"คุณสมชาย คุณมาทำอะไรที่นี่?" ท่านประจักษ์ถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุม แต่แฝงไว้ด้วยความไม่พอใจและฉงนสนเท่ห์อย่างชัดเจน แววตาที่เคยฉายประกายแห่งความยินดีในพิธีหมั้นเมื่อครู่ บัดนี้กลับฉายความขุ่นมัวแทนที่ การปรากฏตัวของคุณสมชายในสถานการณ์เช่นนี้ ราวกับเป็นก้อนหินที่บดขยี้ภาพความสุขอันงดงามที่เพิ่งจะก่อร่างสร้างตัวขึ้นมาใหม่ คุณสมชายยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับกำลังรวบรวมสติและความกล้าที่จะเผชิญหน้ากับสายตาทุกคู่ที่จับจ้องมาที่เขา เขาไม่ได้แสดงท่าทีตกใจหรือประหลาดใจกับการปรากฏตัวของเขาแต่อย่างใด ตรงกันข้าม เขากลับดูมั่นคงและแน่วแน่ ราวกับว่าเขาได้เตรียมตัวและเตรียมใจมาเพื่อการนี้แล้ว "ผม... ผมมาเพื่อขอโทษครับ ท่านประจักษ์" คุณสมชายเอ่ยขึ้น เสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อย แต่แฝงไปด้วยความจริงใจที่สัมผัสได้ "ผมรู้ว่าผมทำผิดพลาดมหันต์ในอดีต และผมก็รู้ว่าการมาของผมในตอนนี้ อาจจะทำให้ทุกอย่างแย่ลงกว่าเดิม แต่ผมทนต่อไปไม่ไหวแล้วจริงๆ" คุณหญิงสุดานั่งนิ่ง สีหน้าเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด เธอพยายามมองผ่านแววตาของคุณสมชาย เพื่อค้นหาความหมายที่ซ่อนเร้นอยู่เบื้องหลังคำพูดของเขา การปรากฏตัวของคุณสมชายในยามวิกฤตเช่นนี้ มันช่างประจวบเหมาะจนน่าสงสัย "ขอโทษเรื่องอะไรกันแน่ คุณสมชาย?" ท่านประจักษ์ถามต่อ น้ำเสียงเริ่มแข็งกร้าวขึ้น "และคุณมาขอโทษในฐานะอะไร ในฐานะพ่อของกวิน หรือในฐานะใครกันแน่?" กวินรู้สึกถึงความตึงเครียดที่แผ่ซ่านไปทั่วห้อง เขามองคุณพ่อของตนเองด้วยความเป็นห่วง ขณะเดียวกันก็หันไปมองคุณสมชายด้วยความสงสัยระคนไม่เข้าใจ การมาของคุณสมชายในเวลานี้ มันไม่ปกติอย่างแน่นอน "ผม... ผมมาในฐานะคนที่ต้องรับผิดชอบต่อสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีตครับ" คุณสมชายกล่าวต่อ "สิ่งที่ท่านประจักษ์และคุณหญิงสุดาได้ยินจากปากของณิชาในวันนี้... มันเป็นความจริงครับ" คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงมากลางวงสนทนา ทุกคนในห้องถึงกับสะดุ้ง ท่านประจักษ์อ้าปากค้าง คุณหญิงสุดาถึงกับยกมือขึ้นปิดปากด้วยความตกใจ คุณวิวัฒน์ยืนนิ่งราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน กวินเองก็เบิกตากว้าง ไม่คาดคิดว่าสิ่งที่ณิชาเล่า จะได้รับการยืนยันจากปากของบิดาตนเองเช่นนี้ "หมายความว่าไงที่คุณสมชาย?" ท่านประจักษ์ถามเสียงสั่นเครือ "หมายความว่าเรื่องที่คุณณิชาเล่า... มันคือเรื่องจริงทั้งหมดอย่างนั้นหรือ?" คุณสมชายพยักหน้าช้าๆ "ใช่ครับ ท่านประจักษ์ เรื่องทั้งหมดคือความจริง ผม... ผมเป็นต้นเหตุของเรื่องร้ายๆ ทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับครอบครัวของท่าน ผมเป็นคนหลอกลวงท่านมาโดยตลอด" น้ำตาเริ่มคลอหน่วยในดวงตาของคุณสมชาย "ผมขอโทษครับ ผมไม่รู้จะอธิบายยังไงถึงความรู้สึกผิดที่ผมแบกรับมาตลอดหลายปี ผมได้แต่ภาวนาให้ความผิดของผมได้ถูกลบล้างไป แต่ผมก็รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้" ท่านประจักษ์ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว แววตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและผิดหวัง เขาพยายามประติดประต่อเรื่องราวทั้งหมดในอดีตเข้ากับคำสารภาพตรงหน้า ภาพความทรงจำอันเลวร้ายที่เคยถูกปิดกั้นไว้ บัดนี้กำลังทะลักท้นขึ้นมาอย่างรวดเร็ว "คุณ... คุณทำเรื่องทั้งหมดนี้ไปทำไม" ท่านประจักษ์ถามเสียงแผ่วเบา "ทำไมคุณถึงทำกับผมแบบนี้" "ผม... ผมมันเห็นแก่ตัวครับ" คุณสมชายยอมรับ "ผมต้องการทุกอย่างที่ท่านมี ผมต้องการความสำเร็จ ชื่อเสียง และอำนาจ ผมคิดว่าการกำจัดท่านออกไป จะทำให้ผมได้ทุกอย่างที่ต้องการ ผม... ผมมันปีศาจดีๆ นี่เอง" คุณหญิงสุดากล่าวเสียงสั่น "แล้วเรื่องที่ดินของเราล่ะคะ คุณสมชาย คุณเป็นคนทำเรื่องนี้ด้วยใช่ไหมคะ" คุณสมชายพยักหน้า น้ำตาไหลอาบแก้ม "ใช่ครับ ผมเป็นคนวางแผนทั้งหมด ผมจ้างคนไปทำลายเอกสารสำคัญ ทำให้ท่านเสียโอกาสในการทำธุรกิจ และผมก็ฉวยโอกาสนั้นเข้ามาครอบงำทุกอย่าง ผมมันเลวร้ายจริงๆ ครับ" เสียงสะอื้นของคุณสมชายดังขึ้น เขาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ด้วยความอ่อนแรง "ผมไม่เคยมีความสุขเลยสักวันเดียว ตั้งแต่ผมได้ทุกอย่างมา ผมมีทุกอย่าง แต่ผมก็เสียทุกอย่างไป ผมเสียครอบครัวที่ดีไป ผมเสียความเป็นมนุษย์ไป ผมเหลือเพียงความว่างเปล่า" กวินเดินเข้าไปหาบิดา "พ่อครับ..." เขาเอ่ยเสียงแผ่วเบา ความรู้สึกสับสนถาโถมเข้ามาในใจ เขารู้สึกโกรธที่พ่อได้ทำเรื่องเลวร้ายเช่นนี้ แต่ก็รู้สึกสงสารในความทุกข์ทรมานที่พ่อต้องแบกรับ "คุณสมชาย" ท่านประจักษ์กล่าวเสียงเข้มขึ้น "คุณมาสารภาพในวันนี้ ด้วยเหตุผลอะไรกันแน่" "ผม... ผมเห็นณิชา กับกวิน มีความสุขต่อกัน" คุณสมชายตอบ "ผมเห็นความรักที่บริสุทธิ์ของพวกเขามันทำให้ผมรู้สึกว่า ผมไม่สามารถอยู่ต่อไปได้โดยไม่ขอโทษ ผม... ผมอยากขอโอกาส แก้ไขความผิดพลาดของผม" "แก้ตัว? คุณจะมาแก้ตัวยังไง" ท่านประจักษ์ตะคอก "คุณทำลายชีวิตผม ทำลายครอบครัวผม ทำลายทุกอย่างที่ผมรัก แล้วคุณจะมาแก้ตัวด้วยคำไม่กี่คำเนี่ยนะ" "ผมรู้ว่ามันสายเกินไปแล้วครับ" คุณสมชายกล่าว "ผมไม่ได้ขอให้ท่านให้อภัยผม ผมแค่อยากจะบอกความจริงให้ท่านได้รับรู้ ผมไม่อยากให้ความผิดของผมเป็นมลทินต่อความรักของลูกๆ อีกต่อไป" "แล้วคุณคิดว่าการสารภาพของคุณ จะทำให้ทุกอย่างดีขึ้นอย่างนั้นหรือ?" คุณหญิงสุดาถามด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความผิดหวัง "คุณทำลายความไว้เนื้อเชื่อใจของเราไปหมดแล้ว" "ผม... ผมขอสละทรัพย์สินทั้งหมดที่ผมมี เพื่อเป็นการชดใช้ครับ" คุณสมชายเสนอ "ผมจะทำทุกอย่างที่ท่านประจักษ์ต้องการ เพื่อชดเชยความเสียหายที่ผมก่อไว้" ท่านประจักษ์มองคุณสมชายด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสับสนระคนโกรธ เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่า ชีวิตของเขาจะเต็มไปด้วยเรื่องราวที่ซับซ้อนและเจ็บปวดเช่นนี้ อดีตที่เคยคิดว่าได้ผ่านพ้นไปแล้ว บัดนี้กลับมาหลอกหลอนเขาอีกครั้ง "พอแล้ว! คุณสมชาย" ท่านประจักษ์ตะคอกเสียงดัง "ผมไม่ต้องการอะไรจากคุณอีกแล้ว ผมไม่ต้องการเงินทองหรือทรัพย์สมบัติใดๆ จากคุณทั้งสิ้น" "แล้วท่านต้องการอะไรครับ" คุณสมชายถามเสียงแผ่ว "ผมพร้อมจะทำทุกอย่าง" "ผมต้องการให้คุณหายไปจากชีวิตของผม และครอบครัวของผมตลอดไป" ท่านประจักษ์กล่าว "ผมไม่ต้องการเห็นหน้าคุณอีกต่อไป" คำพูดนั้นทำเอาคุณสมชายถึงกับทรุดลงไปอีก ท่านวิวัฒน์เดินเข้ามาประคองเขาไว้ "สมชาย พอแล้ว" "พ่อครับ" กวินรีบเดินเข้าไปหาท่านประจักษ์ "พ่อครับ ใจเย็นๆ ก่อนครับ" "กวิน พ่อไม่เย็นได้ยังไง" ท่านประจักษ์กล่าวเสียงสั่น "คนที่พ่อเชื่อใจมาตลอด กลับเป็นคนที่หักหลังพ่อมาโดยตลอด" คุณหญิงสุดาเดินเข้าไปโอบไหล่ท่านประจักษ์ "คุณประจักษ์คะ ดิฉันเข้าใจค่ะว่าคุณรู้สึกอย่างไร" "คุณหญิง... คุณสมชาย..." ท่านประจักษ์มองไปทางคุณสมชายด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความขมขื่น "ผมไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมคุณถึงทำแบบนี้" "ผม... ผมมันเป็นคนไม่ดีครับ" คุณสมชายพึมพำ "ผมสมควรได้รับโทษแล้ว" ณิชามองดูสถานการณ์ที่เกิดขึ้นด้วยความรู้สึกที่ปวดใจ เธอเข้าใจดีว่าทุกคนกำลังรู้สึกอย่างไร ความเจ็บปวดจากอดีตที่ถูกเปิดเผย มันเป็นบาดแผลที่ลึกเกินกว่าจะเยียวยาได้ง่ายๆ "ท่านประจักษ์คะ" ณิชากล่าวด้วยเสียงที่มั่นคง "หนูขอโทษแทนคุณสมชายนะคะ แม้ว่าสิ่งที่คุณสมชายทำ จะเป็นเรื่องร้ายแรงมากก็ตาม" ท่านประจักษ์หันมามองณิชา "ณิชา... ลูก..." "แต่... หนูเชื่อว่าทุกคนมีด้านดีอยู่ในตัวค่ะ" ณิชากล่าวต่อ "และหนูเชื่อว่าความรักของหนูกับกวิน จะสามารถเป็นสะพานเชื่อมความสัมพันธ์ที่แตกหักนี้ได้ค่ะ" กวินพยักหน้าเห็นด้วย "ใช่ครับพ่อครับ แม่ครับ ความรักของเราจะทำให้ทุกอย่างดีขึ้นครับ" ท่านประจักษ์มองหน้าลูกชายและลูกสาวของตนเอง แววตาของเขาเต็มไปด้วยความสับสนระคนความหวัง เขารู้ว่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นมันยากเกินกว่าจะรับไหว แต่เมื่อมองเห็นความรักและความมุ่งมั่นของลูกๆ เขาก็รู้สึกว่าอาจจะมีหนทางที่จะก้าวผ่านมันไปได้ "คุณสมชาย" ท่านประจักษ์กล่าวเสียงนุ่มลงเล็กน้อย "ผมจะให้โอกาสคุณพิสูจน์ตัวเอง แต่ไม่ใช่ตอนนี้" คุณสมชายเงยหน้ามองท่านประจักษ์ด้วยความหวัง "ขอบคุณครับ ท่านประจักษ์"