คืนวันแรกของการสวดพระอภิธรรม คุณปรางทิพย์ จัดขึ้นที่วัดแห่งหนึ่งในต่างจังหวัด หลวงพ่อยิ่งลาภ นั่งอยู่ในรถยนต์คันเก่าที่โยมวันดีขับมาส่งที่หน้าวัด ท่านสวมชุดจีวรสีแก่นขนุนที่ดูแปลกตาเมื่ออยู่ท่ามกลางญาติโยมที่สวมชุดดำสนิท บรรยากาศภายในวัดเต็มไปด้วยความโศกเศร้า เสียงสวดพระอภิธรรมดังคลอเคล้าไปกับเสียงสะอื้นไห้ของผู้คน หลวงพ่อยิ่งลาภเดินเข้าไปในศาลาที่ตั้งศพบำเพ็ญกุศล ท่านก้มลงกราบหน้าศพปรางทิพย์ ร่างของเธอที่นอนอยู่นิ่งๆ ในโลงแก้ว ดูผอมบางกว่าที่ท่านจำได้มาก ใบหน้าของเธอซีดเซียว แต่ยังคงความสงบไว้ ดวงตาที่เคยเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม บัดนี้ปิดสนิท ราวกับจะหลับใหลไปตลอดกาล "ปรางทิพย์..." หลวงพ่อยิ่งลาภพึมพำชื่อเธอในลำคอ เสียงของเขาแหบพร่าไปด้วยความสะเทือนใจ "ฉันมาแล้ว...ฉันมาขอโทษเธอ" เขาหยิบดอกบัวสีขาวบริสุทธิ์ขึ้นมาวางไว้บนหน้าอกของเธอ น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ตลอดทาง หลั่งไหลลงมาอย่างไม่หยุดยั้ง มันไม่ใช่แค่น้ำตาแห่งความเสียใจต่อการจากไปของเธอ แต่มันคือการระบายความรู้สึกผิดบาปที่อัดอั้นมานานหลายปี "ฉันรู้ว่าฉันมันเลว" หลวงพ่อยิ่งลาภกล่าวกับร่างไร้วิญญาณ "ฉันมันคนบาปที่ทำลายชีวิตเธอ ทำลายครอบครัวของเรา ฉันมันสมควรตาย" รุ่งนภาเดินเข้ามาหาหลวงพ่อยิ่งลาภ ใบหน้าของเธอยังคงเศร้า แต่แววตาเริ่มมีความสงสารเจือปนอยู่บ้าง "หลวงพ่อคะ มาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ" "อาตมา...เพิ่งมาถึงโยม" หลวงพ่อยิ่งลาภเช็ดน้ำตา "เห็นแก่ที่ปรางทิพย์เป็นภรรยาของอาตมา อาตมาก็ควรจะมาส่งเธอเป็นครั้งสุดท้าย" "พี่ปรางทิพย์...เธอรอวันนี้มานานแล้วค่ะ" รุ่งนภาพูดเสียงเบา "รอวันที่คุณจะยอมรับความผิด และสำนึกเสียใจ" "อาตมาสำนึกผิดมาตลอดชีวิต" หลวงพ่อยิ่งลาภตอบ "แต่ก็สายเกินไปแล้ว" "ไม่เคยมีคำว่าสายเกินไปหรอกค่ะหลวงพ่อ" รุ่งนภาค่อยๆ กล่าว "ตราบใดที่คุณยังไม่ยอมปล่อยวางความผิดในอดีต และไม่ยอมอโหสิกรรมให้กับตัวเอง" "การปล่อยวาง...มันยากเหลือเกินโยม" หลวงพ่อยิ่งลาภถอนหายใจ "โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเห็นผลของกรรมที่ตามติดมา" "หนูเข้าใจค่ะ" รุ่งนภาพยักหน้า "แต่การที่เราแบกรับความทุกข์เอาไว้ มันก็ไม่ได้ทำให้ทุกอย่างดีขึ้นนะคะ" หลวงพ่อยิ่งลาภมองไปที่ใบหน้าของปรางทิพย์อีกครั้ง เขาพยายามระลึกถึงความดีงามของเธอ นึกถึงความรักที่เธอเคยมีให้ นึกถึงช่วงเวลาที่มีความสุขในอดีต แต่ภาพเหล่านั้นก็ถูกบดบังด้วยเงาบาปที่เขาได้ก่อขึ้น "ขอให้พี่ปรางทิพย์ไปสู่ภพภูมิที่ดีนะ" รุ่งนภาอธิษฐานเสียงแผ่วเบา "ขอให้พี่ได้รับการอภัยจากบาปกรรมทั้งปวง" หลวงพ่อยิ่งลาภหลับตาลง เขาตั้งจิตอธิษฐานขออโหสิกรรมจากปรางทิพย์ ขอให้นางไปสู่สุคติ และขอให้เขาเองได้รับผลกรรมที่ได้ก่อไว้ เพื่อชดใช้ในสิ่งที่ได้ทำลงไป "ฉันขอโทษนะปราง" เขากล่าวซ้ำอีกครั้ง "ขอโทษ...จริงๆ" ตลอดทั้งคืน หลวงพ่อยิ่งลาภไม่ได้หลับได้นอน เขาเฝ้ามองร่างของปรางทิพย์ สวดมนต์บทต่างๆ ที่เขาเคยท่องจำมา เขาพยายามปลอบประโลมจิตใจตัวเอง แต่ความรู้สึกผิดบาปมันยังคงกัดกินหัวใจของเขาอยู่ตลอดเวลา วันรุ่งขึ้น เป็นวันฌาปนกิจ หลวงพ่อยิ่งลาภเป็นตัวแทนของฝ่ายเจ้าภาพ เดินทางไปส่งปรางทิพย์เป็นครั้งสุดท้าย ภาพของเปลวไฟที่ลุกไหม้ร่างของเธอ ทำให้หัวใจของหลวงพ่อยิ่งลาภเจ็บปวดราวกับถูกเผาไหม้ไปด้วยเช่นกัน เขาได้แต่ยืนมองด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ความเสียใจ ความสำนึกผิด และความว่างเปล่า "คุณจะทำอย่างไรต่อไปคะหลวงพ่อ" รุ่งนภาถาม หลังจากพิธีฌาปนกิจเสร็จสิ้น หลวงพ่อยิ่งลาภมองไปที่กองเถ้าอังคารของปรางทิพย์ "อาตมา...จะกลับวัด" ท่านตอบเสียงแหบพร่า "และจะตั้งใจปฏิบัติธรรมให้ยิ่งกว่าเดิม เพื่อชดใช้กรรมที่อาตมาได้ก่อไว้" "การชดใช้กรรม ไม่ใช่แค่การปฏิบัติธรรมอย่างเดียวค่ะหลวงพ่อ" รุ่งนภาเตือน "แต่คือการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรม และการยอมรับในสิ่งที่เราได้ทำลงไป" "อาตมาจะพยายามโยม" หลวงพ่อยิ่งลาภกล่าว "อาตมาจะพยายาม" เขารู้ดีว่าการเดินทางบนเส้นทางแห่งการไถ่บาปนั้น จะต้องยาวนานและยากลำบาก แต่เขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน เขาได้เห็นแล้วว่าความผิดพลาดในอดีตนั้น ส่งผลกระทบต่อชีวิตของผู้อื่นมากเพียงใด และเขาไม่อยากที่จะปล่อยให้เงาบาปนั้นตามหลอกหลอนเขาไปตลอดกาลอีกแล้ว เขาต้องก้าวผ่านมันไปให้ได้ เพื่อปรางทิพย์ และเพื่อตัวเขาเอง