การปรากฏตัวของคุณสมชายในจังหวะที่ความจริงอันน่าตกใจเพิ่งจะถูกเปิดเผย ทำให้บรรยากาศในห้องรับแขกยิ่งทวีความตึงเครียด ท่านประจักษ์ คุณหญิงสุดา ท่านวิวัฒน์ กวิน และณิชา ต่างก็จ้องมองไปยังคุณสมชายด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งประหลาดใจ โกรธ และผิดหวัง "คุณสมชาย คุณมาทำอะไรที่นี่?" ท่านประจักษ์ถามด้วยน้ำเสียงที่ยังคงสั่นเครือ คุณสมชายเดินเข้ามาในห้องอย่างใจเย็น ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาว่างตัวหนึ่ง "ผมก็มาเพื่อจะดูว่า... พวกคุณจะรับมือกับความจริงได้มากแค่ไหน" "ความจริงที่คุณสร้างขึ้นมาเองหรือเปล่า?" ท่านวิวัฒน์ถามอย่างตัดพ้อ "ผมไม่ได้สร้างมันขึ้นมาเองทั้งหมดหรอกครับ" คุณสมชายตอบ "ผมเพียงแค่... ใช้ประโยชน์จากสถานการณ์ที่เกิดขึ้นเท่านั้นเอง" "คุณกำลังพูดถึงเรื่องคุณชัชวาลย์ใช่ไหม?" กวินถามอย่างตรงไปตรงมา คุณสมชายเลิกคิ้ว "คุณก็รู้เรื่องคุณชัชวาลย์ด้วยเหรอ... น่าสนใจ" "ผมรู้ว่าคุณถูกหลอก" ท่านประจักษ์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง "และผมก็รู้สึกเสียใจจริงๆ ที่ผมเองก็หลงเชื่อคำโกหกเหล่านั้น" "เสียใจเหรอครับ?" คุณสมชายหัวเราะเบาๆ "มันสายเกินไปแล้วคุณประจักษ์" "คุณสมชายครับ" ณิชาตัดสินใจพูดขึ้น "หนูเข้าใจค่ะว่าคุณคงรู้สึกเจ็บปวดมาก แต่การที่เราจะก้าวต่อไปได้ เราต้องให้อภัยกัน" "ให้อภัย?" คุณสมชายหันไปมองณิชาด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา "คุณคิดว่าผมจะให้อภัยได้ง่ายๆ อย่างนั้นหรือ" "ถ้าคุณไม่ให้อภัย... คุณก็จะจมอยู่กับความเจ็บปวดตลอดไปนะคะ" ณิชาพูดด้วยความหวัง "เหมือนที่สองตระกูลของเราเคยเป็นมาก่อน" คุณสมชายเงียบไปครู่หนึ่ง เขาครุ่นคิดกับคำพูดของณิชา ดวงตาที่เคยแข็งกร้าวเริ่มอ่อนลงเล็กน้อย "คุณหญิงครับ" ท่านวิวัฒน์หันไปมองคุณหญิงสุดา "คุณจำคุณชัชวาลย์ได้ไหมครับ" คุณหญิงสุดาพยักหน้า "จำได้ค่ะ เขาเคยเข้ามาทำงานที่บริษัทท่านประจักษ์ระยะหนึ่ง แต่แล้วก็หายไป" "คุณประจักษ์ครับ" ท่านวิวัฒน์กล่าว "ผมว่าเราควรจะหาทางชดเชยสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีต" "คุณหมายถึง..." ท่านประจักษ์ถาม "ใช่ครับ" ท่านวิวัฒน์ตอบ "เราควรจะลองหาทางติดต่อคุณสมชาย และอธิบายความจริงให้เขาฟังอย่างละเอียด" "ผมไม่คิดว่าเขาจะเชื่อเราหรอกครับ" ท่านประจักษ์กล่าว "แต่เราก็ต้องลองดู" ท่านวิวัฒน์ยืนกราน "เราจะใช้หลักเมตตาและกรุณา ในการเยียวยาความสัมพันธ์นี้" คุณสมชายเงียบฟังสิ่งที่ท่านวิวัฒน์พูด เขาไม่เคยคาดคิดว่าจะมีคนพยายามเข้ามาพูดคุยกับเขาด้วยเหตุผลเช่นนี้ "คุณสมชายครับ" ท่านประจักษ์กล่าวอย่างจริงจัง "ผมยอมรับว่าผมผิดพลาดไป ผมหลงเชื่อคำโกหก และผมได้ทำสิ่งที่ไม่ถูกต้องลงไป ผมขอโทษคุณอย่างจริงใจ" คุณหญิงสุดาก็เอ่ยเสริม "ดิฉันเองก็ขอโทษแทนสามีด้วยค่ะ เรื่องราวในอดีตเป็นเรื่องน่าเศร้า แต่เราก็หวังว่าเราจะสามารถก้าวข้ามมันไปได้" ท่านวิวัฒน์มองไปยังคุณสมชาย "คุณสมชายครับ ผมเข้าใจความรู้สึกของคุณดี แต่ผมเชื่อว่าการจมอยู่กับความโกรธแค้น จะไม่นำพาอะไรมาสู่คุณเลย" กวินและณิชาเองก็มองคุณสมชายด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเห็นใจ "คุณลุงคะ" กวินเอ่ย "หนูอยากให้คุณลุงมีความสุขค่ะ" "หนูเชื่อว่าคุณลุงเป็นคนดีนะคะ" ณิชาเสริม "แค่บางครั้ง... เราอาจจะตัดสินใจผิดพลาดไปบ้าง" คำพูดที่เต็มไปด้วยความหวังดีและปราศจากความอาฆาตแค้นของทุกคน ทำให้คุณสมชายรู้สึกถึงบางสิ่งบางอย่างที่กำลังเปลี่ยนแปลงภายในใจของเขา เขาไม่เคยได้รับความเข้าใจ หรือคำขอโทษอย่างจริงใจเช่นนี้มาก่อน "ผม... ไม่รู้จะพูดอะไร" คุณสมชายกล่าวเสียงแผ่วเบา "คุณไม่ต้องพูดอะไรมากหรอกครับ" ท่านประจักษ์กล่าว "แค่คุณเปิดใจรับฟัง และยอมรับความจริง ก็เพียงพอแล้ว" "ผม... อาจจะยังให้อภัยคุณประจักษ์ไม่ได้ในทันที" คุณสมชายยอมรับ "แต่ผมก็พร้อมที่จะรับฟัง" "นั่นก็เป็นจุดเริ่มต้นที่ดีแล้วครับ" ท่านวิวัฒน์ยิ้ม "เราจะหาทางติดต่อคุณชัชวาลย์ให้ได้" ท่านประจักษ์กล่าว "และเราจะนำหลักฐานทั้งหมดมายืนยัน เพื่อให้คุณเชื่อมั่นในความจริง" "ผมจะรอ" คุณสมชายตอบ บรรยากาศในห้องค่อยๆ ผ่อนคลายลง ความตึงเครียดที่เคยมีเริ่มจางหายไป เหลือเพียงความหวังที่จะได้สะสางปมในอดีตให้คลี่คลาย "คุณสมชายครับ" คุณหญิงสุดาเอ่ยขึ้น "หากคุณไม่รังเกียจ... ดิฉันอยากจะชวนคุณมาร่วมรับประทานอาหารเย็นกับเราในค่ำคืนนี้" คุณสมชายมองไปที่คุณหญิงสุดา ก่อนจะหันไปมองท่านประจักษ์ และคนอื่นๆ "ผม... ผมไม่แน่ใจ" "ไม่ต้องคิดมากครับ" ท่านประจักษ์กล่าว "เราอยากให้คุณรู้สึกว่า คุณเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวเราเช่นกัน" คุณสมชายพยักหน้าอย่างช้าๆ "ก็ได้ครับ ผมจะอยู่" ในค่ำคืนนั้น แม้ว่าปมในอดีตจะยังไม่ถูกแก้ไขจนหมดสิ้น แต่การที่สองตระกูลที่เคยบาดหมางกันมานาน สามารถนั่งลงพูดคุยกันด้วยความเข้าใจ และการที่คุณสมชายเองก็เริ่มเปิดใจรับฟัง ถือเป็นก้าวสำคัญในการเยียวยาความสัมพันธ์ที่แตกหัก กวินและณิชามองหน้ากันด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข พวกเขาเชื่อมั่นว่า ด้วยหลักพรหมวิหาร 4 ที่ทั้งสองครอบครัวยึดถือ การก้าวผ่านอุปสรรคครั้งนี้ จะทำให้ความรักของพวกเขายิ่งแข็งแกร่งขึ้น และนำพาสู่รักนิรันดร์ได้อย่างแท้จริง