได้รับข่าวว่า...คุณปรางทิพย์...ลูกสาวของคุณวิรัช...ที่ดิฉันเคยแอบเห็น...ป่วยหนัก" "คุณเคยเห็นปรางทิพย์หรือ" หลวงพ่อยิ่งลาภถามด้วยความตกใจ "ใช่ค่ะ" ปิ่นตอบ "ดิฉัน...ดิฉันไม่ทราบว่า...การกระทำของดิฉัน...มันจะส่งผลกระทบถึงขนาดนี้" "นี่แหละ...กฎแห่งกรรม" หลวงพ่อยิ่งลาภเอ่ยเสียงแผ่วเบา "ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว" "แต่ดิฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายใครเลยนะคะ" ปิ่นเอ่ยเสียงเศร้า "ดิฉันเพียงแต่...ต้องการทวงถามความยุติธรรม" "ความยุติธรรมที่แท้จริง...คือการให้อภัย" หลวงพ่อยิ่งลาภกล่าว "และการกลับมาทำความดี" "หลวงพ่อคะ" ปรางทิพย์เอ่ยเสียงสั่น "แม่...แม่ต้องการหลวงพ่อ" หลวงพ่อยิ่งลาภมองปรางทิพย์ สลับกับมองคุณปิ่น เขาตระหนักได้ทันทีว่านี่คือมรสุมชีวิตที่ถาโถมเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว และเขาจะต้องเผชิญหน้ากับมัน "อาตมาจะไป" หลวงพ่อยิ่งลาภกล่าว "อาตมาจะไปอยู่เป็นเพื่อนโยมวันดี" ท่านหันไปมองคุณปิ่น "คุณปิ่น...หากคุณต้องการไถ่บาป...ก็จงมาช่วยกันทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้โยมวันดีด้วยกัน" คุณปิ่นพยักหน้ารับอย่างนอบน้อม น้ำตาไหลลงมาอาบแก้ม ปรางทิพย์เองก็กอดอกของหลวงพ่อยิ่งลาภแน่น ความรู้สึกผิดบาป ความเสียใจ และความหวัง ได้ปะปนกันไปหมดในเวลานี้.