แสงไฟนีออนสีฟ้าอ่อนๆ สาดส่องลงมายังพัชราภาที่ยืนพิงผนังอิฐเย็นเฉียบอยู่ภายในตรอกแคบๆ ย่านเยาวราช ฝนที่โปรยปรายลงมาตลอดทั้งคืนเริ่มซาเม็ดลงไปแล้ว เหลือเพียงหยาดน้ำที่ยังเกาะพราวอยู่บนใบหน้าของเธอและรอยร้าวบนพื้นซีเมนต์ที่สะท้อนแสงไฟเลือนรางกลิ่นอับชื้นและกลิ่นของอาหารทะเลสดๆ ลอยปะปนมากับอากาศเย็นยามดึก เป็นบรรยากาศที่คุ้นเคยสำหรับเธอ แต่ค่ำคืนนี้ มันกลับมีความตึงเครียดแฝงอยู่บางเบา “หมวดหน่อย รายงาน” พัชราภาเอ่ยเสียงเรียบผ่านเครื่องสื่อสารที่แนบหู “กำลังตรวจสอบในพื้นที่ค่ะ แต่ดูเหมือนว่าซอยนี้จะไม่มีใครอยู่เลยค่ะ” เสียงของหมวดหน่อยตอบกลับมาด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย “มีแต่ถังขยะเก่าๆ กับแมวที่กำลังคุ้ยขยะอยู่เป็นเพื่อนเรา” พัชราภาถอนหายใจเบาๆ เธอเดินลึกเข้าไปในซอยอีกนิด สายตาไล่กวาดไปตามมุมมืดต่างๆ แม้จะไม่มีอะไรผิดปกติให้เห็นชัดเจน แต่สัญชาตญาณนักสืบของเธอบอกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง “แน่ใจนะว่าเราไม่พลาดอะไรไป” เธอถามย้ำ “ก่อนหน้านี้มีคนแจ้งว่าเห็นเงาคนเคลื่อนไหวแถวนี้” “ยืนยันค่ะหมวด ตรวจสอบอย่างละเอียดแล้ว ไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ เลยค่ะ หรือว่าแจ้งผิดซอย” “เป็นไปได้” พัชราภากล่าว “แต่ที่นี่คือจุดที่พบศพแรกนะ เราจะประมาทไม่ได้” เธอเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ “กลับไปที่รถ เราอาจจะต้องขยายรัศมีการค้นหา” ขณะที่เธอกำลังจะหันหลังกลับ เสียงฝีเท้าแผ่วเบาก็ดังมาจากด้านในสุดของซอย พัชราภาชะงักกึกทันที เธอส่งสัญญาณให้หมวดหน่อยเงียบ และยกมือขึ้นเป็นสัญญาณให้ทีมที่รออยู่ข้างนอกเตรียมพร้อม ร่างสูงโปร่งในชุดสีดำสนิทค่อยๆ เคลื่อนออกมาจากความมืด เขาเคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบราวกับเงา ดวงตาคมกริบภายใต้หมวกแก๊ปสอดส่ายมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง เมื่อสายตาของเขาสบเข้ากับพัชราภาที่ยืนเผชิญหน้าอยู่ เขาก็ชะงักไปเพียงครู่ ก่อนจะฝืนยิ้มมุมปาก “อ้าว… ตำรวจนี่เอง” ชายคนนั้นเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ “กำลังหาอะไรอยู่หรือครับ” พัชราภาไม่ตอบ เธอเดินเข้าไปหาเขาช้าๆ มือข้างหนึ่งเลื่อนไปวางที่ซองปืนใต้แจ็คเก็ต “คุณคือใคร และมาทำอะไรที่นี่ตอนดึกสงัด” “ผมชื่อ มาร์โค” เขาตอบพร้อมกับยกมือขึ้นสองข้างอย่างยอมจำนน “ผมแค่กำลังจะกลับบ้าน ไม่ได้มีอะไรหรอกครับ” “บ้านของคุณอยู่ในซอยนี้หรือ” พัชราภาถาม พลางเพ่งมองใบหน้าของเขาอย่างพิจารณา “ไม่ครับ แถวนี้เป็นทางลัดที่ผมชอบใช้” มาร์โคตอบ ดวงตาของเขาสบกับพัชราภาตรงๆ ไม่แสดงอาการหวาดกลัวใดๆ “คุณนี่เป็นตำรวจที่ดุมากเลยนะครับ” “หน้าที่ของฉัน” พัชราภากล่าว “คุณมาแถวนี้บ่อยแค่ไหน” “นานๆ ทีครับ ถ้าอารมณ์ดี” มาร์โคตอบติดตลก “วันนี้อารมณ์ดีเป็นพิเศษ เลยแวะมาเดินเล่น” พัชราภากำลังจะซักไซ้ต่อ แต่ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าอีกคู่ก็ดังขึ้นมาจากทางด้านหลังของมาร์โค ทำให้ทั้งคู่หันไปมองพร้อมกัน “มาร์โค! นายมาทำอะไรตรงนี้!” เสียงแหลมสูงดังมาจากหญิงสาวคนหนึ่งที่เพิ่งก้าวเข้ามาในซอย เธอสวมชุดราตรีสีแดงเพลิง ใบหน้าสวยคมแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางจัดเต็ม แต่แววตาของเธอกลับฉายแววตื่นตระหนก มาร์โคถอนหายใจเบาๆ “ก็แค่เจอตำรวจน่ะ เคลเลน” เคลเลนเดินเข้ามาใกล้ ชายตามองพัชราภาด้วยความไม่ไว้วางใจ “คุณตำรวจ มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ” “กำลังสอบสวนบุคคลที่อาจเกี่ยวข้องกับคดีฆาตกรรมต่อเนื่องค่ะ” พัชราภาตอบเสียงเรียบ “คุณรู้จักเขาดีแค่ไหน” “มาร์โคเป็นเพื่อนของฉันค่ะ” เคลเลนตอบทันที “เราเพิ่งทานอาหารเย็นด้วยกันเสร็จ แล้วเขาก็กำลังจะไปส่งฉันที่บ้าน” “แล้วทำไมคุณถึงไปรอเขาอยู่ในซอยมืดๆ แบบนี้” พัชราภาถามอย่างจับผิด “ฉัน… ฉันแค่อยากจะเซอร์ไพรส์เขาค่ะ” เคลเลนอึกอักเล็กน้อย “คิดว่าเขาอาจจะมาทางลัดนี้” พัชราภามองสลับระหว่างทั้งสองคน เธอสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง แต่ก็ยังไม่มีหลักฐานเพียงพอที่จะจับกุมใครได้ “คุณสองคนพักอยู่ที่ไหน” “ผมพักอยู่แถวสุขุมวิทครับ” มาร์โคตอบ “ส่วนเคลเลนก็อยู่ที่คอนโดใกล้ๆ นี่เอง” “มีอะไรให้เราช่วยไหมคะ คุณตำรวจ” เคลเลนถาม พยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติ “ไม่มีครับ” พัชราภากล่าว “แต่ถ้าคุณสองคนเห็นอะไรผิดปกติ หรือมีใครมาถามเรื่องคดีนี้ ก็ขอให้แจ้งเราทันที” เธอหยิบบัตรประจำตัวยื่นให้ทั้งคู่ “นี่เบอร์ติดต่อของฉัน” มาร์โครับบัตรไปพิจารณา “ขอบคุณครับคุณตำรวจ” เขาเอ่ย “หวังว่าคุณจะจับตัวคนร้ายได้เร็วๆ นะครับ” พัชราภามองตามทั้งคู่ที่เดินจากไปจนลับสายตา ความรู้สึกไม่สบายใจยังคงเกาะกุมจิตใจ เธอหันไปสั่งการหมวดหน่อย “ตรวจสอบประวัติของบุคคลทั้งสองคนนี้ให้ละเอียดที่สุด” “ค่ะหมวด” เสียงของหมวดหน่อยตอบกลับมาอย่างหนักแน่น พัชราภาเดินกลับมาที่รถ เธอเปิดแฟ้มคดีขึ้นมาอีกครั้ง ภาพของเหยื่อทั้งสามคนวนเวียนอยู่ในหัว ใบหน้าของมาร์โคและเคลเลนปรากฏขึ้นมาแทนที่ เธอรู้สึกว่าบางอย่างในตัวของทั้งสองคนนั้นไม่ชอบมาพากล มันมีความลับบางอย่างซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีที่ดูปกติเกินไป ราวกับมีบางสิ่งบางอย่างที่พวกเขากำลังพยายามปกปิด “ต้องมีอะไรแน่ๆ” เธอพึมพำกับตัวเอง “เงื่อนงำบางอย่างมันซ่อนอยู่ในเงามืดของคืนนี้” แสงไฟหน้ารถของพัชราภาสาดส่องไปตามถนนที่เปียกลื่น เธอกำลังจะขับรถออกจากซอย แต่สายตาของเธอกลับไปสะดุดกับบางสิ่งที่ติดอยู่ใต้ท้องรถคันหนึ่งที่จอดอยู่ริมถนน มันเป็นวัตถุสีดำเล็กๆ ที่ดูเหมือนจะหลุดออกมาจากเสื้อผ้าของใครบางคน พัชราภาดับเครื่องยนต์ แล้วลงไปสำรวจ เธอหยิบวัตถุดังกล่าวขึ้นมาดู มันคือพวงกุญแจหนังสีดำ สกรีนเป็นรูปตราสัญลักษณ์ของร้านอาหารแห่งหนึ่งที่เธอคุ้นเคย… ร้าน “ลา พาโวลา” ร้านอาหารอิตาเลียนหรูที่เธอเพิ่งไปสืบมาเมื่อคืนก่อน “ลา พาโวลา…” พัชราภากล่าวเสียงเบา “เกี่ยวข้องกันอีกแล้วหรือ” เธอเก็บพวงกุญแจชิ้นนั้นไว้ในถุงหลักฐาน และรู้สึกได้ทันทีว่าคดีนี้มันซับซ้อนกว่าที่เธอคิดไว้มากนัก