หลังจากที่เอกจากไป หลวงพ่อยิ่งลาภก็ตรงไปหาแก้วทันที เขาเห็นลูกสาวยังคงนั่งซึมอยู่ที่เดิม แม้จะมีความหวังอยู่บ้าง แต่ความกังวลก็ยังคงกัดกินหัวใจของเขาอยู่ตลอดเวลา "แก้วลูก" หลวงพ่อกล่าวเสียงนุ่ม "พ่อได้คุยกับเอกแล้วนะ" แก้วเงยหน้าขึ้นมองพ่อด้วยความหวัง "เขามาขอโทษหนูเหรอคะพ่อ" "ใช่ลูก" หลวงพ่อตอบ "เขามาขอโทษ และเขาก็อยากจะขอโอกาสพบกับลูก" ดวงตาของแก้วเบิกกว้างขึ้นด้วยความประหลาดใจ "พบหนูเหรอคะพ่อ" "ใช่" หลวงพ่อพยักหน้า "แต่พ่อบอกเขาไปว่า พ่อจะให้โอกาสลูกได้คุยกับเขา ก็ต่อเมื่อลูกพร้อม และเขาเองก็ต้องพิสูจน์ตัวเองให้พ่อเห็นก่อน" แก้วพยักหน้ารับช้าๆ เธอเข้าใจในสิ่งที่พ่อพูด "แล้ว... เขาจะพิสูจน์ตัวเองอย่างไรคะพ่อ" "พ่อบอกเขาว่า ให้เขาไปหาเงินจำนวนหนึ่งมาให้พ่อ" หลวงพ่ออธิบาย "เงินจำนวนนี้ จะนำไปใช้ในการบูรณะโบสถ์ที่กำลังจะผุพังของเรา และถ้าเขาสามารถหาเงินจำนวนนั้นมาได้ภายในกำหนดเวลาที่พ่อตั้งไว้ พ่อก็จะเชื่อว่าเขามีความตั้งใจจริง" แก้วนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถาม "แล้ว... ถ้าเขาทำได้ล่ะคะพ่อ" "ถ้าเขาทำได้" หลวงพ่อกล่าว "พ่อก็จะให้โอกาสลูกได้คุยกับเขา แต่ลูกก็ต้องเตรียมใจไว้ด้วยนะ" แก้วพยักหน้ารับ เธอรู้ดีว่าการที่เอกจะหาเงินจำนวนมหาศาลเช่นนั้นมาให้ภายในเวลาอันสั้นนั้นเป็นเรื่องที่ยากมาก แต่เธอก็ยังมีความหวังเล็กๆ ว่าเขาอาจจะทำได้ หลายสัปดาห์ผ่านไป แก้วใช้ชีวิตอย่างเงียบๆ เธอช่วยหลวงพ่อทำงานในวัดเท่าที่จะทำได้ พยายามทำจิตใจให้สงบ และภาวนาให้ทุกอย่างเป็นไปในทางที่ดี เอกไม่เคยขาดการติดต่อ เขาจะส่งข่าวคราวมาให้หลวงพ่อทราบเป็นระยะๆ และในที่สุด วันหนึ่ง เอกก็ปรากฏตัวขึ้นที่วัดอีกครั้ง "หลวงพ่อครับ" เอกกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า แต่ก็มีความภาคภูมิใจเจือปนอยู่ "ผม... ผมทำได้แล้วครับ" หลวงพ่อยิ่งลาภมองเอกด้วยความประหลาดใจ "โยม... ทำอะไร" "ผมหาเงินมาได้แล้วครับหลวงพ่อ" เอกยื่นซองเอกสารให้หลวงพ่อ "ตามจำนวนที่หลวงพ่อบอกไว้ทุกบาททุกสตางค์ครับ" หลวงพ่อยิ่งลาภรับซองเอกสารมาเปิดดู และเมื่อเห็นจำนวนเงินข้างใน เขาก็อดที่จะทึ่งไม่ได้ มันเป็นจำนวนที่มากเกินกว่าที่เขาจะคาดคิด เอกได้ทำตามที่เขาพูดจริงๆ "โยม..." หลวงพ่อกล่าวอย่างอึ้งๆ "โยมทำได้อย่างไร" "ผม... ผมทำงานหนักมากครับหลวงพ่อ" เอกเล่า "ผมทำงานทั้งกลางวันและกลางคืน ผมขายทุกอย่างที่มี และผมก็ได้รับความช่วยเหลือจากเพื่อนเก่าบางคนด้วยครับ" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง "ผมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้เงินจำนวนนี้มาครับหลวงพ่อ เพราะผมต้องการพิสูจน์ตัวเอง และผมก็ต้องการโอกาสที่จะได้อธิบายทุกอย่างให้แก้วฟัง" หลวงพ่อยิ่งลาภมองดวงตาของเอก เขาเห็นความมุ่งมั่นและความจริงใจที่ฉายชัดอยู่ภายใน "ดีมากโยม" หลวงพ่อกล่าว "พ่อจะรักษาคำพูด พ่อจะให้โอกาสโยมได้พบกับแก้ว" วันนัดหมายถูกกำหนดขึ้นในอีกไม่กี่วันต่อมา แก้วตื่นเต้นและประหม่า เธอไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไร หรือควรจะรู้สึกอย่างไรดี เธอได้แต่ภาวนาขอให้ทุกอย่างผ่านพ้นไปได้ด้วยดี เมื่อถึงวันนัดหมาย เอกมาถึงวัดพร้อมกับหลวงพ่อยิ่งลาภ แก้วมองเห็นเอกในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบๆ กับกางเกงสแลคสีเข้ม เขาดูเปลี่ยนไปมาก จากชายหนุ่มที่เคยเห็นในความทรงจำที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและไม่แยแส บัดนี้กลับกลายเป็นชายหนุ่มที่ดูอ่อนโยนและมีความจริงใจ "สวัสดีครับแก้ว" เอกกล่าวทักทายด้วยน้ำเสียงที่อ่อนนุ่ม "ผม... ผมดีใจที่ได้เจอคุณอีกครั้ง" แก้วได้แต่พยักหน้าตอบรับ เธอไม่รู้จะพูดอะไรออกมา "แก้ว" เอกกล่าวต่อ "ผมรู้ว่าผมไม่มีสิทธิ์ที่จะขอโทษคุณ และผมก็รู้ว่าคำขอโทษของผมอาจจะไม่มีความหมายอะไรเลยในตอนนี้" เขาหยุดชะงักเล็กน้อย ราวกับกำลังรวบรวมความกล้า "แต่ผมอยากให้คุณได้รู้ถึงเรื่องราวในอดีต ที่ทำให้ผมทำในสิ่งเลวร้ายแบบนั้น" แก้วเงยหน้ามองเอก เธอเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความสำนึกผิด และความเจ็บปวดที่ทับถมมานาน "หนู... หนูอยากฟังค่ะ" เธอเอ่ยเสียงแผ่ว เอกเริ่มเล่าเรื่องราวในอดีตของเขา เขาเล่าถึงชีวิตที่ลำบาก การต้องดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอด การถูกกดขี่ข่มเหง และการถูกหักหลังซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาเล่าถึงช่วงเวลาที่เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะจมน้ำ และเขาไม่เห็นทางออกอื่นใด นอกจากจะต้องทำในสิ่งที่เลวร้ายที่สุด "ตอนนั้นผมรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงมา" เอกกล่าว "ผมหมดหนทางจริงๆ ผมไม่เหลือใคร ผมรู้สึกโดดเดี่ยว และผมก็... ผมก็ทำในสิ่งที่คุณไม่มีวันให้อภัย" เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง น้ำตาคลอเบ้า "ผมรู้ว่าผมทำร้ายคุณอย่างแสนสาหัส ผมรู้ว่าผมทำลายชีวิตของคุณ ผมทำลายความเชื่อใจของคุณ และผมก็... ผมก็สมควรได้รับทุกสิ่งทุกอย่างที่ผมกำลังเผชิญอยู่" แก้วฟังเรื่องราวของเอกด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ปะปนกันไป ทั้งความสงสาร ความเห็นใจ และความเจ็บปวด เธอมองเห็นความจริงใจในแววตาของเอก และเธอเริ่มเข้าใจในสิ่งที่เขาพยายามจะสื่อสาร "ผมไม่ได้มีเจตนาที่จะทำร้ายคุณโดยตรงนะแก้ว" เอกกล่าวต่อ "แต่ผมก็ยอมรับว่าผมเห็นแก่ตัว ผมเลือกที่จะทำร้ายคุณ เพื่อที่จะรักษาชีวิตของตัวเอง ผมมันคนเห็นแก่ตัวจริงๆ" แก้วเงียบไปนาน เธอพยายามประมวลคำพูดของเอก และพยายามที่จะจัดการกับความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามาในใจ "แล้ว... ทำไมคุณถึงทิ้งหนูไปเลยล่ะคะ" เธอถามในที่สุด "ทำไมคุณถึงไม่กลับมาอธิบายอะไรเลย" "ผม... ผมกลัวครับแก้ว" เอกกล่าว "ผมกลัวในสิ่งที่ผมทำ ผมกลัวที่จะต้องเผชิญหน้ากับคุณ ผมกลัวที่จะต้องรับผิดชอบกับสิ่งที่ผมได้ก่อไว้ ผม... ผมเป็นคนขี้ขลาด" คำพูดของเอกทำให้แก้วรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แต่เธอก็เข้าใจในความรู้สึกของเขา "หนู... หนูไม่เคยลืมสิ่งที่คุณทำกับหนูเลยนะคะ" แก้วกล่าว "บาดแผลมันยังคงอยู่" "ผมรู้ครับแก้ว" เอกกล่าว "และผมก็พร้อมที่จะรับผลกรรมนั้นเสมอ"