รถยนต์สีดำคันเดิมเคลื่อนตัวไปตามตรอกซอกซอยที่มืดมิดของกรุงเทพฯ แสงไฟจากเสาไฟริมทางสาดส่องเป็นหย่อมๆ ท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืน แพรวนั่งอยู่เบาะหน้าข้างมินจุน ความเงียบปกคลุมบรรยากาศภายในรถ มีเพียงเสียงเครื่องยนต์ที่ดังเป็นจังหวะ "เรากำลังจะไปไหนคะ" แพรวถามเสียงแผ่ว "ไปเอาของที่สำคัญที่สุดของคุณ" มินจุนตอบ โดยที่สายตายังคงจดจ่ออยู่กับการขับรถ "แล้วเราจะจัดการกับเรื่องนี้ให้จบ" "หนู... หนูยังไม่แน่ใจเลยค่ะ ว่าจะจบลงยังไง" แพรวพูด พลางมองออกไปนอกหน้าต่าง "ทุกอย่างมันดู... ไม่ปกติ" "บางครั้ง สิ่งที่ไม่ปกติก็อาจจะนำไปสู่ความจริงที่คาดไม่ถึง" มินจุนกล่าว "คุณแค่วางใจผม" "หนูจะวางใจคุณได้ยังไงคะ" แพรวถาม "คุณเองก็อยู่ในโลกเดียวกับพวกเขาไม่ใช่เหรอคะ" มินจุนชะงักไปเล็กน้อย เขาถอนหายใจเบาๆ "ผมไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของพวกเขา แพง" เขาเลือกที่จะไม่บอกเธอทั้งหมด "ผมกำลังตามหาบางสิ่งบางอย่างที่หายไป" "แล้ว... ของในกล่องนั้น... มันเกี่ยวกับสิ่งที่คุณตามหาหรือเปล่าคะ" "ผมไม่แน่ใจ" มินจุนยอมรับ "แต่เป็นไปได้" รถเลี้ยวเข้ามาในซอยที่แคบลงกว่าเดิม บรรยากาศเริ่มอึมครึมและเงียบสงัดกว่าเดิม บ้านเรือนที่ตั้งเรียงรายอยู่สองข้างทางดูเก่าแก่และทรุดโทรม แสงไฟจากข้างในแทบจะไม่มีให้เห็น "เราใกล้ถึงแล้ว" มินจุนบอก "เตรียมตัวให้ดี" แพรวพยักหน้ารับ เธอรู้สึกได้ถึงความตึงเครียดที่เพิ่มสูงขึ้น เธอจับแขนเสื้อของมินจุนไว้แน่น รถจอดสนิทหน้าอาคารพาณิชย์เก่าๆ แห่งหนึ่ง ที่มีสภาพทรุดโทรมมากกว่าอาคารที่ท่านประธานใช้อยู่เสียอีก ป้ายชื่อร้านที่เคยมีถูกลอกออกไป เหลือเพียงร่องรอยที่บ่งบอกว่าเคยมีอะไรบางอย่างอยู่ที่นั่น "ที่นี่เหรอคะ" แพรวถามด้วยความสงสัย "ใช่" มินจุนตอบ "ที่นี่คือห้องเช่าของคุณ" เขาดับเครื่องยนต์ และมองไปยังแพรว "คุณแน่ใจนะว่าคุณเก็บกล่องไว้นี่" "แน่ใจค่ะ" แพรวตอบ "หนูจำที่ซ่อนได้" ทั้งสองก้าวลงจากรถ บรรยากาศรอบตัวยิ่งทำให้รู้สึกอึดอัด แสงไฟจากหน้ารถยนต์ของมินจุน สาดส่องไปตามผนังอาคาร เผยให้เห็นร่องรอยของความสกปรกและรกร้าง "ระวังตัวด้วยนะ" มินจุนเตือน "ผมจะอยู่ข้างๆ คุณ" แพรวพยักหน้า พวกเขาเดินเข้าไปยังอาคารที่มืดมิด มินจุนเปิดไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือ ส่องนำทางไปยังบันไดที่ทอดขึ้นไปยังชั้นบน "บันไดมันดูไม่ค่อยแข็งแรงเลยค่ะ" แพรวพูด "ค่อยๆ ขึ้นนะ" มินจุนบอก เมื่อขึ้นมาถึงชั้นสอง แพรวก็ชี้ไปยังประตูห้องห้องหนึ่ง "ห้องนั้นค่ะ" มินจุนเดินนำเข้าไปเปิดประตูห้องที่ดูเก่าแก่และมีร่องรอยของการถูกงัดแงะอยู่บ้าง เมื่อเข้าไปข้างใน กลิ่นอับชื้นก็ลอยปะทะจมูก ห้องนั้นมีขนาดเล็ก มีเพียงเตียงเก่าๆ หนึ่งหลัง โต๊ะเล็กๆ และตู้เสื้อผ้าที่ผุพัง "ที่ซ่อนอยู่ตรงไหน" มินจุนถาม แพรวเดินตรงไปยังตู้เสื้อผ้าเก่าๆ เธอใช้มือดันแผ่นไม้ด้านในออก เผยให้เห็นช่องว่างเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ "ตรงนี้ค่ะ" เธอตอบ มินจุนก้มลงมอง เขาใช้มือล้วงเข้าไป และหยิบเอากล่องไม้สีดำใบเล็กออกมา กล่องใบนั้นดูเก่าแก่และมีลวดลายที่แปลกตา "นี่แหละค่ะ" แพรวพูด "หนู... หนูไม่ได้เปิดดู" มินจุนรับกล่องมา เขาลองเปิดมันดู แต่กล่องนั้นถูกล็อคไว้แน่นหนา "มันล็อคอยู่" "หนูไม่รู้ว่าต้องทำยังไง" แพรวบอก "หนูกลัวจะทำพัง" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นมาจากด้านล่างของอาคาร "ใครนั่น!" เสียงตะโกนดังขึ้น มินจุนกับแพรวหันไปมองหน้ากันด้วยความตกใจ "พวกเขามาแล้ว!" แพรวอุทาน "รีบไปกัน!" มินจุนคว้ามือแพรวไว้ และรีบวิ่งออกจากห้องไป เสียงฝีเท้าตามมาติดๆ พวกเขาพยายามวิ่งลงบันได แต่ก็เกือบจะล้มเพราะบันไดที่ผุพัง "ไปทางนี้!" มินจุนดึงแพรวไปอีกทางหนึ่ง พวกเขาไปหยุดอยู่หน้าต่างบานหนึ่งที่เปิดออกไปยังดาดฟ้าของอาคารข้างเคียง "เราต้องปีนไป!" มินจุนบอก "แต่... มันสูงเกินไป!" แพรวร้อง "ไม่มีเวลาแล้ว!" มินจุนอุ้มแพรวขึ้น และใช้แรงทั้งหมดที่มีปีนข้ามขอบหน้าต่างออกไป เสียงตะโกนและเสียงพังประตูจากด้านหลังดังขึ้นเรื่อยๆ พวกเขาลงมายังดาดฟ้าของอาคารข้างเคียงได้สำเร็จ มินจุนรีบดึงแพรวไปซ่อนตัวหลังกองปูนเก่าๆ "เงียบไว้" มินจุนกระซิบ เขาแอบมองไปยังหน้าต่างของห้องพักที่พวกเขาเพิ่งจากมา เห็นเงาของชายฉกรรจ์หลายคนกำลังกวาดไฟฉายไปทั่วห้อง "พวกเขาต้องเจอแน่" แพรวพึมพำ "ไม่เป็นไร" มินจุนปลอบ "เดี๋ยวเราก็หาทางออกไปได้" เขาก้มลงมองกล่องไม้ในมือ ราวกับว่ามันคือสิ่งเดียวที่จะช่วยพวกเขาได้ในสถานการณ์นี้ ความมืดมิดและอันตรายรอบตัว บีบคั้นให้เขาต้องตัดสินใจอะไรบางอย่างให้เร็วกว่านี้ "คุณแน่ใจนะว่ากล่องใบนี้มีค่ามากขนาดนั้น" มินจุนถามแพรว "หนู... หนูไม่รู้" แพรวตอบ "แต่พวกเขาดูต้องการมันมากจริงๆ" "ถ้าอย่างนั้น" มินจุนกล่าว "เราก็ต้องทำให้มันตกไปอยู่ในมือคนที่ถูกต้อง" เขาหันไปมองแพรว ดวงตาของเขามีแววที่แน่วแน่ "ผมจะปกป้องคุณ แพง" แพรวพยักหน้า เธอเชื่อใจเขา แม้ว่าสถานการณ์จะเลวร้ายเพียงใดก็ตาม เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านมาจากมือของมินจุน ที่ยังคงกุมมือของเธอไว้อย่างแน่นหนา