บรรยากาศภายในบ้านเล็กของแก้วเต็มไปด้วยความอึมครึมหลังจากชายหนุ่มคนนั้นจากไป แก้วยังคงนั่งซึมอยู่ที่มุมห้อง น้ำตาไหลรินอาบแก้มไม่หยุด หลวงพ่อยิ่งลาภนั่งอยู่ข้างๆ พยายามปลอบประโลมลูกสาวด้วยคำพูดอ่อนโยน "พ่อคะ" แก้วเอ่ยเสียงแผ่ว "หนูไม่เข้าใจเลยค่ะ ทำไมเขาถึงกลับมา" "พ่อก็ไม่เข้าใจเหมือนกันลูก" หลวงพ่อยิ่งลาภตอบ "แต่ไม่ว่ายังไง พ่อก็อยู่ตรงนี้กับแก้วนะ" "หนู... หนูเหนื่อยเหลือเกินค่ะพ่อ" แก้วกล่าว "หนูเหนื่อยกับการต้องเจอเรื่องแบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า" "พ่อรู้ลูก... พ่อรู้ว่าแก้วต้องเจ็บปวดมาก" หลวงพ่อยิ่งลาภกล่าว "แต่แก้วต้องเข้มแข็งนะลูก แก้วยังมีพ่อนะ" "พ่อคะ... พ่อจะอยู่กับหนูจริงๆ ใช่ไหมคะ" แก้วเงยหน้ามองพ่อด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวัง "พ่อจะไม่ทิ้งหนูไปอีกใช่ไหมคะ" "พ่อจะไม่ทิ้งแก้วไปไหนเด็ดขาด" หลวงพ่อยิ่งลาภให้คำมั่น "พ่อจะดูแลแก้วให้ดีที่สุด" คำพูดของพ่อทำให้แก้วรู้สึกอบอุ่นใจขึ้นมาบ้าง เธอโผเข้ากอดพ่อแน่น หลวงพ่อยิ่งลาภลูบหลังลูกสาวเบาๆ เขาสัมผัสได้ถึงความอ่อนแอที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเข้มแข็งของแก้ว "พ่อคะ" แก้วเอ่ยขึ้นหลังจากที่เงียบไปครู่หนึ่ง "หนูอยากจะบอกพ่อว่า... หนูดีใจที่พ่อกลับมา" หลวงพ่อยิ่งลาภชะงัก เขาไม่เคยคิดว่าลูกสาวจะพูดแบบนี้ "แก้ว..." "หนูรู้ว่าพ่อพยายามเปลี่ยนแปลงตัวเอง" แก้วกล่าวต่อ "หนูเห็นมันนะพ่อ หนูเห็นความตั้งใจของพ่อ" "แก้ว... พ่อขอโทษนะลูก" หลวงพ่อยิ่งลาภกล่าวเสียงสั่น "พ่อเคยทำร้ายแก้วไว้มาก พ่อไม่เคยคิดเลยว่าแก้วจะต้องมาเจออะไรแบบนี้" "หนูให้อภัยพ่อแล้วค่ะพ่อ" แก้วกล่าว "หนูให้อภัยทุกอย่างที่พ่อเคยทำ" คำพูดของแก้วทำให้หลวงพ่อยิ่งลาภรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก เขารู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก การให้อภัยของลูกสาวคือสิ่งที่มีค่าที่สุดสำหรับเขา "ขอบใจมากนะลูก" หลวงพ่อยิ่งลาภกล่าว "พ่อจะไม่มีวันลืมบุญคุณของแก้ว" "พ่อคะ" แก้วเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "หนูอยากจะถามพ่อว่า... พ่อเคยรักหนูบ้างไหมคะ" คำถามนั้นทำให้หลวงพ่อยิ่งลาภน้ำตาไหล เขาโอบกอดลูกสาวแน่นยิ่งขึ้น "พ่อรักแก้วนะลูก รักมากๆ ด้วย" "หนูดีใจค่ะพ่อ" แก้วกล่าว "หนูดีใจที่ได้ยินแบบนี้" ทั้งสองคนนั่งกอดกันเงียบๆ ปล่อยให้น้ำตาแห่งความเข้าใจและการให้อภัยไหลรินออกมา บรรยากาศภายในห้องค่อยๆ อบอุ่นขึ้น แทนที่ความอึมครึมก่อนหน้านี้ วันเวลาผ่านไป แก้วค่อยๆ ฟื้นฟูจิตใจของเธอให้กลับมาเข้มแข็งอีกครั้ง เธอใช้เวลาอยู่กับพ่อ ทำงานในสวนผัก และฝึกทำขนมขายอย่างมีความสุข รอยยิ้มกลับมาประดับบนใบหน้าของเธออีกครั้ง แต่ครั้งนี้เป็นรอยยิ้มที่ฉายแววความเข้าใจในชีวิตที่ลึกซึ้งกว่าเดิม หลวงพ่อยิ่งลาภเฝ้ามองการเปลี่ยนแปลงของลูกสาวด้วยความปลาบปลื้มใจ เขาไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตของเขาจะมีความสุขได้มากขนาดนี้ การได้ใช้ชีวิตอยู่กับลูกสาวที่เขาเคยละเลยไปนาน ทำให้เขาได้เรียนรู้ความหมายของคำว่าครอบครัวอย่างแท้จริง "พ่อคะ" แก้วเดินเข้ามาหาพ่อพร้อมกับตะกร้าผลไม้สด "วันนี้หนูจะไปทำบุญที่วัดนะคะ พ่อจะไปด้วยกันไหมคะ" "ไปสิลูก" หลวงพ่อยิ่งลาภตอบรับทันที "พ่ออยากไปทำบุญกับแก้วเหมือนกัน" ทั้งสองคนเดินจูงมือกันออกจากบ้านเล็ก มุ่งหน้าไปยังวัดที่อยู่ไม่ไกลนัก แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องลงมาบนใบหน้าของทั้งสองคน ราวกับเป็นกำลังใจให้กับการเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่เต็มไปด้วยความหวังและการให้อภัย ณ วัดแห่งนั้น เสียงสวดมนต์ดังแว่วมาแต่ไกล หลวงพ่อยิ่งลาภและแก้วก้มลงกราบพระพุทธรูปด้วยความสงบในจิตใจ พวกเขานำเงินที่หามาได้จากการขายขนมและผลผลิตในสวน มาทำบุญเพื่ออุทิศส่วนกุศลให้กับเจ้ากรรมนายเวร และเพื่อเสริมสร้างบารมีให้แก่ตนเอง "พ่อคะ" แก้วเอ่ยถามขณะที่ทั้งสองกำลังเดินออกจากโบสถ์ "ถ้าวันหนึ่ง... คนคนนั้นกลับมาอีก พ่อจะทำยังไงคะ" หลวงพ่อยิ่งลาภหยุดเดิน หันไปมองลูกสาวด้วยแววตาที่มั่นคง "ถ้าเขากลับมาจริงๆ แก้วก็บอกเขาไปตรงๆ ว่าเราไม่ต้องการให้เขามายุ่งอีก" "แล้วถ้าเขาไม่ฟังล่ะคะ" แก้วถามด้วยความกังวล "เราก็ต้องใช้สติของเรา" หลวงพ่อยิ่งลาภตอบ "เราจะสู้กับความชั่วด้วยความดี เราจะใช้ธรรมะเป็นเครื่องนำทาง" "หนูเข้าใจค่ะพ่อ" แก้วพยักหน้า "หนูจะไม่ยอมให้อะไรมาทำลายความสุขของเราได้อีก" ทั้งสองคนเดินกลับบ้านด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า แม้ว่าอนาคตอาจจะยังมีความไม่แน่นอนรออยู่ แต่พวกเขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมันไปด้วยกัน ด้วยหัวใจที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก ความเข้าใจ และการให้อภัย