เช้าวันรุ่งขึ้น เอกตัดสินใจที่จะเผชิญหน้ากับอดีตที่เขาพยายามหลบหนีมาตลอด เขาขับรถไปยังคอนโดมิเนียมของอรดี หญิงสาวที่เขาเคยมีความสัมพันธ์ด้วย การตัดสินใจครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย แม้ว่าเขาจะรู้สึกผิดต่อแก้วมากเพียงใด แต่เขาก็รู้ดีว่าเขายังต้องสะสางความสัมพันธ์ที่ค้างคาใจนี้ให้จบสิ้น เมื่อมาถึงคอนโดมิเนียม เอกกดออดหน้าห้องอรดี หัวใจของเขาสั่นไหวเล็กน้อย เขาไม่แน่ใจว่าเธอจะรู้สึกอย่างไรที่เขามาหา หรือเธอจะยังอยู่ที่นี่หรือไม่ เสียงไขกุญแจดังขึ้น ประตูเปิดออก เผยให้เห็นร่างของอรดี เธอดูแปลกใจที่เห็นเขา แต่ก็ไม่ได้แสดงท่าทีรังเกียจอะไรนัก "เอก... มาทำไม" อรดีถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความประหลาดใจ "ผม... ผมขอเข้ามาคุยข้างในหน่อยได้ไหมครับ" เอกถาม อรดีลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเปิดประตูให้เขาเข้าไป ในห้องของเธอตกแต่งอย่างหรูหรา สะอาดสะอ้าน แต่กลับให้ความรู้สึกที่เย็นชา เอกเดินเข้าไปนั่งลงบนโซฟาตัวใหญ่ เขามองไปรอบๆ ห้องอย่างสำรวจ "คุณ... คุณสบายดีนะครับ" เอกเริ่มต้นบทสนทนาด้วยความอึดอัด "ก็เรื่อยๆ" อรดีตอบสั้นๆ เธอเดินไปรินน้ำให้เขา "แล้วคุณล่ะคะ มาหาฉัน มีอะไรหรือเปล่า" "ผม... ผมอยากจะบอกคุณว่า... ผมกำลังจะยุติทุกอย่าง" เอกกล่าวตรงๆ อรดีชะงักมือที่กำลังรินน้ำเล็กน้อย เธอหันมามองเขา สีหน้าของเธอเริ่มเปลี่ยนไป "ยุติทุกอย่าง... หมายความว่ายังไงคะ" "หมายความว่า... ผมจะไม่ติดต่อกับคุณอีกต่อไป" เอกกล่าว "ผม... ผมได้ทำผิดต่อภรรยาของผมมากเกินไป และผมตัดสินใจแล้วว่า... ผมจะกลับไปอยู่กับครอบครัวของผม" อรดีหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่แห้งแล้งและเจ็บปวด "ในที่สุดคุณก็เลือกแล้วสินะคะ" "ผมขอโทษครับ" เอกกล่าว "ผมรู้ว่าผมทำร้ายคุณ" "ทำร้ายฉัน?" อรดีถามเสียงดังขึ้น "คุณคิดว่าคุณทำร้ายฉันเหรอเอก คุณต่างหากที่หลอกลวงฉันมาตลอด คุณบอกว่าคุณรักฉัน คุณบอกว่าคุณจะอยู่กับฉัน แล้วสุดท้าย... คุณก็กลับไปหาเธอ" "ผม... ผมมันเห็นแก่ตัว" เอกยอมรับ "ผมปล่อยให้ตัวเองตกอยู่ในความสัมพันธ์ที่ผิดๆ แบบนี้" "เห็นแก่ตัว? มันมากกว่านั้นเอก" อรดีเดินเข้ามาใกล้เขา "คุณทำลายชีวิตของฉัน คุณทำให้ฉันเชื่อใจคุณ แล้วคุณก็ทิ้งฉันไปเหมือนของเล่นที่ไม่ใช้แล้ว" "ผมรู้ว่าผมผิด" เอกกล่าว "แต่ผมก็ต้องรับผิดชอบต่อการกระทำของผม" "รับผิดชอบ?" อรดีหัวเราะอีกครั้ง "คุณจะรับผิดชอบยังไงคะ คุณจะให้ฉันกลับไปเป็นคนเดิมที่ไม่มีคุณในชีวิตได้ยังไง" "ผม... ผมจะให้เงินคุณ" เอกเสนอ "ผมจะดูแลคุณให้ดีที่สุดเท่าที่ผมจะทำได้" อรดีมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจ "คุณคิดว่าเงินจะซื้อทุกอย่างได้เหรอเอก คุณคิดว่าเงินจะทำให้ความเจ็บปวดของฉันหายไปได้เหรอ" "ผม... ผมไม่รู้จะทำอย่างไรแล้ว" เอกกล่าวอย่างสิ้นหวัง "คุณควรจะไป" อรดีพูดเสียงเย็นชา "ไปหาภรรยาของคุณซะ แล้วอย่ากลับมาที่นี่อีก" "อรดีครับ..." เอกพยายามจะพูดอะไรบางอย่าง "ฉันไม่ต้องการฟังอะไรจากคุณอีกแล้ว" อรดีตัดบท "ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณอีก" เอกลุกขึ้นยืน เขารู้ว่าเขาไม่สามารถจะทำให้เธอเข้าใจได้ในตอนนี้ เขาได้แต่หวังว่าเวลาจะช่วยเยียวยาความเจ็บปวดของเธอได้ "ผม... ผมขอโทษอีกครั้งนะครับ" เอกกล่าว ก่อนจะเดินออกจากห้องของอรดีไป ขณะที่เอกขับรถกลับบ้าน เขารู้สึกหนักอึ้งในใจ เขาได้เผชิญหน้ากับอดีตที่เจ็บปวดแล้ว แต่เขาก็รู้ว่ามันยังไม่จบแค่นั้น เขายังต้องเผชิญหน้ากับผลกรรมที่เขาก่อไว้ และที่สำคัญที่สุดคือ เขาต้องพยายามกอบกู้ความเชื่อใจจากแก้วกลับคืนมาให้ได้ เมื่อมาถึงบ้าน เอกเห็นแก้วกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องนั่งเล่น แสงไฟสีส้มนวลสาดส่องลงมาบนใบหน้าของเธอ ทำให้เธอดูสงบและอ่อนโยน เอกเดินเข้าไปหาเธอ "คุณแก้วครับ" เอกเรียกชื่อเธอ แก้วเงยหน้าขึ้นมองเขา "กลับมาแล้วเหรอคะ" "ครับ" เอกนั่งลงข้างๆ เธอ "ผม... ผมไปคุยกับอรดีมาแล้วครับ" แก้วพยักหน้าช้าๆ "แล้วเป็นยังไงบ้างคะ" "ผมบอกเธอว่า... ผมจะยุติทุกอย่าง" เอกกล่าว "ผมบอกเธอว่าผมจะกลับไปอยู่กับครอบครัว" "เธอ... เธอเข้าใจไหมคะ" แก้วถาม "ผมคิดว่า... เธอคงยังเจ็บปวดมาก" เอกตอบ "ผมไม่แน่ใจว่าเธอจะให้อภัยผมได้ไหม" "เวลาจะช่วยเยียวยาทุกอย่างค่ะคุณเอก" แก้วปลอบโยน "ผม... ผมอยากให้คุณแก้วรู้ว่า... ผมจะพยายามแก้ไขทุกอย่างที่ผมทำ" เอกมองหน้าแก้ว "ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็นว่า... ผมสามารถเป็นสามีที่ดี เป็นพ่อที่ดีได้" แก้วยิ้มให้เขา "ฉันเชื่อค่ะ" ในคืนนั้น เอกและแก้วได้ใช้เวลาพูดคุยกันมากขึ้น พวกเขาได้แลกเปลี่ยนความรู้สึก ความคิด และความหวังที่มีต่ออนาคต เอกได้สารภาพความรู้สึกผิดทั้งหมดที่มีต่อแก้วอย่างหมดเปลือก และแก้วก็ได้แสดงความเข้าใจและพร้อมที่จะให้อภัยเขา