บรรยากาศภายในบ้านเล็กของแก้วยังคงอบอวลไปด้วยความเศร้าหมองหลังจากชายหนุ่มที่หลวงพ่อยิ่งลาภเรียกชื่อว่า "เอก" จากไปเมื่อไม่กี่วันก่อน แก้วยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่มุมห้อง ดวงตาแดงก่ำช้ำเลือดจากการร้องไห้มาตลอดหลายวัน น้ำตาที่ไหลรินไม่หยุดหย่อนราวกับสายธารที่ไม่มีวันเหือดแห้ง หลวงพ่อยิ่งลาภนั่งอยู่ข้างๆ ลูกสาว พยายามปลอบประโลมด้วยถ้อยคำอ่อนโยนที่สั่งสมมาจากประสบการณ์ชีวิตอันยาวนาน แต่ดูเหมือนคำพูดเหล่านั้นจะไม่อาจซึมซาบเข้าไปในใจที่แหลกสลายของแก้วได้เลย "พ่อคะ" แก้วเอ่ยเสียงแผ่วเบา ราวกับกระซิบถามกับตัวเองมากกว่าถามพ่อ "หนูไม่เข้าใจเลยค่ะ ทำไมเขาถึงกลับมาที่นี่อีกครั้ง หนูคิดว่าหนูหนีเขามาได้แล้ว หนูคิดว่าทุกอย่างมันจบไปแล้ว" น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความสับสนและความเจ็บปวดที่ถูกขุดขึ้นมาอีกครั้ง หลวงพ่อยิ่งลาภถอนหายใจยาว เขาเองก็ยังคงสับสนไม่แพ้ลูกสาว การปรากฏตัวของเอกนั้นเป็นเรื่องที่เขาไม่คาดคิดมาก่อน เป็นเหมือนเงาทมิฬที่หลอกหลอนครอบครัวนี้มานาน และเขาเองก็ไม่แน่ใจว่าเอกกลับมาเพื่ออะไร "พ่อก็ไม่เข้าใจเหมือนกันลูก" หลวงพ่อกล่าวอย่างอ่อนโยน "แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม พ่อจะอยู่ตรงนี้ข้างๆ แก้วเสมอ พ่อจะคอยปกป้องแก้วเอง" "แต่ถ้าเขาไม่ได้ต้องการทำร้ายหนูล่ะคะพ่อ" แก้วเงยหน้ามองพ่อ ดวงตาเต็มไปด้วยคำถามที่ไม่มีคำตอบ "ถ้าเขากลับมาเพราะ... เพราะมีเหตุผลอื่น" ความคิดนี้ผุดขึ้นมาในหัวของเธออย่างกะทันหัน ราวกับแสงสว่างวาบหนึ่งในความมืดมิด "เขาพูดเหมือนอยากจะขอโทษ... เขาพูดเหมือนเสียใจ" หลวงพ่อยิ่งลาภขมวดคิ้ว เขาจำน้ำเสียงและแววตาของเอกได้ดี มันไม่ใช่แววตาของคนที่สิ้นหวังเสียใจอย่างแท้จริง แต่เป็นแววตาที่ซ่อนเร้นบางอย่างเอาไว้ "ลูกแน่ใจนะแก้ว" หลวงพ่อถามเสียงเข้ม "ลูกอย่าเพิ่งหลงเชื่อคำพูดง่ายๆ ของเขานะ ลูกจำสิ่งที่เขาเคยทำกับเราได้ไหม" "หนูจำได้ค่ะพ่อ" แก้วตอบเสียงสั่น "หนูไม่เคยลืมเลย แต่... แต่บางทีคนเราก็เปลี่ยนไปได้นะคะ" เธอพูดพลางก้มหน้าลงมองมือที่วางประสานกันอยู่บนตัก "ถ้าเขากลับมาเพื่อแก้ไขสิ่งที่ผิดพลาดในอดีตล่ะคะ" "แก้ไขอย่างนั้นหรือ" หลวงพ่อยิ่งลาภพยักหน้าช้าๆ "สิ่งที่เขาทำนั้นมันไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยนะแก้ว สิ่งที่เขาทำมันได้สร้างบาดแผลลึกให้กับลูก และมันก็ส่งผลกระทบต่อชีวิตของคนอีกมากมาย" เขานึกถึงคำพูดของเอกที่บอกว่าเขามาเพื่อ 'ชดใช้' และ 'ขอโอกาส' ชดใช้ในสิ่งที่ทำ แต่ในขณะเดียวกัน หลวงพ่อก็สัมผัสได้ถึงความกังวลบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในน้ำเสียงของลูกสาว "หนูคิดว่า... ถ้าหนูได้ฟังเขาจริงๆ อาจจะดีกว่าการที่เราต้องมานั่งเสียใจอยู่แบบนี้ก็ได้นะคะพ่อ" แก้วเงยหน้าขึ้นมองพ่ออีกครั้ง คราวนี้แววตาของเธอมีความมุ่งมั่นมากขึ้น "หนูอยากรู้ความจริงค่ะพ่อ หนูอยากรู้ว่าทำไมเขาถึงทำแบบนั้น ทำไมเขาถึงทำร้ายหนู ทำไมเขาถึงทำร้ายครอบครัวเรา" หลวงพ่อยิ่งลาภมองดวงตาของลูกสาว เขาเห็นความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะเข้าใจที่จะคลี่คลายปมในใจที่กัดกินเธอมานาน เขาเองก็อยากให้แก้วได้พบกับความสงบสุขที่แท้จริง แต่เขาก็ยังคงกังวลถึงอันตรายที่อาจจะตามมา "ลูกแน่ใจนะแก้ว" หลวงพ่อถามย้ำเป็นครั้งสุดท้าย "พ่อเป็นห่วงความปลอดภัยของลูกนะ" "หนูไม่เป็นไรค่ะพ่อ" แก้วยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเศร้าแต่ก็มีความหวัง "หนูจะระวังตัวค่ะ แค่... แค่หนูอยากจะลองฟังเขาดูสักครั้งนะคะ" หลวงพ่อยิ่งลาภเห็นว่าแก้วตัดสินใจแน่วแน่แล้ว เขาไม่สามารถห้ามความปรารถนาของลูกได้ทั้งหมด เขาได้แต่ภาวนาในใจขอให้สิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นไม่นำพาความเจ็บปวดมาสู่ลูกสาวของเขาอีก "ก็ได้ลูก" หลวงพ่อกล่าวเสียงอ่อนลง "ถ้าลูกต้องการอย่างนั้นพ่อก็ไม่ขัดข้อง แต่ลูกต้องให้พ่อไปด้วยนะ พ่อจะอยู่เป็นเพื่อนลูก" แก้วพยักหน้ารับอย่างขอบคุณ เธอซบหน้าลงบนไหล่ของพ่อ รู้สึกถึงความอบอุ่นและความมั่นคงที่แผ่ซ่านมาจากร่างที่คุ้นเคย "ขอบคุณค่ะพ่อ" สองวันต่อมา ข่าวสารจากโลกภายนอกที่เคยเงียบเหงาของหลวงพ่อยิ่งลาภก็กลับมาคึกคักอีกครั้ง เมื่อมีชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง หน้าตาดี แต่แฝงไว้ด้วยความหมองหม่น นามว่า "เอก" ได้เดินทางมาขอเข้าพบหลวงพ่อยิ่งลาภที่วัด เอกนำพวงมาลัยดอกมะลิสดสีขาวบริสุทธิ์มามอบให้หลวงพ่อด้วยท่าทางนอบน้อม "หลวงพ่อครับ" เอกกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย "ผม... ผมมาเพื่อขอโทษหลวงพ่อครับ ขอโทษสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่ผมเคยทำไว้" หลวงพ่อยิ่งลาภรับพวงมาลัยมาวางไว้ข้างกาย เขาจ้องมองหน้าเอกอย่างพิจารณา "เรื่องที่ผ่านมาแล้ว ก็ให้มันผ่านไปเถอะโยม" ท่านกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่แฝงไว้ด้วยความหมายที่ลึกซึ้ง "แต่การจะขอโทษนั้น มันไม่ใช่แค่การพูดนะโยม มันต้องเป็นการกระทำด้วย" เอกพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ "ผมทราบครับหลวงพ่อ ผมทราบดี และผมก็ตั้งใจมาเพื่อจะชดใช้ความผิดที่ผมได้ก่อไว้" เขาหยุดชะงักเล็กน้อย ราวกับกำลังรวบรวมความกล้า "ผม... ผมอยากจะขอโอกาสจากหลวงพ่อครับ ขอโอกาสให้ผมได้พบกับแก้วอีกครั้ง" คำขอของเอกทำให้หลวงพ่อยิ่งลาภชะงักไปเล็กน้อย ท่านนึกถึงความเจ็บปวดที่แก้วต้องเผชิญมาตลอดหลายปีที่ผ่านมา บาดแผลในใจของลูกสาวคนนี้ยังคงลึกเกินกว่าที่ใครจะประเมินได้ "ทำไมโยมถึงอยากจะพบแก้วอีกล่ะ" หลวงพ่อถามอย่างตรงไปตรงมา "โยมคิดว่าลูกสาวของพ่อพร้อมที่จะเจอหน้าคนที่เคยทำร้ายเขาแล้วหรือ" "ผม... ผมคิดว่าแก้วสมควรได้รับคำอธิบายครับหลวงพ่อ" เอกกล่าวด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง "ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมทำมันเลวร้ายมาก ผมไม่เคยคิดที่จะแก้ตัวใดๆ ทั้งสิ้น แต่ผมอยากให้แก้วได้รู้ถึงเหตุผลบางอย่าง ที่อาจจะทำให้เธอเข้าใจผมมากขึ้น" "เหตุผลอย่างนั้นหรือ" หลวงพ่อยิ่งลาภเลิกคิ้ว "เหตุผลที่สามารถทำให้การนอกใจ การโกหก การทำลายชีวิตของคนอื่นกลายเป็นสิ่งที่ถูกต้องได้น่ะหรือ" "ไม่ใช่ครับหลวงพ่อ" เอกรีบปฏิเสธ "ผมไม่ได้คิดจะแก้ตัวเลยครับ ผมแค่อยากให้แก้วได้รู้... ว่าสิ่งที่ผมทำ มันไม่ได้เกิดจากความตั้งใจที่จะทำร้ายเธอโดยตรง" เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง มองออกไปนอกหน้าต่าง ราวกับกำลังนึกย้อนถึงอดีตอันขมขื่น "ผม... ผมกำลังลำบากมากจริงๆ ครับหลวงพ่อในตอนนั้น ทั้งเรื่องการเงิน ทั้งเรื่องครอบครัว มันประดังเข้ามาจนผมแทบจะตั้งตัวไม่ติด ผมรู้สึกเหมือนกำลังจะจมน้ำ และผมก็... ผมก็ทำในสิ่งที่ไม่ควรทำ" หลวงพ่อยิ่งลาภเงียบไป เขาพยายามประมวลคำพูดของเอก เขาเห็นความสำนึกผิดในดวงตาของชายหนุ่ม แต่เขาก็ยังคงไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เอกพูดนั้นเป็นความจริงทั้งหมดหรือไม่ "แล้วทำไมโยมถึงเพิ่งจะกลับมาตอนนี้ล่ะ" หลวงพ่อถาม "ตั้งหลายปีแล้วนะ" "ผม... ผมต้องใช้เวลาครับหลวงพ่อ" เอกกล่าว "ผมต้องใช้เวลาในการรวบรวมสติ รวบรวมกำลังใจ และรวบรวมทรัพย์สินบางส่วน เพื่อที่จะกลับมาแก้ไขสิ่งที่ผมทำพลาดไป ผมต้องการพิสูจน์ให้เห็นว่าผมไม่ได้เป็นคนเหลวแหลกอย่างที่เคยเป็น" หลวงพ่อยิ่งลาภถอนหายใจอีกครั้ง เขาตัดสินใจแล้วว่าเขาจะให้โอกาสเอกในการพูดคุยกับแก้ว แต่ไม่ใช่ในวันนี้ และไม่ใช่ที่นี่ "ถ้าโยมมีความจริงใจจริง" หลวงพ่อกล่าว "พ่อจะให้โอกาสโยมได้พูดคุยกับแก้ว แต่ไม่ใช่ตอนนี้" "ผม... ผมเข้าใจครับหลวงพ่อ" เอกรีบตอบ "ผมจะรอครับ" "แต่ก่อนที่โยมจะได้พบกับแก้ว" หลวงพ่อกล่าวต่อ "โยมต้องพิสูจน์ตัวเองให้พ่อเห็นก่อน ว่าโยมได้เปลี่ยนแปลงไปจริงๆ" "ผมจะทำทุกอย่างครับหลวงพ่อ" เอกกล่าวด้วยน้ำเสียงที่แน่วแน่ "ขอแค่หลวงพ่อบอก"