เสียงกระสุนยังคงดังสนั่นไล่หลังมาติดๆ อรอนงค์รีบผลักเมษาและลลิตาให้เข้าไปในอุโมงค์ที่มืดมิดและแคบกว่าเดิม เขาหันกลับไปยิงสกัดศัตรูที่กำลังกรูกันเข้ามาอย่างไม่ลดละ แขนข้างซ้ายของเขาปวดร้าวจนแทบจะยกไม่ขึ้น แต่แรงฮึดสุดท้ายกลับทำให้เขาสามารถถีบประตูเหล็กให้ปิดลงได้อีกครั้ง เสียงปืนที่เคยดังโครมครามพลันเงียบลงไปชั่วขณะหนึ่ง เหลือเพียงเสียงหอบหายใจของทั้งสามคนที่ดังแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นระรัว "รีบไป!" อรอนงค์กระซิบเสียงแหบพร่า เขาใช้ไหล่ที่แข็งแรงดันร่างของเมษาและลลิตาให้เดินไปข้างหน้า เขาพยายามไม่ให้ความเจ็บปวดที่แขนทำให้การเคลื่อนไหวของเขาช้าลงแม้แต่น้อย ยิ่งเข้าไปลึกเท่าไหร่ อากาศก็ยิ่งอับชื้นและหนักอึ้งขึ้น จนแทบจะหายใจไม่ออก กลิ่นดินชื้นๆ และกลิ่นอับของน้ำทะเลที่ซึมเข้ามาตามผนังอุโมงค์ปะปนกันจนน่าเวียนหัว "คุณ อรอนงค์ คะ แขน คุณ..." เมษาเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง เสียงของเธอสั่นเครือ เธอมองเห็นเลือดสีแดงสดที่ไหลซึมผ่านเสื้อผ้าของอรอนงค์ออกมาเป็นทางยาว "ผม ไม่ เป็นไร" อรอนงค์ตอบเสียงหนักแน่น "สิ่ง สำคัญ ที่สุด ตอน นี้ คือ การ ออก ไป จาก ที่ นี่ ให้ เร็ว ที่สุด" "แต่..." "เมษา" อรอนงค์ขัดขึ้น "เชื่อ ผม เถอะ ผม รู้ ว่า ผม กำลัง ทำ อะไร อยู่" ลลิตาที่เดินนำหน้าอยู่เงียบๆ พลันหยุดเดิน เธอหันกลับมามองอรอนงค์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวังระคนหวาดกลัว "ใกล้... แล้ว... ค่ะ... ฉัน... รู้สึก... ได้..." "คุณ แน่ใจ หรือ?" อรอนงค์ถาม "แน่ใจ... ค่ะ..." ลลิตาตอบ "ทาง ออก... มัน... อยู่... ไม่... ไกล... จาก... ตรง... นี้..." เธอชี้ไปที่ทางแยกเล็กๆ ที่ดูเหมือนจะไม่มีอะไรพิเศษ แต่ทันทีที่เธอชี้ อรอนงค์ก็ได้ยินเสียงบางอย่างที่แผ่วเบามาจากด้านหน้า เสียงนั้นฟังดูเหมือนเสียงลมพัดเบาๆ ซึ่งเป็นสัญญาณที่ดีว่ามีทางออกสู่อากาศภายนอก "เรา ต้อง แยก กัน ที่ นี่" อรอนงค์ตัดสินใจ "เมษา พา คุณ ลลิตา ออก ไป ก่อน ผม จะ คอย คุ้มกัน อยู่ ข้าง หลัง" "ไม่ ค่ะ!" เมษาปฏิเสธทันควัน "เรา จะ ไป ด้วย กัน" "มัน อันตราย เกินไป" อรอนงค์ยืนกราน "ผม บาดเจ็บ อยู่ พวก คุณ ต้อง หนี ไป ก่อน" "แต่ ถ้า เกิด อะไร ขึ้น กับ คุณ ล่ะ คะ?" เมษาถามเสียงดัง "ผม จะ ไม่ เป็น อะไร" อรอนงค์ยืนยัน "ผม จะ ตาม พวก คุณ ไป ผม แค่ ต้องการ ให้ แน่ใจ ว่า พวก คุณ ปลอดภัย" ลลิตาที่ยืนนิ่งมาตลอด เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง "คุณ... อรอนงค์... คุณ... สัญญา... กับ... ฉัน... นะ... คะ..." อรอนงค์มองไปที่ดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวังของลลิตา "ผม สัญญา" "ถ้า... อย่างนั้น... ฉัน... จะ... ไป... กับ... เมษา..." ลลิตากล่าว เมษากัดริมฝีปากแน่น เธอรู้ดีว่าการแยกกันเป็นความคิดที่ดีที่สุดในสถานการณ์นี้ แต่อีกใจหนึ่งเธอก็เป็นห่วงอรอนงค์จับใจ "ตกลง ค่ะ" เมษาตอบเสียงสั่น "แต่ คุณ ต้อง ดูแล ตัว เอง ให้ ดี นะ คะ" "ไป เถอะ" อรอนงค์ผลักเมษาเบาๆ "เร็ว เข้า" เมษาพยุงลลิตาเดินนำเข้าไปในทางแยกเล็กๆ นั้นอย่างรวดเร็ว อรอนงค์ยืนนิ่งอยู่ตรงปากทาง พยายามเพ่งมองเข้าไปในความมืดเพื่อดูลักษณะของอุโมงค์ที่ทอดยาวออกไป เขาหยิบปืนพกออกมาอีกครั้ง เตรียมพร้อมรับมือกับสิ่งที่จะเกิดขึ้น "จะ... ไป... แล้ว... นะ... คะ..." เมษาตะโกนกลับมา "ผม จะ คอย อยู่" อรอนงค์ตอบ ไม่นานนัก เขาก็ได้ยินเสียงประตูกลไกบางอย่างถูกเปิดออก ตามมาด้วยเสียงลมที่พัดเข้ามาแรงขึ้น และแสงสว่างที่สาดส่องเข้ามาในอุโมงค์ เขาเห็นร่างของเมษาและลลิตากำลังคลานออกมาจากปากอุโมงค์ที่อยู่ไม่ไกลจากเขามากนัก "สำเร็จ!" อรอนงค์พึมพำกับตัวเอง เขารู้สึกโล่งใจขึ้นมาเล็กน้อย แต่ก็ยังคงตั้งสติไว้ให้มั่น เขาไม่รู้ว่าศัตรูจะตามมาได้เร็วแค่ไหน ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังมาจากทางด้านหลังของเขา เขาหันกลับไปอย่างรวดเร็ว พบกับร่างของยามหลายคนที่วิ่งกรูกันเข้ามาพร้อมอาวุธในมือ "แก หนี ไม่ พ้น หรอก!" หัวหน้ายามตะโกนเสียงดัง อรอนงค์กัดฟัน เขารู้ว่าเขาต้องหยุดพวกเขาไว้ให้ได้ เพื่อให้เมษาและลลิตามีเวลาหนีไปให้ไกลที่สุด เขาเล็งปืนไปที่กลุ่มศัตรู แล้วยิงสวนออกไปอย่างไม่ยั้ง "อึก!" หนึ่งในยามล้มลงไป "ยิง มัน!" หัวหน้ายามสั่ง กระสุนปืนดังสนั่นหวั่นไหวอีกครั้ง อรอนงค์หลบหลีกอย่างคล่องแคล่ว แม้แขนข้างซ้ายจะบาดเจ็บ เขาก็ยังสามารถใช้แขนข้างขวาประคองปืนได้อย่างมั่นคง เขาใช้ความได้เปรียบจากสภาพแวดล้อมในอุโมงค์ที่แคบ ทำให้ศัตรูเข้ามาได้ลำบาก "ถอย ไป!" อรอนงค์ตะโกน "พวก แก สู้ ผม ไม่ ได้ หรอก!" "อย่า ดู ถูก พวก เรา!" หัวหน้ายามตอบกลับ "แก จะ ต้อง ตาย ที่ นี่!" การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด อรอนงค์สามารถจัดการยามไปได้อีกสองสามคน แต่จำนวนของศัตรูก็ยังคงมากกว่า เขาเริ่มรู้สึกเหนื่อยล้า เลือดที่ไหลออกจากแขนยิ่งทำให้เขาอ่อนแรงลง "อรอนงค์!" เสียงเมษาดังมาจากปากอุโมงค์ "รีบ มา เร็ว เข้า!" อรอนงค์เห็นเมษาที่กำลังโบกไม้โบกมืออยู่ เขาตัดสินใจ เขาต้องรีบออกไปจากที่นี่ให้ได้ เขาใช้ปืนยิงสกัดศัตรูเป็นครั้งสุดท้าย แล้ววิ่งสุดแรงเกิดมุ่งหน้าไปยังปากอุโมงค์ "อย่า ให้ มัน หนี ไป!" หัวหน้ายามตะโกน อรอนงค์ปีนป่ายออกจากอุโมงค์อย่างทุลักทุเล เมษาและลลิตารออยู่ข้างนอก พวกเขาอยู่ในบริเวณที่รกทึบ มองเห็นแสงไฟจากถนนอยู่ไกลๆ "รีบ ไป!" อรอนงค์เร่ง เมษาพยุงลลิตาให้วิ่งไปตามทางรกๆ นั้น ส่วนอรอนงค์พยายามประคองตัวเอง เขาหันกลับไปมองที่ปากอุโมงค์ เห็นเงาตะคุ่มๆ ของศัตรูกำลังโผล่ออกมา "ไม่ ทัน แล้ว!" อรอนงค์คิด ทันใดนั้นเอง เสียงไซเรนรถตำรวจก็ดังใกล้เข้ามา ร่างของอรอนงค์ เมษา และลลิตาแข็งค้าง พวกเขาไม่แน่ใจว่านี่เป็นโอกาสหรือเป็นกับดัก "จับ พวก มัน!" เสียงตะโกนดังขึ้นจากด้านหลัง อรอนงค์มองเมษา ลลิตา แล้วตัดสินใจ เขากระชากแขนเมษาให้วิ่งนำไปอีกทางหนึ่ง "ไป! ไป ทาง นั้น!" "คุณ จะ ไป ไหน คะ?" เมษาตะโกนถาม "ผม จะ ถ่วง เวลา ให้ พวก คุณ!" อรอนงค์ตอบ เขาหันกลับไปเผชิญหน้ากับกลุ่มยามที่กำลังวิ่งตามมา เขาเตรียมปืนพกในมือ แล้ววิ่งสวนกลับไปทางที่มีเสียงไซเรนดังมา ทำให้ศัตรูสับสน เมษากับลลิตาไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องวิ่งหนีไปตามทิศทางที่อรอนงค์บอก พวกเธอได้ยินเสียงปืนดังขึ้นอีกครั้งก่อนที่เสียงไซเรนจะดังกลบเสียงทั้งหมดไป