คฤหาสน์ของคินตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางความมืดของผืนป่า ห่างไกลจากแสงสีและความวุ่นวายของเมืองหลวง รั้วเหล็กสูงใหญ่ที่เต็มไปด้วยหนามแหลมทิ่มแทงขึ้นฟ้า ราวกับจะประกาศก้องถึงความเป็นส่วนตัวและความปลอดภัย รถของคินค่อยๆ เคลื่อนผ่านประตูเหล็กบานใหญ่ที่เปิดออกโดยอัตโนมัติ สู่ถนนที่ทอดยาวไปยังตัวอาคารที่โอ่อ่า "ถึงแล้ว" คินกล่าว พลางจอดรถไว้ที่โรงจอดรถใต้ดิน "ลงจากรถ แล้วตามฉันมาเงียบๆ" ทั้งสองคนก้าวลงจากรถ บรรยากาศภายในคฤหาสน์เต็มไปด้วยความสงบนิ่ง แต่กลับแฝงไว้ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่กดดัน ราวกับมีสายตาของใครบางคนกำลังจับจ้องอยู่ตลอดเวลา "ที่นี่ไม่มีใครอยู่เลยใช่ไหมคะ?" มินตราถาม พลางมองไปรอบตัวอย่างหวาดระแวง "มีแค่ฉันกับคนสนิทที่ไว้ใจได้จริงๆ ไม่กี่คน" คินตอบ "แต่ตอนนี้ทุกคนก็อยู่ในที่ปลอดภัยของตัวเองแล้ว" "แล้วเราจะทำยังไงต่อไปคะ?" "เราต้องหาคนที่ทรยศเราให้เจอ" คินเดินนำเข้าไปในห้องทำงานขนาดใหญ่ที่ตกแต่งอย่างหรูหรา แต่กลับดูเย็นชา "เขาต้องอยู่ที่ไหนสักแห่งในเมืองนี้" "คุณแน่ใจเหรอคะว่ามีคนทรยศ?" "ฉันไม่เคยผิดพลาดเรื่องการประเมินคน" คินนั่งลงบนเก้าอี้บุนวมตัวใหญ่ "และครั้งนี้ก็เช่นกัน เขาต้องเป็นคนใกล้ตัวที่สุด ไม่งั้นไม่มีทางที่ข้อมูลของเราจะรั่วไหลไปถึงมือศัตรูได้ง่ายๆ ขนาดนี้" คินกดปุ่มบางอย่างบนโต๊ะทำงาน จอคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่ก็สว่างขึ้น ภาพถ่ายและข้อมูลต่างๆ ปรากฏขึ้นมามากมาย เขาเริ่มไล่ดูอย่างละเอียด "คุณกำลังหาอะไรคะ?" มินตราถาม พลางเดินเข้าไปใกล้ "รายชื่อคนสนิทของฉันทั้งหมด" คินตอบ "คนที่เข้าถึงข้อมูลสำคัญๆ ได้" มินตรามองดูรายชื่อเหล่านั้น ใบหน้าของแต่ละคนผุดขึ้นมาในความคิด เธอเคยพบเจอและพูดคุยกับบางคน แต่บางคนเธอก็ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน "คนนี้..." มินตราชี้นิ้วไปที่รูปถ่ายของชายวัยกลางคน รูปร่างท้วม ใบหน้าเคร่งขรึม "ฉันเคยเจอเขา เขาทำงานใกล้ชิดกับคุณมาก" "นั่นคือ 'วิชัย' ผู้จัดการฝ่ายการเงินของฉัน" คินพยักหน้า "เขาอยู่กับฉันมานานหลายปี แต่พักหลังๆ มานี้ เขามีพฤติกรรมแปลกไป" "แปลกไปแบบไหนคะ?" "เขาเริ่มเก็บตัวมากขึ้น ไม่ค่อยร่วมวงสังสรรค์เหมือนเคย และบางครั้งก็ดูเหมือนจะกังวลใจอยู่ตลอดเวลา" คินขมวดคิ้ว "ฉันเคยพยายามถาม แต่เขาก็ةปัดไป" "แล้วมีใครอีกบ้างคะ?" คินเลื่อนเมาส์ไปรูปต่อไป "คนนี้คือ 'สมชาย' หัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยของเรา" "ฉันรู้จักเขาค่ะ" มินตราจำได้ "เขาดูเป็นคนแข็งแรงและภักดีมาก" "ใช่ เขาเป็นเช่นนั้น" คินถอนหายใจ "แต่มีบางรายงานที่บอกว่าเขาแอบไปพบปะกับคนนอกกลุ่มของเราบ่อยๆ" "ใครคะ?" "นั่นคือสิ่งที่ฉันยังหาคำตอบไม่ได้" คินตอบ "ข้อมูลมันคลุมเครือเกินไป" ทั้งสองคนใช้เวลาหลายชั่วโมงในการตรวจสอบข้อมูลอย่างละเอียด คินเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวต่างๆ เข้าด้วยกัน เขาเริ่มเห็นภาพบางอย่างที่ชัดเจนขึ้น แต่ก็ยังไม่สมบูรณ์ "ฉันคิดว่าฉันเริ่มจะเข้าใจอะไรบางอย่างแล้ว" คินกล่าว พลางลุกขึ้นยืน เดินไปมาในห้อง "คนที่ทรยศเรา ไม่ใช่แค่คนเดียวแน่ๆ" "คุณหมายถึงว่า มีมากกว่าหนึ่งคนเหรอคะ?" มินตราถามอย่างตกใจ "ใช่" คินพยักหน้า "และพวกเขาทำงานเป็นทีม" "แล้วเราจะทำยังไงต่อไปคะ?" "เราต้องหาหลักฐานให้ได้ก่อน" คินตอบ "ถ้าเราเผชิญหน้ากับพวกเขาโดยไม่มีหลักฐานที่ชัดเจน เราอาจจะตกอยู่ในอันตรายยิ่งกว่าเดิม" คินเปิดลิ้นชักใต้โต๊ะทำงาน เขาหยิบกล่องไม้ขนาดเล็กออกมา วางมันลงบนโต๊ะ "นี่คืออะไรคะ?" มินตราถาม "ของที่ฉันเก็บไว้" คินเปิดกล่องออก เผยให้เห็นรูปถ่ายเก่าๆ หลายใบ และจดหมายที่ซีดจาง "มันคือความลับของฉัน... และอาจจะเป็นกุญแจสำคัญในการไขปริศนานี้" มินตราหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมาดู เป็นรูปของคินในวัยหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างๆ หญิงสาวหน้าตาคมสวย ผมยาวสลวย "เธอคือใครคะ?" "เธอคือ 'นลิน' ผู้หญิงที่ฉันรัก" คินตอบ เสียงของเขาอ่อนลงเล็กน้อย "แต่เธอจากไปแล้ว" "จากไป... หมายถึงเสียชีวิตเหรอคะ?" คินพยักหน้า "อุบัติเหตุ... หรือนั่นคือสิ่งที่พวกเขาบอกฉัน" มินตรามองดูจดหมายที่แนบมากับรูปถ่าย มันถูกเขียนด้วยลายมือที่อ่อนช้อย "จดหมายฉบับนี้..." "เป็นจดหมายฉบับสุดท้ายที่นลินเขียนถึงฉัน" คินตอบ "ก่อนที่เธอจะ..." มินตราอ่านจดหมายอย่างตั้งใจ เมื่ออ่านจบ เธอก็เงยหน้ามองคินด้วยสีหน้าจริงจัง "คุณคินคะ..." มินตราเอ่ยเสียงสั่น "ในจดหมายฉบับนี้ นลินบอกว่าเธอได้รับอันตราย และกำลังจะเปิดเผยความจริงบางอย่างเกี่ยวกับ 'องค์กร' ที่อยู่เบื้องหลัง" "องค์กร?" คินทวนคำ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสับสน "องค์กรอะไร?" "เธอเขียนว่า 'พวกเขา' กำลังจะทำบางอย่างที่เลวร้ายมาก" มินตราอ่านต่อ "และเธอได้รวบรวมหลักฐานไว้แล้ว แต่เธอไม่ไว้ใจใครเลย นอกจากคุณ" "แล้วหลักฐานนั้นอยู่ที่ไหน?" คินถามอย่างเร่งร้อน "เธอไม่ได้บอกในจดหมายฉบับนี้ค่ะ" มินตราตอบ "แต่เธอระบุถึงสถานที่บางแห่งที่เธอเคยไปด้วยกันกับคุณ" คินหลับตาลง นึกถึงความทรงจำเก่าๆ กับนลิน เขาเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวต่างๆ เข้าด้วยกัน ความสงสัย ความเจ็บปวด และความโกรธ เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ "ฉันรู้แล้ว" คินลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาเป็นประกายด้วยความมุ่งมั่น "ที่ที่นลินเคยพาฉันไป... ที่ที่เธอชอบไปหลบไปซ่อนตัว" "คือที่ไหนคะ?" "บ้านหลังเล็กๆ ริมทะเลสาบ" คินตอบ "ที่นั่นเป็นที่ที่เราเคยใช้เวลาด้วยกันบ่อยๆ ถ้ามีหลักฐาน มันต้องอยู่ที่นั่นแน่ๆ" "เราจะไปที่นั่นกันเดี๋ยวนี้เลยไหมคะ?" มินตราถาม "ไม่" คินส่ายหน้า "มันยังเร็วเกินไป เราต้องวางแผนให้รอบคอบกว่านี้ ก่อนที่เราจะไปที่นั่น เราต้องแน่ใจว่าไม่มีใครตามเราไป" คินเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปนอกคฤหาสน์ที่มืดมิด ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความตั้งใจแน่วแน่ "ความจริงกำลังจะถูกเปิดเผย และคนที่ทรยศเราจะต้องชดใช้ในสิ่งที่พวกเขาทำ"