กระสุนที่ยิงออกมาจากปืนของมาริโอเฉียดไหล่ซ้ายของมาร์โคไปเพียงนิดเดียว แต่แรงปะทะทำให้เขากระเด็นถอยหลังไปชนกับตู้คอนเทนเนอร์ที่วางซ้อนกันอยู่ เสียงปืนนัดนั้นดังสนั่นหวั่นไหวท่ามกลางความโกลาหลที่เริ่มก่อตัวขึ้น เหล่าลูกน้องของมาริโอซึ่งตกใจกับเสียงไซเรนของตำรวจที่ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ต่างมีท่าทีลังเล พลอยไพลินเห็นมาร์โคเสียหลัก ก็รีบพุ่งเข้าไปประคองเขาอย่างรวดเร็ว “คุณมาร์โค!” เธออุทานด้วยความตกใจ “คุณเป็นอะไรหรือเปล่า?” “ฉันไม่เป็นไร” มาร์โคตอบเสียงหอบ พยายามจะดันตัวเองให้ลุกขึ้นยืน “แต่เราต้องไปจากที่นี่ก่อนที่ตำรวจจะมาถึง” “พวกมันรู้แล้วว่าเราอยู่ที่นี่” เสียงทีมงานของพลอยไพลินดังขึ้น เขาชี้ไปยังกลุ่มคนของมาริโอที่เริ่มกระจายกำลังออกไปเพื่อเตรียมรับมือกับสถานการณ์ที่กำลังจะบานปลาย มาริโอหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นว่าตำรวจกำลังจะมาถึง เขาหันไปตะคอกใส่ลูกน้องของตัวเอง “พวกแกจะยืนบื้ออยู่ทำไม! จัดการพวกมันซะ! อย่าให้ใครหนีไปได้!” แต่คำสั่งของเขากลับไม่ได้รับการตอบสนองอย่างเต็มที่ ลูกน้องบางคนเริ่มสบโอกาสถอยหนีไปคนละทิศละทาง บางส่วนยังคงยืนประจันหน้ากับมาร์โคและทีมของพลอยไพลินด้วยความสับสน “แกคิดว่าหนีพ้นเหรอ มาริโอ?” มาร์โคถามอย่างเยาะเย้ย ขณะพยายามทรงตัว “แกทำลายทุกอย่างที่พ่อแกสร้างมา ตอนนี้แกจะต้องชดใช้” “แกไม่มีสิทธิ์มาพูดกับฉัน!” มาริโอตะโกนกลับ ดวงตาแดงก่ำไปด้วยความโกรธและความหวาดกลัว “ฉันจะฆ่าแก!” เขาเงื้อปืนขึ้นมาอีกครั้ง แต่ก่อนที่จะมีโอกาสเหนี่ยวไก เสียงรถตำรวจหลายคันก็ดังใกล้เข้ามาจนน่าใจหาย แสงไฟสีน้ำเงินและแดงเริ่มสาดส่องเข้ามาในบริเวณท่าเรือ “ตำรวจ!” เสียงลูกน้องคนหนึ่งของมาริโอร้องตะโกน สถานการณ์เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมืออย่างรวดเร็ว มาริโอรู้ดีว่าเขาไม่มีทางหนีรอดไปได้อีกต่อไป เขาตัดสินใจเลือกทางสุดท้าย คือการจับพลอยไพลินเป็นตัวประกัน “อย่าเข้ามานะ!” มาริโอตะโกนลั่น เขาคว้าแขนของพลอยไพลินไว้แน่น แล้วใช้ปืนจ่อไปที่ขมับของเธอ “ใครเข้ามา ฉันจะยิงเธอทิ้ง!” มาร์โคเห็นท่าทางของมาริโอ เขารู้สึกถึงความโกรธที่พลุ่งพล่านขึ้นมาในอก แต่เขาก็รู้ดีว่าการทำอะไรโดยไม่คิดจะยิ่งทำให้สถานการณ์แย่ลง “ปล่อยเธอไป มาริโอ” มาร์โคพูดเสียงเย็น “แกไม่มีทางหนีไปได้อีกแล้ว” “แกคิดว่าฉันจะยอมมอบตัวง่ายๆ งั้นเหรอ?” มาริโอหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “ฉันจะไม่มีวันยอมให้ใครมาตัดสินฉัน!” พลอยไพลินพยายามดิ้นรน แต่แขนของมาริโอแข็งแรงราวกับคีมเหล็ก เธอพยายามมองหามาร์โค สายตาของทั้งสองประสานกัน มาร์โคพยักหน้าเป็นสัญญาณให้เธอใจเย็น “ฉันมีข้อมูลที่แกต้องการ” พลอยไพลินพูดเสียงสั่น แต่พยายามควบคุมน้ำเสียงให้ดูมั่นคง “ถ้าแกปล่อยฉันไป ฉันจะให้ข้อมูลนั้นกับแก” มาริโอชะงักไปเล็กน้อย “ข้อมูลอะไร?” “ข้อมูลเกี่ยวกับแผนการของลอเรนโซ” พลอยไพลินโกหกอย่างแนบเนียน “เขาจะหักหลังแกในวันสุดท้าย” ดวงตาของมาริโอฉายแววสงสัย แต่ความหวังเล็กๆ ที่จะได้หลุดพ้นจากสถานการณ์นี้ก็ทำให้เขากล้าที่จะต่อรอง “จริงเหรอ? ถ้าแกหลอกฉัน...” “ฉันไม่กล้าหลอกคุณหรอกค่ะ” พลอยไพลินพูดต่อ “ฉันอยากจะรอดชีวิตเหมือนกัน” ในขณะที่มาริโอกำลังลังเล เสียงเจ้าหน้าที่ตำรวจจำนวนมากก็บุกเข้ามาในบริเวณท่าเรือ พวกเขาตะโกนสั่งให้มาริโอยอมวางอาวุธ “ปล่อยตัวประกัน!” เสียงตะโกนดังมาแต่ไกล มาริโอตกใจอย่างเห็นได้ชัด เขาหันไปมองทางที่เสียงตะโกนดังมา แล้วหันกลับมามองพลอยไพลินอีกครั้ง ความคิดที่จะใช้เธอเป็นเครื่องมือต่อรองเริ่มเลือนหายไป “แกมันก็แค่ไอ้ขี้ขลาด!” มาร์โคเห็นความลังเลของมาริโอ เขาตัดสินใจใช้จังหวะนี้ “แกไม่มีวันเป็นอิสระไปได้หรอก!” คำพูดของมาร์โคเหมือนเป็นชนวน มาริโอชักปืนกลับมาเล็งที่มาร์โคอีกครั้ง แต่พลอยไพลินใช้จังหวะที่เขาหันเหความสนใจไปที่มาร์โค เธอใช้ศอกกระแทกไปที่สีข้างของมาริโออย่างแรง จนเขาเซถลาไป “อั๊ก!” มาริโอร้องด้วยความเจ็บปวด ปืนในมือหลุดร่วงลงพื้น เจ้าหน้าที่ตำรวจที่เข้ามาถึงพอดีรีบเข้าควบคุมสถานการณ์ พวกเขารวบตัวมาริโอที่ยังอยู่ในอาการมึนงงได้สำเร็จ “คุณพลอยไพลิน! คุณมาร์โค! ปลอดภัยดีนะครับ!” เจ้าหน้าที่ตำรวจนายหนึ่งเดินเข้ามาหาทั้งสองคน พลอยไพลินถอนหายใจด้วยความโล่งอก เธอกุมมือมาร์โคไว้แน่น “ฉันเกือบแย่แล้ว” “แต่คุณก็รอดมาได้” มาร์โคพูด พลางมองไปที่มาริโอที่ถูกนำตัวขึ้นรถตำรวจไป “ทรราชคนหนึ่งกำลังจะล่มสลาย” “แล้วลอเรนโซล่ะคะ?” พลอยไพลินถาม “เขาจะหนีรอดไปได้หรือเปล่า?” “ฉันไม่คิดอย่างนั้น” มาร์โคกล่าว “ข้อมูลที่เราได้มาและคำให้การของมาริโอ จะเป็นหลักฐานสำคัญในการสาวไปถึงตัวเขา” แสงไฟจากรถตำรวจหลายคันสาดส่องไปทั่วบริเวณท่าเรือ พยานหลักฐานต่างๆ ถูกเก็บรวบรวมอย่างเป็นระบบ ภาพของมาริโอที่ถูกใส่กุญแจมือและขึ้นรถตำรวจไป เป็นเครื่องยืนยันว่าการเดินทางอันยาวนานของการต่อสู้เพื่อความยุติธรรมกำลังจะสิ้นสุดลง