รุ่งเช้าที่สดใส เอกตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่แตกต่างออกไปจากเดิม เขารู้สึกถึงความหวังและความตั้งใจที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่กับแก้วอย่างแท้จริง หลังจากคืนที่ได้พูดคุยกันอย่างเปิดอก ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็เหมือนได้เริ่มต้นขึ้นใหม่ เอกเดินเข้าไปในห้องนอนของแก้ว เธอเพิ่งตื่นนอน ผมของเธอยุ่งเล็กน้อย ใบหน้าของเธอยังดูงัวเงีย แต่แววตาของเธอกลับมีความสดใสกว่าเมื่อวาน "อรุณสวัสดิ์ครับ" เอกกล่าวด้วยรอยยิ้ม แก้วหันมามองเขา "อรุณสวัสดิ์ค่ะ" "ผม... ผมอยากจะชวนคุณแก้วไปทานอาหารเช้าข้างนอกกันครับ" เอกเสนอ แก้วยิ้ม "ดีเลยค่ะ ฉันก็อยากออกไปสูดอากาศข้างนอกเหมือนกัน" ทั้งคู่แต่งตัวเสร็จเรียบร้อยก็ออกเดินทางไปยังร้านอาหารเช้าใกล้บ้าน ร้านอาหารแห่งนี้ตั้งอยู่ริมแม่น้ำ บรรยากาศร่มรื่นและเงียบสงบ เป็นที่ที่เหมาะสำหรับการเริ่มต้นบทสนทนาใหม่ๆ ขณะที่นั่งลงที่โต๊ะ เอกได้เอื้อมมือไปจับมือของแก้วอย่างแผ่วเบา "คุณแก้วครับ... ผมอยากจะขอบคุณคุณจริงๆ ที่ยังให้โอกาสผม" แก้วบีบมือของเขาตอบ "เราคือครอบครัวเดียวกันนะคะคุณเอก" "ผมรู้ครับ" เอกกล่าว "และผมจะทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้คุณผิดหวังอีก" พนักงานเสิร์ฟเข้ามาพร้อมกับเมนูอาหาร พวกเขาช่วยกันเลือกเมนูอาหารเช้าที่ดูน่ารับประทาน ขณะที่รออาหาร ทั้งคู่ก็ได้พูดคุยกันถึงเรื่องราวต่างๆ ที่ผ่านมา "คุณแก้วครับ" เอกเริ่มพูดขึ้น "ผมอยากจะขอโทษคุณเรื่องคุณแม่ของคุณอีกครั้ง" "ไม่เป็นไรค่ะคุณเอก" แก้วตอบ "แม่ของฉัน ท่านเข้าใจทุกอย่างเสมอ" "ผม... ผมอยากจะทำอะไรบางอย่างเพื่อเป็นการตอบแทนความดีของคุณแม่คุณ" เอกกล่าว "ผมอยากจะ... สร้างมูลนิธิเล็กๆ ขึ้นมา เพื่อช่วยเหลือเด็กๆ ที่ขาดโอกาส" แก้วมองเอกด้วยความประหลาดใจ "คุณคิดอย่างนั้นจริงๆ เหรอคะ" "ครับ" เอกพยักหน้า "ผมอยากจะใช้เงินของผม เพื่อสร้างสิ่งดีๆ ให้กับสังคม และเป็นการระลึกถึงคุณแม่ของคุณด้วย" แก้วยิ้มอย่างอบอุ่น "ฉัน... ฉันดีใจมากค่ะที่คุณเอกคิดอย่างนี้" หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ ทั้งคู่ก็กลับบ้าน เอกได้เปิดคอมพิวเตอร์ขึ้นมาเพื่อเริ่มหาข้อมูลเกี่ยวกับวิธีการจัดตั้งมูลนิธิ ขณะที่แก้วก็ได้เข้าไปดูแลลูกๆ ของเธอ ในช่วงบ่าย เอกได้ตัดสินใจที่จะไปเยี่ยมคุณหมออีกครั้ง เพื่อติดตามอาการป่วยของตัวเอง แม้ว่าอาการจะดีขึ้นมากแล้ว แต่เขาก็ยังต้องคอยดูแลสุขภาพอย่างใกล้ชิด "คุณเอกครับ" คุณหมอทักทายเขาด้วยรอยยิ้ม "อาการของคุณดีขึ้นมากเลยนะครับ" "ขอบคุณครับคุณหมอ" เอกตอบ "ผมได้ปรับเปลี่ยนพฤติกรรมหลายอย่าง และผมก็รู้สึกดีขึ้นจริงๆ ครับ" "เป็นเรื่องที่ดีมากครับ" คุณหมอกล่าว "สิ่งสำคัญที่สุดคือการดูแลสุขภาพใจ และการมีกำลังใจที่ดี" "ผมมีกำลังใจที่ดีมากๆ ครับคุณหมอ" เอกกล่าวพลางนึกถึงแก้ว หลังจากออกจากโรงพยาบาล เอกได้แวะซื้อดอกไม้ช่อใหญ่ เขาตั้งใจจะนำไปมอบให้แก้ว เพื่อเป็นการขอบคุณที่เธออยู่เคียงข้างเขาเสมอมา เมื่อกลับถึงบ้าน เอกเห็นแก้วกำลังเล่นกับลูกๆ ของเธออยู่ในสวนหลังบ้าน เสียงหัวเราะของเด็กๆ ดังมาแต่ไกล เอกหยุดมองภาพนั้นด้วยความสุข "คุณแก้วครับ" เอกเรียกชื่อเธอ แก้วหันมามองเขา "กลับมาแล้วเหรอคะ" เอกเดินเข้าไปหาแก้ว ยื่นช่อดอกไม้ให้เธอ "ผม... ผมอยากจะขอบคุณคุณครับ" แก้วรับช่อดอกไม้มาด้วยรอยยิ้ม "ขอบคุณค่ะคุณเอก" "ผมรักคุณนะครับ" เอกกล่าว "ฉันก็รักคุณค่ะ" แก้วตอบ ในวันนั้น เอกและแก้วได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข พวกเขาได้พูดคุยถึงอนาคต วางแผนการใช้ชีวิตร่วมกัน และที่สำคัญที่สุด พวกเขาได้เริ่มการเยียวยาบาดแผลในใจที่ผ่านมา เอกรู้ดีว่าการที่จะกลับมาเป็นสามีที่ดีและเป็นที่รักของแก้วอย่างที่เคยเป็นนั้น อาจจะต้องใช้เวลา แต่เขาก็พร้อมที่จะทุ่มเททุกอย่างเพื่อความรักครั้งนี้ การเดินทางของพวกเขาเพิ่งเริ่มต้นขึ้น และเอกก็เชื่อมั่นว่า ด้วยความรัก ความเข้าใจ และการให้อภัย พวกเขาจะสามารถผ่านพ้นทุกอุปสรรคไปได้