เมื่อขึ้นมาถึงชั้นสองของอาคารพาณิชย์เก่า แพรวกับมินจุนก็พบกับโถงทางเดินที่มืดมิดและอับชื้น กลิ่นอับของความเก่าแก่และฝุ่นคละคลุ้งอยู่ในอากาศ แสงไฟฉายจากโทรศัพท์ของมินจุนส่องลอดผ่านความมืด เผยให้เห็นผนังที่สีลอกร่อนและมีใยแมงมุมเกาะตามมุมต่างๆ "นี่คือห้องของหนูค่ะ" แพรวชี้ไปยังประตูบานหนึ่งที่อยู่สุดทางเดิน "มันอยู่ตรงนี้เลย" มินจุนพยักหน้า เขาก้าวเข้าไปใกล้ประตู บานประตูไม้สีเข้มดูเก่าคร่ำคร่า มีร่องรอยของการใช้งานมาอย่างยาวนาน เขามองไปยังลูกบิดประตูที่ขึ้นสนิม ก่อนจะหันมามองแพรว "คุณแน่ใจนะว่าคุณเก็บมันไว้อย่างดี" มินจุนถาม เสียงของเขาเบาลง ราวกับไม่อยากให้ใครได้ยิน "หนูแน่ใจค่ะ" แพรวตอบ "หนูซ่อนมันไว้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้" มินจุนใช้มือจับลูกบิดประตู เขาหมุนมันเบาๆ แต่ประตูกลับไม่ขยับ ราวกับถูกล็อคจากด้านใน "มันล็อคอยู่" เขาบอก "คุณมีกุญแจไหม" แพรวส่ายหน้า "หนูทำกุญแจหายไปแล้วค่ะ หนูคิดว่า... คงไม่ต้องใช้มันอีกแล้ว" "คุณแน่ใจเหรอว่ามันจะปลอดภัย" มินจุนถาม เขาเอามือล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกง ราวกับจะหยิบอะไรออกมา "หนู... หนูไม่คิดว่าใครจะมาที่นี่ค่ะ" แพรวพูด "ที่นี่มัน... ลึกลับเกินไป" มินจุนไม่ตอบ เขาหันกลับมามองประตูอีกครั้ง แววตาของเขาดูครุ่นคิด ก่อนจะพูดว่า "ผมจะลองดู" เขาหันหลังให้ประตู แล้วใช้ไหล่กระแทกเข้าไปที่บานประตูอย่างแรง เสียงไม้ลั่นดังสนั่น แต่ประตูก็ยังคงปิดแน่น "ไม่ไหวค่ะ" มินจุนถอนหายใจ "ประตูมันแข็งแรงเกินไป" แพรวหน้าซีด "แล้วเราจะทำยังไงคะ" มินจุนเดินสำรวจรอบๆ ห้อง เขาใช้ไฟฉายส่องไปตามผนัง "คุณบอกว่าคุณซ่อนมันไว้... คุณแน่ใจนะว่าซ่อนไว้ในห้อง" "ใช่ค่ะ" แพรวตอบ "หนูแน่ใจ" มินจุนเดินไปยังมุมห้องด้านหนึ่ง มือของเขาสัมผัสกับผนังไม้ที่ดูเก่าแก่กว่าส่วนอื่น "ตรงนี้... มันดูแปลกๆ" แพรวเดินเข้าไปดูใกล้ๆ "ตรงไหนคะ" "ตรงนี้" มินจุนกดลงไปที่แผ่นไม้แผ่นหนึ่ง "มันดูเหมือนจะ... แยกออกมาได้" เขาออกแรงงัดแผ่นไม้ขึ้นมา เสียงไม้เสียดสีดังขึ้น และไม่นาน แผ่นไม้นั้นก็ถูกเปิดออก เผยให้เห็นช่องว่างเล็กๆ ด้านใน "เจอแล้ว!" แพรวอุทานด้วยความดีใจ มินจุนยื่นมือเข้าไปในช่องว่างนั้น เขาสัมผัสได้ถึงวัตถุบางอย่างที่ถูกห่อหุ้มไว้ด้วยผ้า "นี่แหละ... ที่คุณพูดถึง" เขาดึงวัตถุนั้นออกมา มันเป็นกล่องไม้ขนาดเล็ก ห่อหุ้มด้วยผ้าสีดำเก่าๆ มินจุนวางกล่องลงบนพื้น แล้วค่อยๆ แกะผ้าห่อออก แพรวทรุดตัวลงนั่งบนพื้น จ้องมองกล่องไม้ใบนั้นด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งตื่นเต้น หวาดกลัว และอยากรู้อยากเห็น "นี่คือกล่องที่คุณเจอในโกดังใช่ไหม" มินจุนถาม "ใช่ค่ะ" แพรวพยักหน้า "นั่นแหละค่ะ" มินจุนหยิบกล่องขึ้นมา เขาลองเปิดมันออก แต่กลอนล็อคกลับแข็งแรงผิดปกติ "มันปิดแน่นมาก" "หนูกลัวค่ะ" แพรวพูด "หนูไม่อยากให้ใครมาเห็นข้างใน" "ผมเข้าใจ" มินจุนตอบ "แต่เราต้องรู้ว่าข้างในมีอะไร" เขาพลิกกล่องไปมา ก่อนจะสังเกตเห็นร่องรอยบางอย่างที่ขอบกล่อง "ดูเหมือนจะมีกลไกบางอย่างซ่อนอยู่" เขาใช้เล็บแงะเบาๆ ที่รอยต่อของกล่อง ทันใดนั้น เสียงดัง 'คลิก' ก็ดังขึ้น กล่องก็เปิดออก ทั้งสองมองเข้าไปข้างใน กล่องว่างเปล่า ไม่มีสิ่งของใดๆ อยู่ภายใน "อะไรนะ!" แพรวอุทานด้วยความผิดหวัง มินจุนขมวดคิ้ว "มัน... ว่างเปล่า" "เป็นไปไม่ได้" แพรวพูด "หนูแน่ใจว่าหนูเห็นมัน... หนูเห็นว่าพวกนั้นพยายามจะเอาไป" "แน่ใจนะว่าคุณจำตำแหน่งที่ซ่อนได้แม่นยำ" มินจุนถาม "หนูแน่ใจค่ะ" แพรวตอบเสียงสั่น "หนูจำได้ทุกอย่าง" มินจุนมองไปรอบๆ ห้องอีกครั้ง แววตาของเขาฉายแววสงสัย "บางที... คุณอาจจะไม่ได้เห็นทุกอย่าง" "หมายความว่ายังไงคะ" แพรวถาม "บางที... สิ่งที่คุณคิดว่าอยู่ในกล่อง... อาจจะไม่ได้อยู่ที่นี่ตั้งแต่แรก" มินจุนพูด "หรือ... อาจจะมีใครเอาไปก่อนคุณ" "แต่... ถ้าอย่างนั้น... ทำไมพวกนั้นถึงได้ตามล่าหนูขนาดนี้" แพรวถามด้วยความสับสน "นั่นคือสิ่งที่ผมกำลังพยายามหาคำตอบ" มินจุนบอก "บางที... กล่องใบนี้อาจจะเป็นแค่สิ่งล่อ" แพรวเงียบไป เธอเริ่มรู้สึกว่าเรื่องราวทั้งหมดมันซับซ้อนกว่าที่เธอคิดไว้มาก "คุณแน่ใจนะว่าคุณไม่ได้บอกใครเรื่องกล่องนี้" มินจุนถาม "หนูแน่ใจค่ะ" แพรวตอบ "หนูเก็บเป็นความลับมาตลอด" "แล้ว... คุณเคยเห็นใครเข้ามาในห้องนี้บ้างไหม" "ไม่เคยค่ะ" แพรวส่ายหน้า "นอกจากหนูเอง" มินจุนลุกขึ้นยืน เขากวาดสายตามองไปทั่วห้องอีกครั้ง "ผมคิดว่าเราอาจจะต้องกลับไปที่โกดัง" "ไปที่โกดังเหรอคะ" แพรวถามด้วยความกังวล "แต่ที่นั่นอันตรายนะคะ" "ผมรู้" มินจุนตอบ "แต่เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว" เขาหันไปมองแพรว "คุณจะไปด้วยไหม" แพรวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า "หนูจะไปด้วยค่ะ หนูต้องรู้ความจริง" "ดี" มินจุนยิ้มบางๆ "งั้นเราไปกัน" ทั้งสองก้าวออกจากห้องเช่าเก่าๆ ทิ้งความสงสัยและความผิดหวังไว้เบื้องหลัง พวกเขาเดินกลับไปยังรถที่จอดอยู่ มินจุนออกรถ และเคลื่อนตัวกลับไปยังทิศทางที่คุ้นเคย "คุณคิดว่าอะไรอยู่ในกล่องนั้นคะ" แพรวถาม ขณะที่รถวิ่งไปตามถนน "ผมไม่รู้" มินจุนตอบ "แต่ผมรู้สึกว่ามันต้องเป็นอะไรที่สำคัญมากๆ" "สำคัญถึงขนาดที่พวกนั้นยอมเสี่ยงขนาดนี้เลยเหรอคะ" "อาจจะ" มินจุนตอบ "หรือ... มันอาจจะมีอะไรมากกว่านั้น" รถขับผ่านย่านที่พลุกพล่านไปด้วยผู้คน บรรยากาศกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง แต่ในใจของแพรวและมินจุนกลับเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน "หนู... หนูรู้สึกเหมือนกำลังเดินเข้าไปในกับดัก" แพรวพูด "อย่าเพิ่งคิดไปแบบนั้น" มินจุนปลอบ "เราจะไปด้วยกัน" เขาหันมามองแพรว แววตาของเขาฉายแววให้กำลังใจ "ผมสัญญา" แพรวพยักหน้า แม้จะยังคงมีความกังวล แต่เธอก็รู้สึกอบอุ่นใจขึ้นมาบ้าง การมีมินจุนอยู่ข้างๆ ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยขึ้น "ขอบคุณนะคะ" เธอเอ่ย "ไม่เป็นไร" มินจุนตอบ "เราคือพันธมิตรกัน" รถแล่นต่อไปเรื่อยๆ สู่จุดหมายที่เต็มไปด้วยความไม่แน่นอน