เสียงฝีเท้าที่ดังใกล้เข้ามา ทำให้รินดาและอเล็กเซย์ต้องรีบหาทางหนี พวกเขาปิดฝากล่องไม้เก็บเอกสารและรูปถ่ายสำคัญ ก่อนที่รินดาจะตะโกนบอก "ทางนี้!" เธอชี้ไปที่รอยแยกเล็กๆ บริเวณผนังด้านหนึ่งของห้อง "มันน่าจะเป็นทางออกอีกทาง" ทั้งสองรีบมุดเข้าไปในรอยแยกนั้น มันแคบมาก จนต้องคลานไปข้างหน้าอย่างทุลักทุเล "เราจะไปไหนกัน" อเล็กเซย์ถาม หอบหายใจ "ฉันเดาว่ามันต้องต่อไปยังส่วนอื่นของสุสาน" รินดาตอบ "เราต้องพยายามหาทางกลับขึ้นไปข้างบนให้เร็วที่สุด" แสงไฟฉายของรินดาส่องนำทางไปตามอุโมงค์แคบๆ ที่เต็มไปด้วยฝุ่นและใยแมงมุม บรรยากาศอึดอัดและน่าขนลุกยิ่งกว่าเดิม "คุณคิดว่าใครกำลังตามเรามา" อเล็กเซย์ถาม "คนเดียวกับที่บุกเข้ามาที่บ้านพักของมาร์ติน" รินดาตอบ "พวกเขาคงรู้ว่าเราอยู่ที่นี่" "แล้วทำไมพวกเขาถึงไม่เข้ามาทางเดียวกับเรา" "บางทีทางเข้าหลักอาจจะถูกปิดไปแล้ว" รินดาคาดเดา "หรือพวกเขาอาจจะอยากให้เราติดกับอยู่ที่นี่" ทันใดนั้นเอง เสียงพลุที่ดังขึ้นจากด้านบน ทำให้ทั้งสองสะดุ้งโหยง "พวกเขากำลังล้อมสุสานไว้" รินดาพูดด้วยน้ำเสียงกังวล "เราจะออกไปได้อย่างไร" อเล็กเซย์ถาม "เราต้องหาทางอื่น" รินดาตอบ "ต้องมีทางออกอื่นแน่ๆ" ทั้งสองคลานต่อไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมาถึงทางแยกเล็กๆ ทางเดินแยกออกเป็นสองทาง "ทางไหนดี" อเล็กเซย์ถาม รินดาหยุดคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะชี้ไปทางซ้าย "ทางนี้" เธอตอบ "ฉันรู้สึกได้ถึงกระแสลมที่พัดเข้ามา" ทั้งสองเลือกเดินทางนั้น เสียงฝีเท้าของคนที่ตามมาดูเหมือนจะใกล้เข้ามาเรื่อยๆ รินดาเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น "ใกล้แล้ว!" รินดาอุทาน เมื่อเห็นแสงสว่างรำไรอยู่เบื้องหน้า "น่าจะเป็นทางออก!" ในที่สุด ทั้งสองก็คลานออกมาจากอุโมงค์แคบๆ นั้น ปรากฏตัวขึ้นกลางสุสานอีกครั้ง แต่คราวนี้พวกเขามาโผล่ในอีกมุมหนึ่งของสุสานที่ค่อนข้างห่างไกลจากจุดที่พวกเขาเข้ามาตอนแรก "เราออกมาได้แล้ว" อเล็กเซย์ถอนหายใจอย่างโล่งอก "แต่เรายังไม่ปลอดภัย" รินดาเตือน "พวกเขายังอยู่ข้างนอก" เสียงตะโกนและเสียงฝีเท้าดังมาจากอีกฝั่งของสุสาน "พวกมันอยู่ตรงนั้น! อย่าให้พวกมันหนีไปได้!" "เราต้องหาที่หลบ" รินดาบอก "เร็ว!" ทั้งสองรีบวิ่งไปซ่อนตัวหลังอนุสาวรีย์ขนาดใหญ่ต้นหนึ่ง ท่ามกลางความมืดและเงาของต้นไม้โบราณ "เราจะทำอย่างไรต่อไป" อเล็กเซย์ถาม "เราไม่มีที่ไปแล้ว" "เราต้องหาทางออกจากปรากให้ได้" รินดาตอบ "แต่ก่อนอื่น เราต้องจัดการกับคนที่ตามเรามาให้ได้ก่อน" เธอเหลือบมองไปที่กล่องไม้ที่อเล็กเซย์ถืออยู่ "เราต้องนำเอกสารพวกนี้ไปให้ถึงมือคนที่ไว้ใจได้" "แต่เราจะหาใครได้" "ฉันมีรายชื่อคนของฉันในปราก" รินดาบอก "ถึงแม้ว่ามาร์ตินจะติดต่อไม่ได้ แต่ก็ยังมีคนอื่นที่ฉันไว้ใจได้" "คุณแน่ใจนะว่าพวกเขาจะช่วยเรา" "ต้องแน่ใจ" รินดาตอบ "เพราะถ้าเราไม่รอด คนที่ตามเรามาก็จะไปถึงเป้าหมายของพวกเขา" ทันใดนั้นเอง แสงไฟฉายส่องสาดเข้ามาในบริเวณที่ทั้งสองซ่อนตัวอยู่ "พวกมันอยู่ตรงนั้น!" เสียงตะโกนดังขึ้น รินดาและอเล็กเซย์รู้ตัวว่าพวกเขาถูกพบแล้ว "พร้อมนะ?" รินดาถามอเล็กเซย์ "พร้อมเสมอ" อเล็กเซย์ตอบ เมื่อกลุ่มคนร้ายเข้ามาใกล้ รินดาก็สั่ง "ยิง!" เสียงปืนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดของยามค่ำคืน รินดาและอเล็กเซย์ใช้โอกาสนี้ยิงต่อสู้กับกลุ่มคนร้ายอย่างดุเดือด "ฉันจะคอยคุ้มกัน คุณหาทางหนีไปก่อน" รินดาตะโกนบอกอเล็กเซย์ "ไม่! เราต้องไปด้วยกัน" อเล็กเซย์ยืนกราน ทั้งสองต่อสู้กันอย่างดุเดือด ใช้ความรู้และทักษะที่พวกเขามีอย่างเต็มที่ เพื่อเอาชีวิตรอดจากสถานการณ์ที่คับขันนี้ "คุณต้องไป!" รินดาผลักอเล็กเซย์ "ฉันจะถ่วงเวลาให้!" "แต่..." "ไปเดี๋ยวนี้!" รินดาออกคำสั่งเสียงแข็ง อเล็กเซย์ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจวิ่งหนีไปตามเส้นทางที่รินดาได้วางแผนไว้ "ฉันจะหาคนมาช่วยคุณ" อเล็กเซย์ตะโกนบอกก่อนจะหายลับไปในความมืด รินดามองตามหลังอเล็กเซย์ไป ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับกลุ่มคนร้ายที่กำลังรุกคืบเข้ามา เธอเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ครั้งสุดท้าย "มาเลย!" รินดาตะโกนท้าทาย "ฉันไม่กลัวพวกแกหรอก!" เธอใช้ทุกสิ่งทุกอย่างที่มี ทั้งทักษะ ความเร็ว และไหวพริบ ในการต่อสู้กับศัตรูที่ดูเหมือนจะไม่มีวันหมด