เมษาเดินเข้าไปในคฤหาสน์วิชัยราวกับนางพญา เธอสวมชุดราตรีสีดำยาวกรุยกรายที่ขับเน้นเรือนร่างสง่างาม และปล่อยผมยาวสลวยที่ดูเป็นธรรมชาติ แม้ใบหน้าจะแต่งแต้มเพียงเล็กน้อย แต่แววตาของเธอก็ฉายประกายความมั่นใจและความเฉลียวฉลาดราวกับนักล่าที่กำลังย่างก้าวเข้าสู่ดินแดนของเหยื่อ แสงไฟระยิบระยับจากโคมระย้าคริสตัลส่องสะท้อนลงบนพื้นหินอ่อนขัดมัน เผยให้เห็นภาพฝูงชนที่มารวมตัวกันในห้องโถงใหญ่ ทุกคนล้วนแต่งกายด้วยชุดหรูหรา ท่ามกลางเสียงเพลงบรรเลงแผ่วเบาและเสียงพูดคุยจอแจ เมษาเดินสำรวจรอบๆ อย่างใจเย็น พยายามจับตาดูทุกรายละเอียด เธอรู้ดีว่านี่คือโอกาสทองที่จะแทรกซึมเข้าไปให้ลึกที่สุดเท่าที่จะทำได้ “คุณเมษา… ยินดีต้อนรับค่ะ” เสียงหวานของหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้น เมษาหันไปมอง พบกับเจ้าของเสียง เธอคืออรอนงค์ เลขาสาวคนสนิทของวิชัย ผู้มีใบหน้าสวยคมและรอยยิ้มที่ดูเป็นมิตรเกินจริง “ขอบคุณค่ะคุณอรอนงค์” เมษาตอบกลับด้วยรอยยิ้มที่ประดิษฐ์ขึ้น “คุณวิชัยเชิญฉันมาที่นี่ได้อย่างไรคะ ฉันไม่ได้คาดคิดเลยว่าจะได้รับเกียรติเช่นนี้” “คุณวิชัยทราบว่าคุณเมษาเป็นนักลงทุนที่มีวิสัยทัศน์กว้างไกล และกำลังมองหาพันธมิตรทางธุรกิจใหม่ๆ ค่ะ ท่านเห็นว่าคุณเมษาอาจจะเป็นคนที่เหมาะสมที่สุด” อรอนงค์เอ่ยปากเชิญชวน “เชิญค่ะ ฉันจะพาคุณไปพบคุณวิชัย” เมษาพยักหน้าและเดินตามอรอนงค์ไป เธอสังเกตเห็นสายตาหลายคู่จับจ้องมาที่เธอ บางคู่ดูชื่นชม บางคู่ดูสงสัย และบางคู่ก็ดูประเมินค่า ราวกับว่าเธอเป็นสินค้าชิ้นใหม่ที่กำลังจะถูกวางจำหน่าย “อรอนงค์… มานี่สิ” เสียงทุ้มห้าวของวิชัยดังขึ้นจากมุมหนึ่งของห้อง เขากำลังยืนพิงเคาน์เตอร์บาร์ มือข้างหนึ่งถือแก้ววิสกี้ราคาแพง ดวงตาของเขากวาดมองเมษาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก “ท่านคะ ดิฉันพาคุณเมษามาค่ะ” อรอนงค์กล่าว วิชัยยิ้มกว้าง เขาเดินเข้ามาหาเมษาอย่างช้าๆ “คุณเมษา ผมดีใจมากที่คุณตอบรับคำเชิญของผม” “ฉันก็ดีใจค่ะคุณวิชัย” เมษาตอบ “ฉันได้ยินชื่อเสียงของคุณมานาน และรู้สึกเป็นเกียรติที่ได้มาที่นี่” “เชิญดื่มอะไรสักอย่างสิครับ” วิชัยผายมือไปยังบาร์ “ไม่ทราบว่าคุณชอบอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า” “วิสกี้ก็ดีค่ะ” เมษาตอบ วิชัยพยักหน้าให้บาร์เทนเดอร์ที่ยืนประจำอยู่ “ขอวิสกี้ชั้นดีให้คุณเมษาหนึ่งแก้ว… และของผมอีกแก้ว” ขณะที่บาร์เทนเดอร์กำลังเตรียมเครื่องดื่ม วิชัยก็หันกลับมาพูดคุยกับเมษา “ผมได้ยินมาว่าคุณกำลังมองหาโอกาสในการลงทุนใหม่ๆ ที่นี่… เมืองไทยเป็นตลาดที่น่าสนใจมากนะครับ ถ้าคุณต้องการอะไร หรืออยากจะรู้จักใครเป็นพิเศษ บอกผมได้เลย” “ขอบคุณค่ะคุณวิชัย” เมษาตอบ “จริงๆ ฉันกำลังสนใจในธุรกิจการท่องเที่ยว… โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเรื่องของการพัฒนาเกาะส่วนตัว” คำว่า ‘เกาะส่วนตัว’ ทำให้แววตาของวิชัยเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาหัวเราะเบาๆ “นั่นเป็นธุรกิจที่น่าสนใจทีเดียวครับ… แต่ก็มีความเสี่ยงสูงเช่นกัน” “ฉันทราบค่ะ” เมษาตอบ “แต่ฉันเชื่อว่าถ้ามีการบริหารจัดการที่ดี ก็สามารถสร้างผลกำไรมหาศาลได้” “ถูกต้องเลยครับ” วิชัยกล่าว “บางที… ถ้าคุณมีโอกาส… ผมอาจจะพาคุณไปชม ‘โครงการ’ ที่ผมกำลังดำเนินการอยู่… เป็นเกาะที่สวยงามมาก… รับรองว่าคุณจะต้องประทับใจ” หัวใจของเมษาเต้นแรง นี่อาจจะเป็นสิ่งที่ไรอันพูดถึง ‘รหัส’ หรือ ‘ความลับ’ ที่ซ่อนอยู่ เธอพยายามเก็บอาการและตอบกลับอย่างใจเย็น “ฟังดูน่าสนใจมากค่ะคุณวิชัย ฉันหวังว่าจะมีโอกาสนั้น” ในขณะที่พวกเขากำลังพูดคุยกันอยู่นั้น ก็มีชายร่างใหญ่สองคนเดินตรงเข้ามาหาพวกเขา ชายคนหนึ่งสวมสูทสีเข้ม ใบหน้าบูดบึ้ง อีกคนหนึ่งสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว ปลดกระดุมสองเม็ดบน เผยให้เห็นสร้อยคอทองคำเส้นโต “วิชัย… เจ้านายของเราต้องการคุยกับแก” ชายร่างใหญ่คนแรกพูดเสียงห้วน วิชัยขมวดคิ้วเล็กน้อย “ตอนนี้ฉันกำลังคุยกับแขกอยู่” “เจ้านายไม่ได้สนใจว่าแกกำลังคุยกับใครอยู่” ชายร่างใหญ่คนที่สองพูดแทรก “ไปเดี๋ยวนี้” เมษาเห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปของวิชัย เขาดูเหมือนจะไม่ค่อยพอใจนัก แต่ก็ไม่อาจขัดขืนได้ “คุณเมษา… ผมขอตัวสักครู่” วิชัยกล่าวกับเมษา “คุณอรอนงค์ ช่วยดูแลคุณเมษาด้วยนะครับ” “ค่ะคุณวิชัย” อรอนงค์ตอบ วิชัยเดินตามชายร่างใหญ่ทั้งสองไป ทิ้งเมษาไว้กับอรอนงค์ “ใครกันคะที่ดูมีอำนาจเหนือคุณวิชัยขนาดนั้น” เมษาถามอย่างจงใจ อรอนงค์ยิ้มบางๆ “คุณวิชัยเองก็มี ‘เจ้านาย’ ของเขาเช่นกันค่ะ… คุณวิชัยเป็นเพียง ‘ตัวแทน’ ในบางเรื่องเท่านั้น” “ตัวแทน?” เมษาทวนคำ “ในเรื่องอะไรคะ” “เรื่องที่ซับซ้อน… และอันตรายเกินกว่าจะอธิบายได้ค่ะ” อรอนงค์กล่าว “แต่ถ้าคุณเมษาอยากรู้… คุณวิชัยอาจจะเปิดเผยบางอย่างให้ฟังก็ได้… เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม” เมษามองอรอนงค์อย่างพิจารณา เธอรู้สึกได้ว่าอรอนงค์รู้มากกว่าที่เธอแสดงออก เธอพยายามรวบรวมข้อมูลจากบทสนทนาสั้นๆ นี้ “คุณอรอนงค์คะ… ฉันเห็นผู้ชายคนหนึ่งเมื่อสักครู่… เขาดูมีท่าทีแปลกๆ” เมษาพยายามเปลี่ยนเรื่อง “เขาเดินวนเวียนอยู่แถวๆ นี้หลายครั้งแล้ว” อรอนงค์มองตามทิศทางที่เมษาชี้ “อ้อ… คุณกำลังพูดถึงคุณสมชาย… เขาเป็น ‘คนดูแล’ งานในคืนนี้ค่ะ… คอยดูแลความเรียบร้อยทุกอย่าง” “คนดูแล?” เมษาทวนคำ “ดูเหมือนเขาจะกำลัง ‘ดูแล’ อะไรบางอย่างที่จริงจังกว่านั้นนะคะ” อรอนงค์ยิ้ม “คุณเมษามีสายตาที่เฉียบคมมากค่ะ… คุณสมชายมีหน้าที่ ‘รับผิดชอบ’ เรื่อง ‘สินค้า’ ที่จะถูกส่งมอบในคืนนี้… เป็นของที่มีค่ามาก… และต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ” “สินค้า?” เมษาถาม “คุณหมายถึง… อัญมณี หรืออะไรทำนองนั้นหรือคะ” “บางที… อาจจะมากกว่านั้นค่ะ” อรอนงค์ตอบเสียงแผ่วเบา “เป็นสิ่งที่สามารถ ‘เปลี่ยนแปลง’ ทุกอย่างได้จริงๆ อย่างที่คุณไรอันบอก” เมษาแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ “คุณไรอัน… เขาบอกอะไรคุณหรือคะ” “คุณไรอัน… ไม่ได้บอกอะไรดิฉันโดยตรงค่ะ” อรอนงค์กล่าว “แต่เขาฝากข้อความมาให้คุณเมษา… บอกให้คุณระมัดระวัง… และพยายามหา ‘รหัส’ ให้เจอ” เมษาใจเต้นระรัว เธอแสร้งทำเป็นตกใจเล็กน้อย “รหัส? รหัสอะไรคะ” “ดิฉันก็ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ” อรอนงค์ส่ายหน้า “แต่คุณไรอันบอกว่ามันสำคัญมาก… เป็นกุญแจสำคัญที่จะไขไปสู่ ‘ความลับ’ ที่เราตามหา” เมษาเริ่มรู้สึกว่าสถานการณ์กำลังซับซ้อนขึ้น เธอต้องหาทางเข้าใกล้ ‘การเจรจา’ นั้นให้ได้ เธอเหลือบมองไปยังห้องๆ หนึ่งที่อยู่ด้านในของคฤหาสน์ ซึ่งมีแสงไฟสลัวๆ ส่องออกมา และมีชายฉกรรจ์สองคนยืนเฝ้าอยู่หน้าประตู “คุณอรอนงค์คะ… ห้องนั้นคือห้องอะไรหรือคะ” เมษาถาม “ดูเงียบสงบดีจัง” “นั่นคือ ‘ห้องรับรองพิเศษ’ ค่ะ” อรอนงค์ตอบ “สำหรับแขกคนสำคัญ… ที่จะมาร่วม ‘การเจรจา’ ในคืนนี้” “การเจรจา…?” เมษาถาม “ฉันนึกว่าคืนนี้เป็นเพียงงานเลี้ยงสังสรรค์เสียอีก” “งานเลี้ยงสังสรรค์ก็ส่วนงานเลี้ยงสังสรรค์ค่ะ” อรอนงค์ยิ้ม “แต่ ‘การเจรจา’ นั้น… เป็นเรื่องส่วนตัว… และเป็นความลับสุดยอด” “ฉันพอจะทราบแล้วว่ามันคืออะไร” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากด้านหลัง เมษาหันไปมอง พบกับแดน เขากำลังยืนอยู่ไม่ไกลนัก สวมสูทสีดำสนิท ดูราวกับเขาเป็นส่วนหนึ่งของเงามืดที่คฤหาสน์แห่งนี้ “แดน!” เมษาอุทานด้วยความประหลาดใจ “คุณรู้จักเขาด้วยเหรอคะ” อรอนงค์ถามด้วยความสงสัย “เคยเจอค่ะ” เมษาตอบ “ที่โกดังร้างเมื่อคืนนี้” แดนเดินเข้ามาหาเมษา “คุณอรอนงค์… ผมมีเรื่องต้องคุยกับคุณเมษาเป็นการส่วนตัว” อรอนงค์มองแดนด้วยสายตาไม่ไว้ใจนัก “คุณวิชัยสั่งให้ฉันดูแลคุณเมษา” “ผมจะรับผิดชอบเอง” แดนตอบอย่างหนักแน่น “คุณกลับไปดูแลงานเลี้ยงของคุณเถอะ” อรอนงค์ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าและเดินจากไป ทิ้งเมษากับแดนไว้ตามลำพัง “คุณมาทำอะไรที่นี่” เมษาถาม “ผมมาตามหา ‘สินค้า’ ที่ถูกลักลอบขนส่งมา” แดนตอบ “และผมรู้ว่าคุณกำลังตามหามันอยู่เหมือนกัน” “คุณหมายถึง… ‘อัญมณี’ หรือ ‘เอกสาร’ หรือเปล่า” เมษาถาม “มากกว่านั้น… มันคือ ‘กุญแจ’ ที่จะเปิดประตูไปสู่เครือข่ายทั้งหมด… สิ่งที่พวกมันซ่อนไว้มานาน” แดนพูดเสียงเข้ม “และผมจะไม่มีวันปล่อยให้มันตกไปอยู่ในมือของใครก็ตาม” “แล้วถ้า ‘กุญแจ’ นั้น… คือ ‘รหัส’ ที่ไรอันกำลังตามหาอยู่ล่ะ” เมษาถาม แดนหรี่ตาลง “ไรอัน… เขาบอกอะไรคุณ” “เขาบอกให้ฉันหา ‘รหัส’ ให้เจอ… เป็นโอกาสเดียวของเรา” เมษาตอบ “และฉันเชื่อว่า ‘การเจรจา’ ที่กำลังจะเกิดขึ้นในห้องนั้น… คือสิ่งที่เราต้องเข้าไปดูให้ใกล้ที่สุด” “คุณคิดว่าคุณจะเข้าไปได้?” แดนถาม “ที่นั่นมีการป้องกันที่หนาแน่นมาก” “ฉันต้องลอง” เมษาตอบ “คุณจะช่วยฉันไหม” แดนเงียบไปครู่หนึ่ง เขากำลังประเมินสถานการณ์ “ผมไม่สามารถไว้ใจใครได้… โดยเฉพาะคนที่เข้ามาในวงการนี้ด้วยเหตุผลส่วนตัว” “ฉันก็ไม่ไว้ใจคุณเหมือนกัน” เมษาตอบ “แต่เรามีเป้าหมายเดียวกัน… ทำลายองค์กรนี้ให้สิ้นซาก” “ถ้าอย่างนั้น… เราต้องวางแผน” แดนกล่าว “แต่ไม่ใช่ที่นี่… มันอันตรายเกินไป”