มาร์โคเดินตรงเข้ามาหาโต๊ะของพัชราภาและหมวดหน่อย พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะประดิษฐ์ขึ้นมา “สวัสดีครับคุณตำรวจ” เขากล่าว “ไม่คิดว่าจะเจอกันอีก” พัชราภาเลิกคิ้ว “คุณมาที่นี่หรือครับ” “มาหาเคลเลนครับ” มาร์โคตอบ “เธอทำงานที่นี่เป็นบางครั้ง” “อ้อ” พัชราภาพยักหน้า “แล้วพวงกุญแจของคุณ…” “อ้อ… อันนั้น ผมทำหล่นไปเมื่อคืนจริงๆ ครับ” มาร์โครีบกล่าว “ผมไม่ได้ตั้งใจจะให้คุณตำรวจเห็น” “แต่คุณบอกว่าคุณไม่ได้มาแถวนี้” พัชราภากล่าวเสียงเย็น “คุณโกหกผม” มาร์โคหน้าเสียไปเล็กน้อย “คือ… ผมไม่อยากมีปัญหาครับ” “ปัญหาอะไร” พัชราภาถาม “คดีฆาตกรรมต่อเนื่องนี่หรือเปล่า” ใบหน้าของมาร์โคซีดเผือดลงไปอีก “ผมไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้นครับ” “คุณแน่ใจหรือ” พัชราภาโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย “เรามีหลักฐานบางอย่างที่จะเชื่อมโยงคุณเข้ากับคดีนี้” “หลักฐานอะไรครับ” มาร์โคถามเสียงสั่น “พวงกุญแจของคุณไง” พัชราภากล่าว “และยังมีพยานที่เห็นคุณอยู่ในซอยนั้น” ทันใดนั้นเอง หญิงสาวที่เป็นหัวหน้าพนักงานเสิร์ฟก็เดินเข้ามา “มีอะไรหรือคะ คุณมาร์โค” เธอถามด้วยความเป็นห่วง “ไม่มีอะไรหรอกค่ะ” มาร์โคตอบ “คุณตำรวจแค่กำลังสอบถามข้อมูลบางอย่าง” “เกี่ยวกับคดีฆาตกรรมที่เกิดขึ้นหรือคะ” หญิงสาวถาม พลางเหลือบมองพัชราภาอย่างระแวง “ฉันชื่อเคลเลนค่ะ เป็นผู้จัดการร้าน” “ร้อยตำรวจเอกหญิง พัชราภา กองปราบปรามค่ะ” พัชราภาแนะนำตัว “และนี่คือหมวดหน่อย” เคลเลนยิ้มให้ “ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ” เธอกล่าว “หากมีอะไรที่พวกเราพอจะช่วยเหลือได้ บอกได้เลยนะคะ” “ขอบคุณค่ะ” พัชราภากล่าว “ตอนนี้เรากำลังพยายามหาความเชื่อมโยงระหว่างร้านนี้กับเหยื่อ” “เหยื่อ… มีใครเกี่ยวข้องกับร้านของเราหรือคะ” เคลเลนถาม สีหน้าแสดงความประหลาดใจ “หนึ่งในเหยื่อ… เป็นนักธุรกิจชาวอิตาเลียนที่เคยมาใช้บริการที่ร้านของคุณบ่อยครั้ง” พัชราภากล่าว “คุณจำเขาได้ไหม” เคลเลนพยายามนึก “นักธุรกิจชาวอิตาเลียน… อืม… จำไม่ได้จริงๆ ค่ะ ที่นี่มีลูกค้าชาวอิตาเลียนเยอะมาก” “เขาชื่อ ลีโอเนล มอนเตส” พัชราภากล่าว “เขาถูกพบเป็นศพในซอยเล็กๆ ย่านเยาวราชเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว” สีหน้าของเคลเลนซีดเผือดลงทันที “ลีโอเนล… ฉันจำได้! เขาเป็นลูกค้าประจำของฉันเลยค่ะ” “คุณสนิทกับเขาแค่ไหน” พัชราภาถาม “ก็… เป็นลูกค้าที่ดีค่ะ เขาเป็นคนใจดีและใจป้ำมาก” เคลเลนตอบ “แต่ฉันไม่เคยคุยกับเขาเรื่องธุรกิจหรือเรื่องส่วนตัวมากนัก” “แล้วคุณรู้ไหมว่าเขามีศัตรูหรือเปล่า” เคลเลนส่ายหน้า “ไม่ทราบเลยค่ะ” ขณะที่พัชราภากำลังจะซักถามต่อ เสียงโทรศัพท์มือถือของมาร์โคก็ดังขึ้น เขาชะงักเล็กน้อย ก่อนจะหยิบมันออกมาดู “ขอตัวนะครับ” มาร์โคกล่าว “มีธุระด่วน” “เดี๋ยวก่อน!” พัชราภาเอ่ยขึ้น “คุณกำลังจะไปไหน” “ผมต้องไปจัดการเรื่องธุรกิจครับ” มาร์โคตอบ “แล้วจะกลับมา” “ไปกับใคร” “ไปคนเดียวครับ” มาร์โคตอบ พลางก้าวถอยหลังออกห่างจากโต๊ะของพัชราภา “เดี๋ยวก่อนค่ะ” หมวดหน่อยพูดขึ้น “หนูเห็นคุณคุยโทรศัพท์กับผู้ชายคนหนึ่งเมื่อสักครู่นี้” มาร์โคหน้าแดงขึ้นเล็กน้อย “ผม… ผมแค่คุยกับเพื่อนร่วมงานครับ” “เพื่อนร่วมงานที่ไหน” พัชราภาถาม “ที่… ที่อิตาลีครับ” มาร์โคตอบตะกุกตะกัก “แต่สัญญาณโทรศัพท์ที่นี่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่สำหรับการคุยกับต่างประเทศนะครับ” หมวดหน่อยกล่าว “โดยเฉพาะการคุยที่ต้องใช้เวลานาน” มาร์โคเงียบไป เขาดูประหม่าอย่างเห็นได้ชัด “คุณมาร์โค” พัชราภากล่าวเสียงจริงจัง “คุณกำลังปิดบังอะไรเราอยู่” “ผม… ผมไม่ได้ปิดบังอะไรครับ” มาร์โคยืนยัน “ถ้าอย่างนั้น… คุณจะยอมให้เราเข้าไปตรวจสอบร้านของคุณได้ไหม” พัชราภากล่าว “เผื่อว่าเราจะเจอเบาะแสบางอย่าง” มาร์โคลังเลเล็กน้อย “ตรวจสอบ… ทำไมหรือครับ” “เพราะเราเชื่อว่าร้านลา พาโวลา อาจมีส่วนเกี่ยวข้องกับคดีฆาตกรรมที่เกิดขึ้น” พัชราภากล่าว “คุณเองก็มีประวัติเกี่ยวกับธุรกิจผิดกฎหมายในอิตาลี และเราก็พบพวงกุญแจของคุณในที่เกิดเหตุ” เคลเลนถึงกับอ้าปากค้าง “ไม่จริงน่า! มาร์โค… คุณไปทำอะไรมา!” มาร์โคเงยหน้าขึ้นมองพัชราภาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า “ผม… ผมยอมให้คุณตรวจสอบได้” เขากล่าว “แต่ผมขอให้คุณอย่าเพิ่งตัดสินอะไรง่ายๆ” “เราจะทำตามหน้าที่ของเรา” พัชราภากล่าว “คุณจะพาเราไปตอนนี้เลยไหม” “ได้ครับ” มาร์โคตอบ “เดี๋ยวผมขอไปจัดการเรื่องที่ค้างอยู่ก่อน แล้วจะพาคุณไป” พัชราภาและหมวดหน่อยมองหน้ากัน พวกเขารู้ดีว่ากำลังก้าวเข้าไปในวังวนที่อันตรายมากขึ้นเรื่อยๆ แต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเดินหน้าต่อไป “เราจะรอคุณที่นี่” พัชราภากล่าว “คุณมีเวลาไม่มากนัก” มาร์โคพยักหน้า ก่อนจะรีบเดินออกจากร้านไป ทิ้งให้พัชราภาและหมวดหน่อยนั่งรออยู่ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดขึ้นทุกขณะ “หมวดคะ หนูว่าเรากำลังจะได้เจอความจริงบางอย่างที่น่ากลัวค่ะ” หมวดหน่อยกระซิบ “ฉันก็หวังว่าเราจะไม่สายเกินไป” พัชราภากล่าว พลางเหลือบมองไปยังกลุ่มลูกค้าชายชาวต่างชาติที่นั่งอยู่ที่มุมร้าน พวกเขายังคงนั่งอยู่ที่เดิม แต่ตอนนี้สายตาของพวกเขากำลังจ้องมองมาที่โต๊ะของเธออย่างไม่วางตา “ดูเหมือนเรากำลังตกเป็นเป้าสายตาแล้วค่ะหมวด” หมวดหน่อยกล่าว “ปล่อยให้พวกเขาจับตาดูไป” พัชราภากล่าว “ยิ่งพวกเขาแสดงออกมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งเป็นสัญญาณว่าเรากำลังเข้าใกล้ความจริงมากขึ้นเท่านั้น” พัชราภากำลังคิดว่าการเผชิญหน้ากับมาร์โคครั้งนี้ อาจจะเป็นการเปิดปมเงื่อนที่สำคัญของคดีนี้ก็เป็นได้ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็อดกังวลไม่ได้ว่า การเข้าไปสืบในรังของพวกมาเฟียอิตาลีอย่างใกล้ชิดเช่นนี้ จะนำมาซึ่งอันตรายที่เธอคาดไม่ถึง