มาร์โคหัวเราะเบาๆ สายตาที่เคยดูอบอุ่นเมื่อครู่กลับกลายเป็นเย็นชาคล้ายน้ำแข็ง เขาหยิบพวงกุญแจออกมาจากกระเป๋าเสื้อเชิ้ตแล้วยื่นให้พัชราภา “อันนี้มันตกอยู่บนพื้นตอนที่ผมเจอคุณครั้งแรกที่คลับนั่น ผมเก็บไว้เผื่อคุณจะกลับมาถามหา” พัชราภาอึ้งไปเล็กน้อย เธอจำได้ว่าปฏิกิริยาของเธอตอนนั้นดูตกใจเกินเหตุไปหน่อย “ขอบคุณค่ะ” เธอรับพวงกุญแจคืนมา รู้สึกถึงน้ำหนักของมันในมือ “ฉันไม่ได้คาดคิดว่าจะเจอคุณที่นี่” “ผมบอกแล้วไงครับว่าเคลเลนทำงานที่นี่เป็นบางครั้ง” มาร์โคตอบ สีหน้าของเขาดูผ่อนคลายลงแต่ก็ยังคงแฝงไว้ด้วยความสงสัย “คุณมาหาเคลเลน หรือมาหาผมกันแน่ คุณตำรวจ?” คำถามนั้นทำให้พัชราภารู้สึกเหมือนถูกจับได้คาหนังคาเขา เธอสูดหายใจลึก พยายามควบคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติ “ฉันมาหาเคลเลนค่ะ พอดีมีเรื่องต้องสอบถามเพิ่มเติมเกี่ยวกับคดีของเรา” หมวดหน่อยซึ่งยืนอยู่ข้างๆ พัชราภา สังเกตเห็นความตึงเครียดที่เกิดขึ้น เขากระแอมเล็กน้อย “คุณซานโตโร่ครับ เรากำลังสืบสวนคดีที่เกี่ยวข้องกับ... เอ่อ... ธุรกิจบางอย่างที่อาจมีส่วนเกี่ยวข้องกับท่าน” มาร์โคเลิกคิ้วสูง “ธุรกิจของผม? ผมเป็นนักธุรกิจที่ถูกกฎหมายนะครับ คุณตำรวจ” น้ำเสียงเขาเริ่มมีความไม่พอใจเจือปน “ผมไม่แน่ใจว่าธุรกิจที่ว่านั้นคืออะไร แต่ผมยินดีให้ความร่วมมือเสมอ หากมีสิ่งใดที่ผมสามารถช่วยเหลือได้” “เรากำลังสืบสวนคดีฆาตกรรมต่อเนื่องหลายคดีในกรุงเทพฯ ครับ” พัชราภาเอ่ยขึ้น “และมีเบาะแสบางอย่างที่ชี้ไปถึงองค์กรอาชญากรรมต่างชาติที่กำลังเข้ามามีบทบาทในเมืองของเรา” มาร์โคพยักหน้าช้าๆ “น่าสนใจครับ เมืองนี้กำลังเติบโต มีโอกาสมากมายเกิดขึ้นเสมอ แต่ก็มาพร้อมกับปัญหาที่ตามมาเช่นกัน” เขาเหลือบมองไปทางเคลเลนที่กำลังยืนคุยอยู่กับพนักงานอีกคนอยู่ไม่ไกล “คุณตำรวจคิดว่าผมเกี่ยวข้องกับคดีเหล่านั้นจริงๆ หรือ?” “เรายังไม่ได้ข้อสรุปใดๆ ครับ” พัชราภาตอบอย่างตรงไปตรงมา “เราเพียงต้องการรวบรวมข้อมูลให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้” “ถ้าอย่างนั้น ผมขอเสนอตัวเป็นที่ปรึกษาให้กับคุณตำรวจได้ไหมครับ” มาร์โคยื่นข้อเสนอ “ผมอยู่ในวงการธุรกิจมานานพอสมควร และรู้จักผู้คนหลากหลายในเมืองนี้ ผมอาจจะสามารถให้ข้อมูลเชิงลึกเกี่ยวกับกลุ่มคนที่คุณตำรวจกำลังตามหาได้” พัชราภามองหน้าหมวดหน่อย สัญญาณเตือนภัยดังขึ้นในใจ นี่อาจเป็นกับดัก หรืออาจเป็นโอกาสทองที่จะได้ข้อมูลวงใน “คุณมั่นใจว่าคุณจะให้ข้อมูลที่ถูกต้องกับเราได้จริงๆ หรือครับ?” “ผมไม่เคยโกหกกับตำรวจครับ คุณตำรวจ” มาร์โคยิ้มมุมปาก “โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อผมรู้สึกว่ามีบางอย่างกำลังคุกคามความสงบสุขของเมืองที่ผมเลือกอาศัยอยู่” เคลเลนเดินเข้ามาหาหลังจากที่คุยกับพนักงานเสร็จ “มีอะไรหรือคะ?” เธอถามเมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของพัชราภาและหมวดหน่อย “คุณซานโตโร่กำลังเสนอตัวช่วยเราสืบคดีครับ” หมวดหน่อยบอก เคลเลนดูประหลาดใจเล็กน้อย “ช่วย? ช่วยได้อย่างไรคะ?” “ผมกำลังจะไปคุยกับคนรู้จักที่น่าจะให้ข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับธุรกิจใต้ดินในเมืองนี้ได้” มาร์โคหันไปทางเคลเลน “ถ้าคุณสนใจ เคลเลน คุณจะไปด้วยกันไหม?” เคลเลนหันมามองพัชราภา “คุณตำรวจสนใจไหมคะ? ถ้าเป็นข้อมูลสำคัญ ฉันว่าเราไม่ควรพลาด” พัชราภารู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลบางอย่างในสถานการณ์นี้ แต่เธอก็ไม่สามารถปฏิเสธได้ “ค่ะ ฉันสนใจ” “ดีมาก” มาร์โคกล่าว “งั้นเจอกันที่บาร์ของผม คืนนี้ เวลาสามทุ่ม ผมจะติดต่อคุณอีกครั้งเพื่อยืนยันสถานที่นัดพบที่แน่นอน” เขากล่าวลาทั้งสองคนแล้วเดินจากไป ปล่อยให้พัชราภาและหมวดหน่อยยืนมองตามหลังด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย “คุณแน่ใจนะว่าเราควรจะไป?” หมวดหน่อยเอ่ยถามเมื่อมาร์โคลับสายตาไปแล้ว “ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกันค่ะ” พัชราภาตอบ “แต่ถ้าเราไม่ไป เราอาจจะพลาดโอกาสสำคัญก็ได้” “เขาอาจจะกำลังล่อลวงเราไปติดกับก็ได้นะ” “ฉันรู้ค่ะ แต่ถ้าเขาเป็นคนของแก๊งค์ที่พวกเรากำลังตามหาจริงๆ การที่เขาเสนอตัวช่วยเหลือเราแบบนี้ มันก็แปลกเกินไป” พัชราภากล่าว “เหมือนกับว่าเขากำลังพยายามจะบอกอะไรบางอย่างกับเราผ่านเกมการเมืองของเขา” “เกมการเมืองของพวกมาเฟียเนี่ย ซับซ้อนจริงๆ” หมวดหน่อยถอนหายใจ “แล้วเราจะเชื่อใจเขาได้แค่ไหน?” “เราจะไม่มีวันได้รู้ ถ้าเราไม่ลองเสี่ยง” พัชราภาตอบเสียงหนักแน่น “คืนนี้เราจะไป แต่เราต้องระวังตัวให้มากที่สุด” หลังจากการพูดคุยกับมาร์โค พัชราภาและหมวดหน่อยก็กลับมาที่กองปราบปรามเพื่อวางแผนการรับมือกับสถานการณ์ที่อาจเกิดขึ้นในคืนนั้น พวกเขาตรวจสอบประวัติของมาร์โคอย่างละเอียดอีกครั้ง แต่ข้อมูลที่ได้มาก็ยังคงยืนยันว่าเขาเป็นนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จและไม่มีประวัติอาชญากรรมใดๆ ที่ชัดเจน “นี่มันแปลกจริงๆ นะ” หมวดหน่อยพึมพำขณะมองข้อมูลในหน้าจอ “ชายคนนี้ดูเหมือนจะไม่มีอะไรน่าสงสัยเลย แต่ทำไมฉันถึงรู้สึกไม่สบายใจทุกครั้งที่ได้เจอเขา” “ความรู้สึกของนักสืบน่ะค่ะ” พัชราภาตอบ “มันมักจะแม่นยำเสมอ” “แล้วเคลเลนล่ะ? เธอเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้?” “ฉันยังไม่แน่ใจค่ะ แต่การที่มาร์โคบอกว่าเธอทำงานที่นี่เป็นบางครั้ง มันอาจจะเป็นแค่ข้ออ้าง หรือไม่ก็เธออาจจะเป็นคนกลางที่คอยส่งข่าวระหว่างมาร์โคกับพวกเรา” “ดูเหมือนว่าเราจะต้องเข้าไปใน ‘รังผึ้ง’ อีกครั้งแล้วสินะ” หมวดหน่อยเอ่ย “ใช่ค่ะ แต่ครั้งนี้เราต้องระวังตัวให้มากขึ้น” พัชราภาตอบ “เราจะไปกันสองคน หรือจะขอทีมสนับสนุนเพิ่ม?” “เรื่องแบบนี้ถ้ามีคนมากเกินไปมันก็จะกลายเป็นจุดสนใจ เราไปกันสองคนก่อนดีกว่า ถ้ามีอะไรผิดปกติค่อยส่งสัญญาณ” “ตกลงค่ะ” พัชราภารู้สึกถึงความตื่นเต้นระคนกับความกังวล เธอรู้ว่าคดีนี้กำลังจะพาเธอไปสู่จุดที่อันตรายกว่าเดิม แต่เธอก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน