เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวสะท้อนกึกก้องไปทั่วบริเวณโกดังใต้ดิน อรอนงค์หมอบหลบหลังตู้คอนเทนเนอร์ พยายามประเมินสถานการณ์ เขาเห็นร่างของยามรักษาความปลอดภัยหลายคนกำลังบุกเข้ามาพร้อมอาวุธครบมือ "หมอนั่น อยู่ ตรง นั้น!" เสียงตะโกนดังขึ้น อรอนงค์รู้ตัวว่าถูกพบเห็น เขาไม่รอช้า คว้าปืนพกที่พกติดตัวออกมา แล้วยิงสวนออกไป เขาต้องรีบกลับไปหาเมษาและลลิตาให้เร็วที่สุด "อรอนงค์! คุณ เป็น อะไร หรือ เปล่า คะ?" เสียงเมษาตะโกนดังมาจากทางห้องขัง "ผม ไม่ เป็นไร! รีบ หา ที่ หลบ ให้ แน่นหนา!" อรอนงค์ตะโกนตอบกลับ ขณะที่เขากระโดดหลบไปอีกที่หนึ่ง การปะทะกันด้วยอาวุธปืนดำเนินไปอย่างดุเดือด อรอนงค์ใช้ความชำนาญในการต่อสู้ของเขา หลบหลีกกระสุนและตอบโต้ศัตรูอย่างแม่นยำ เขาสามารถจัดการยามได้สองสามคน แต่ศัตรูก็ยังมีจำนวนมากกว่า "คุณ ลลิตา คะ! คุณ พอ จะ รู้ หรือ ไม่ ว่า มี ทาง ออก อื่น อีก หรือ ไม่?" เมษาถามลลิตาที่กำลังตัวสั่นด้วยความกลัว "มี... ค่ะ... ตรง... นู้น..." ลลิตาชี้ไปที่ผนังด้านในอีกด้านหนึ่ง "มัน... เป็น... ทาง... ลับ... ที่... พวก... มัน... ใช้... ขน... ของ... เข้า... ออก... บาง... ครั้ง..." เมษาหันไปมองตามที่ลลิตาชี้ เธอเห็นรอยต่อที่ดูเหมือนจะปิดตาย แต่เมื่อลองสัมผัสดู เธอก็พบว่ามันสามารถเลื่อนเปิดออกได้ "อรอนงค์! ฉัน เจอ ทาง ออก แล้ว ค่ะ!" เมษาตะโกนสุดเสียง อรอนงค์ได้ยินเสียงของเมษา เขามีความหวังขึ้นมาทันที เขาพยายามดันฝ่าวงล้อมของศัตรู มุ่งหน้าไปยังทิศทางที่เมษาอยู่ "พวก แก อย่า คิด จะ หนี!" หัวหน้ายามตะโกน "ยิง สกัด!" กระสุนปืนดังระรัวใส่ร่างของอรอนงค์ เขาพยายามหลบหลีก แต่ก็มีกระสุนบางนัดเฉียดเข้าที่แขนของเขา เขาชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็กัดฟันสู้ต่อ ในที่สุด เขาก็มาถึงห้องขังของลลิตา เมษาและลลิตากำลังพยายามงัดประตูทางลับนั้น "ช่วย ด้วย!" เมษาตะโกน อรอนงค์รีบวิ่งเข้าไปสมทบ เขาใช้ไหล่กระแทกเข้าที่ประตูทางลับอย่างแรง ประตูเหล็กบานนั้นก็เปิดออก เผยให้เห็นอุโมงค์ที่ทอดออกสู่ภายนอก "รีบ! เข้าไป!" อรอนงค์เร่ง เมษาช่วยพยุงลลิตาที่อ่อนแรงให้เดินเข้าไปในอุโมงค์ก่อน ส่วนอรอนงค์คอยยิงคุ้มกันอยู่ด้านหลัง "คุณ อรอนงค์! แขน คุณ!" เมษาเห็นเลือดไหลอาบแขนของอรอนงค์ "ไม่ เป็นไร! รีบ ไป ก่อน!" อรอนงค์บอก พวกเขาเดินลึกเข้าไปในอุโมงค์ ความมืดและความอับชื้นยิ่งทวีคูณ แต่ความหวังที่จะได้เห็นแสงสว่างปลายทาง ก็เป็นเหมือนแรงผลักดันให้ก้าวต่อไป "เรา ใกล้ จะ ถึง แล้ว" อรอนงค์กล่าว "ผม สัมผัส ได้ ถึง อากาศ ภายนอก" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าของศัตรูก็ไล่ตามเข้ามาในอุโมงค์ "พวก มัน ตาม มา แล้ว!" เมษาอุทาน "ผม จะ ถ่วง เวลา ให้ พวก เธอ หนี ไป ก่อน" อรอนงค์กล่าว "ผม จะ ติด ต่อ รถ ที่ เตรียม ไว้ ให้" "ไม่ ค่ะ! อย่า ทิ้ง พวก เรา ไว้!" ลลิตาร้องไห้ "ผม สัญญา ว่า จะ กลับ มา" อรอนงค์บอก "จำ ไว้... ถ้า ผม ไม่ กลับ มา... ให้ ไป หา ท่าน นายพล ทันที" อรอนงค์หันหลังกลับ เขาเห็นเงาของศัตรูกำลังใกล้เข้ามา เขาต้องทำในสิ่งที่ต้องทำ "พวก แก... ไป รอ ผม ที่ ด้านนอก" อรอนงค์บอกเมษา "ผม จะ ตาม ไป" เมษามองอรอนงค์ด้วยความเป็นห่วง แต่เธอก็รู้ว่าเธอไม่มีทางเลือกอื่น เธอต้องพาลลิตาออกไปให้ปลอดภัยก่อน "ถ้า คุณ ไม่ กลับ มา... ฉัน จะ มา ตาม หา คุณ" เมษาบอก อรอนงค์ยิ้มให้เธอ "ผม เชื่อใจ คุณ" เมษาและลลิตาเดินต่อไปในอุโมงค์ ส่วนอรอนงค์ก็หันกลับไปเผชิญหน้ากับศัตรูที่ตามมา เขาเตรียมพร้อมที่จะต่อสู้เป็นครั้งสุดท้าย ในขณะเดียวกัน ท่านนายพลกำลังรอคอยข่าวคราวอยู่ที่จุดนัดพบ รถยนต์คันหนึ่งขับพุ่งเข้ามาจอดอย่างรวดเร็ว เมษาและลลิตาในสภาพที่อ่อนเพลียและหวาดกลัว รีบลงจากรถ "ท่าน นายพล! เรา หนี ออกมา ได้ แล้ว ค่ะ!" เมษารายงาน "แต่อรอนงค์... เขา... เขา ยัง อยู่ ข้าง ใน" ท่านนายพลมีสีหน้าเคร่งเครียด "เป็น อย่าง ที่ คิด ไว้... 'มังกรดำ' ไม่ ยอม ปล่อย ของ ง่ายๆ" "แล้ว... เรา จะ ทำ อย่างไร ต่อ ไป คะ?" เมษาถาม "เรา ต้อง รีบ ไป ช่วย อรอนงค์" ท่านนายพลกล่าว "การ เจรจา ไม่ ได้ ผล อีก ต่อไป แล้ว... ตอน นี้... มัน ถึง เวลา ที่ เรา จะ ต้อง ใช้ กำลัง เข้า จัด การ แล้ว" ท่านนายพลหันไปสั่งการลูกน้อง "เตรียม ทีม เข้า ปฏิบัติการ ทันที! เรา จะ บุก เข้า ไป ใน โกดัง แห่ง นั้น... และ ช่วย อรอนงค์ ออกมา ให้ ได้!" การต่อสู้ครั้งสุดท้ายกำลังจะอุบัติขึ้น ที่ท่าเรือคลองเตยแห่งนี้ การเดิมพันครั้งนี้ ไม่ใช่แค่เพื่อลลิตาอีกต่อไป แต่เพื่อชีวิตของอรอนงค์ และเพื่อการกวาดล้างเครือข่าย "มังกรดำ" ที่ดำมืดและโหดเหี้ยมให้สิ้นซาก.